«Έχετε βρεθεί ποτέ Δεκαπενταύγουστο να οδηγείτε το αυτοκίνητό σας στη λεωφόρο Μεσογείων;». Αυτό ήταν το ερώτημα που θέσαμε χθες το πρωί στα social media, αναφερόμενοι σε όσα συνέβησαν το βράδυ της Τετάρτης στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας. Χωρίς ίχνος υπερβολής, η… ανοιχτή διάβαση που έβρισκαν σε κάθε επίθεσή τους προς την εστία του Πένια οι παίκτες της ΤΣΣΚΑ 1948 θύμιζε κεντρικούς δρόμους των ελληνικών μεγαλουπόλεων σε μέρα αργίας. Εικόνα όχι απλώς προβληματική η ανησυχητική αλλά έως και τρομακτική!
Μήπως όμως είναι και απόλυτα λογική; Θυμάστε τι συμβουλεύαμε την επομένη της ευρωπαϊκής πρεμιέρας του Παναθηναϊκού με την Πάκσι, όταν οι διθύραμβοι για τους «πράσινους» βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη; Παιδιά, ψυχραιμία… Το ίδιο ακριβώς επαναλαμβάνουμε και σήμερα που τα συναισθήματα ενθουσιασμού έχουν παραχωρήσει τη θέση τους στην αγωνία και στον προβληματισμό. Το ταμείο του καλοκαιριού για τον Νίστρουπ και τους παίκτες του θα γίνει συνολικά στο τέλος της καλοκαιρινής διαδρομής τους και όχι μεμονωμένα έπειτα από κάθε παιχνίδι. Και αυτό γιατί είναι απόλυτα λογικό ο τωρινός Παναθηναϊκός να εμφανίζει απίστευτες μεταπτώσεις στην απόδοσή του. Όχι μόνο επειδή πρόκειται για μια νέα ομάδα αλλά και γιατί για πολλοστή φορά καλείται να υπηρετήσει μια ολοκληρωτικά διαφορετική ποδοσφαιρική φιλοσοφία σε σχέση με εκείνη που χτιζόταν τους προηγούμενους μήνες.
Το πρόβλημα για το «τριφύλλι» -πριν και μετά τη σταθερά της εποχής Ιβάν Γιοβάνοβιτς- δεν είναι απλώς η ταχύτητα με την οποία αλλάζει τους προπονητές του ο Γιάννης Αλαφούζος. Το μεγαλύτερο πρόβλημα έγκειται στην έλλειψη σταθερού πλάνου και ξεκάθαρης στόχευσης. Τι Παναθηναϊκό θέλουμε να δημιουργήσουμε, τι Παναθηναϊκό θέλουμε να βλέπουμε…
Από τον Ράφα στον Τζέικομπ
Πάρτε παράδειγμα όσα έχουν συμβεί τους τελευταίους μήνες. Νοέμβριος ήταν που παρουσιαζόταν στο Κορωπί ο Ράφα Μπενίτεθ. Ένας προπονητής με σαφείς αμυντικούς προσανατολισμούς στο παιχνίδι του, που δεν είχε κανένα πρόβλημα να δώσει την μπάλα στα πόδια των αντιπάλων του, αν έκρινε ότι η συγκεκριμένη τακτική εξυπηρετούσε τα σχέδιά του. Πηγαίνει, λοιπόν, ο Παναθηναϊκός τον Ιανουάριο και χτίζει ένα ρόστερ βασισμένο στην ποδοσφαιρική φιλοσοφία του Ισπανού (τουλάχιστον θεωρητικά αυτό συνέβη). Και δεν αγόρασε ένα δύο ποδοσφαιριστές για να «μπαλώσει» τρύπες, αλλά έφερε στο Κορωπί σχεδόν μία ενδεκάδα!
Και ξαφνικά αποφασίζεται νέα αλλαγή στην τεχνική ηγεσία (μέχρι εδώ όλα καλά) και επιλέγεται ως ιδανικό μοντέλο ποδοσφαιρικής λογικής αυτό του φουλ επιθετικογενούς Τζέικομπ Νίστρουπ. Το οποίο ενδεχομένως να χρειαζόταν και διαφορετικής φύσης εργαλεία για να υπηρετηθεί, από εκείνα που είχε επιλέξει ο Ράφα για το δικό του μοντέλο. Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν είναι απόλυτα λογικό να εμφανίζει ο Παναθηναϊκός απίστευτες μεταπτώσεις στην απόδοσή του, όχι απλώς τις πρώτες έξι εβδομάδες αλλά και το πρώτο εξάμηνο του νέου προπονητή; Δεν απαιτείται χρόνος για να ξεχάσουν οι παίκτες του «τριφυλλιού» όσα εκπαιδεύονταν τους προηγούμενους μήνες και να προσαρμοστούν σε μια ολοκληρωτικά διαφορετική λογική από εκείνη που υπέθεταν ότι θα υπηρετούν τουλάχιστον για τον επόμενο ενάμιση χρόνο;
Καλώς ή κακώς, χρειάζεται χρόνος για να διορθωθούν παθογένειες ετών και κυρίως να αποκτήσει επιτέλους σταθερότητα ένα ποδοσφαιρικό project που ισορροπεί εδώ και χρόνια σε κινούμενη άμμο. Το ζητούμενο είναι να κυλήσει η συγκεκριμένη μεταβατική περίοδος όσο πιο «αναίμακτα» γίνεται και κυρίως να μην πατηθεί πρόωρα το… κουμπί της αυτοκαταστροφής με ενδεχόμενο πρόωρο αποκλεισμό από τα Κύπελλα Ευρώπης. Εννοείται ότι ο Παναθηναϊκός παραμένει το φαβορί για την πρόκριση παρά το ισόπαλο 1-1 της Τετάρτης. Απλώς πλέον έχει δυσκολέψει τη ζωή του και έχει προσθέσει τόνους άγχους στις πλάτες του!
Εφημερίδα Απογευματινή
