Στο Μουντιάλ τα είδαμε όλα – και όχι μόνο τα ποδοσφαιρικά συμβάντα. Τα περιβόητα hydration breaks «γέμισαν» στις οθόνες μας με διαφημίσεις, κάνοντάς μας να υποψιαστούμε ότι πάμε για διαφημιστικά τρικ και όχι για να πάρουν ανάσες οι ποδοσφαιριστές. Στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλου το ημίχρονο δεν έλεγε να τελειώσει, ξεπέρασε τη μισή ώρα για να χωρέσει καλλιτεχνικό πρόγραμμα – και οι διαφημίσεις μαζί.
Με το τέλος της διοργάνωσης -και αφού η Ισπανία σήκωσε το κύπελλο, με τον Ντόναλντ Τραμπ να μην εννοεί να φύγει από το πλάνο της απονομής και των πανηγυρισμών των παικτών- μάθαμε και το νέο: η FIFA, η παγκόσμια συνομοσπονδία ποδοσφαίρου, αναγγέλλει τη δημιουργία μίας νέας θυγατρικής εταιρείας, της FIFA Forward Enterprise (FFE), η οποία θα διαχειρίζεται τις εμπορικές και διοργανωτικές δραστηριότητες του Μουντιάλ και άλλων διοργανώσεων της FIFA. Η νέα οντότητα αποτιμάται περίπου στα 20 δισ. δολάρια και η FIFA σχεδιάζει να διαθέσει σε επενδυτές έως και 20% μειοψηφικό ποσοστό, αντλώντας περίπου 4,2 δισ. δολάρια. Το πρόσχημα είναι να ενισχυθούν οι περιφερειακές ομοσπονδίες ποδοσφαίρου ανά την υφήλιο.
Έλα όμως που η UEFA, η ευρωπαϊκή συνομοσπονδία ποδοσφαίρου, αντιδρά σφόδρα, λέγοντας μάλιστα ότι «η ψυχή και η διακυβέρνηση του ποδοσφαίρου δεν είναι περιουσιακά στοιχεία προς πώληση» και ότι «το ποδόσφαιρο δεν ανήκει στη FIFA για να το πουλήσει». Αντιδράσεις έχουμε και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι τα περί ψυχής του ποδοσφαίρου είναι προκάλυμμα σε έναν αγώνα μεταξύ των δύο συνομοσπονδιών για τα οφέλη… Στο μεταξύ κανείς δεν ξέρει ποιοι θα είναι οι επενδυτές που θα κάνουν παιχνίδι με τη FIFA. Αλλά για να πάρουμε μια γεύση, το εγχείρημα έχει αναλάβει η JP Morgan, ενώ τους επενδυτές θα εκπροσωπήσει η επενδυτική πλατφόρμα Thrive Eternal, η οποία συνδέεται με τον Τζόσουα Κούσνερ, αδελφό του άλλου Κούσνερ, γαμπρού του Τραμπ…
Δεν ξημερώνουν καλύτερες μέρες για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, καταπώς φαίνεται. Περισσότερα παιχνίδια, φουλ διαφημίσεις στα ενδιάμεσα, καταπονημένοι παίκτες και κυρίως ακριβότερα εισιτήρια δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να αναμένει κανείς από ένα άλμα στην περαιτέρω εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου. Άλμα που μπορεί να αποφέρει δισ. ευρώ στους «κλειδοκράτορες» των αγώνων, αλλά μπορεί να μετατρέψει τα ματς σε ένα ραφιναρισμένο προϊόν, απογυμνωμένο από τη γοητεία του παιχνιδιού, αποξενωμένο από τους φιλάθλους.
