Η αιφνίδια κινητικότητα γύρω από το Κυπριακό δεν είναι τυχαία ως προς τον χρόνο ούτε πρέπει να αντιμετωπιστεί από την Αθήνα και τη Λευκωσία με αφέλεια ως προς το περιεχόμενο. Η προσωπική εμπλοκή του Αντόνιο Γκουτέρες, η αναβαθμισμένη παρουσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο διορισμός του Ραφαέλε Φίτο ως ειδικού εκπροσώπου της Κομισιόν διαμορφώνουν ένα νέο διπλωματικό πλαίσιο, το οποίο παρουσιάζεται μεν ως «παράθυρο ευκαιρίας», αλλά πρόκειται για τη γνωστή μεθόδευση που οδηγεί στον επίσης γνωστό εκβιασμό και στη διαχρονικά επαναλαμβανόμενη παγίδα. Πίσω, από κάθε επαναφορά «λύσης» και πάντα με τη διαδικασία του επείγοντος για να δημιουργείται πίεση, κρύβεται η επανεμφάνιση, με διαφορετική ονομασία, της βασικής φιλοσοφίας του Σχεδίου Ανάν.
Η πάγια συνταγή της «χαλαρής ομοσπονδίας» με δύο συνιστώντα κράτη, εξαιρετικά περιορισμένη κεντρική εξουσία, εκ περιτροπής προεδρία, τουρκοκυπριακό βέτο και μεταβατικές ρυθμίσεις για στρατεύματα και εγγυήσεις, που παραπέμπουν σκοπίμως σε ένα δυσλειτουργικό μόρφωμα, εκτεθειμένο στην τουρκική επιρροή, με δήθεν θεσμικούς μηχανισμούς που θα επιτρέπουν όμως στην Άγκυρα να ελέγχει τις αποφάσεις του «κράτους».
Η Κυπριακή Δημοκρατία στην πραγματικότητα θα καταλυθεί και τη θέση της θα πάρει ένα προτεκτοράτο που θα είναι όμηρος της Τουρκίας και μέσω αυτού θα τελεί υπό ομηρία και η Ευρωπαϊκή Ένωση, αποφάσεις της οποίας θα μπλοκάρονται από την Άγκυρα μέσω του τουρκοκυπριακού συνιστώντος κρατιδίου όταν δεν θα της είναι αρεστές.
Είναι ενδεικτικό της επιμονής συγκεκριμένου κέντρων -όπως η Βρετανία, η πραγματική πληγή του Κυπριακού, διαχρονική σύμμαχος της Τουρκίας και δυστυχώς η penholder του Κυπριακού – ότι επιχειρείται να επιβληθούν ξανά οι ίδιες προβληματικές προτάσεις, που απέρριψαν οι Έλληνες της Κύπρου το 2004, ως «ρεαλιστικός συμβιβασμός».
Εν τω μεταξύ μία υποτίθεται αδιόρατη υπόγεια «σύμπτωση» είναι ότι η νέα πρωτοβουλία «τυγχάνει» να συμπίπτει με τη συζήτηση για την ευρωπαϊκή συμμετοχή της Τουρκίας στα εξοπλιστικά και αμυντικά προγράμματα. Γίνεται έτσι απόπειρα να διαμορφωθεί ένα εκβιαστικό (ψεύτο)δίλημμα προς Ελλάδα και Κύπρο: Είτε θα επιδείξουμε «ευελιξία» στο Κυπριακό, αποδεχόμενοι μια «λύση» προσαρμοσμένη στις τουρκικές απαιτήσεις είτε θα κατηγορηθούμε ότι και το σχέδιο απορρίπτουμε και βέτο διατηρούμε για τη συμμετοχή της Τουρκίας με επιχείρημα (και) το Κυπριακό.
Για να το πούμε απλά, το σκεπτικό τους είναι ότι «και λύση δεν θέλετε αλλά και στο βέτο επιμένετε επειδή δεν λύνεται το Κυπριακό». Γερμανoβρετανικές κουτοπονηριές. Η μόνη ενδεδειγμένη απάντηση είναι ότι η Κύπρος δεν θα μετατραπεί σε λύτρο για την ένταξη της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή αμυντική αρχιτεκτονική. Και ότι το βέτο θα παραμείνει όσο συνεχίζεται η τουρκική κατοχή. Απλά. Αυτό κάνουν οι κανονικές κυβερνήσεις που δεν έχουν περίεργες σκέψεις. Η ανάγκη λύσης δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι για την μετατροπή της σε τουρκικό προτεκτοράτο. Τελεία.
Εφημερίδα Απογευματινή
