«Είναι προτιμότερο ο Ερντογάν να συνεχίσει να εκφωνεί κενές, παραληρηματικές ομιλίες κατά του Ισραήλ στο τουρκικό κοινοβούλιο, παρά να δοκιμάζει την αποφασιστικότητα του Ισραήλ να υπερασπιστεί τον εαυτό του», δήλωνε προχθές ο υπουργός Αμύνης του Ισραήλ, Ι. Κάτς, απέναντι στις φραστικές προκλήσεις της Άγκυρας στο πεδίο της Συρίας. Από την πλευρά της Ελλάδας, θα ήταν σωστό -μετά και την αμφισβήτηση της κυριαρχίας της χώρας στο Ανατολικό Αιγαίο, με αφορμή τον νομό για την χωροταξία των ΑΠΕ μέσω δηλώσεων από το υπουργείο Αμύνης της Τουρκίας– να είχε εξουσιοδοτηθεί από τον πρωθυπουργό και το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (ΚΥΣΕΑ) ο υπουργός Αμύνης, κ. Νίκος Δένδιας, να προβεί σε μια ανάλογου ύφους και αποφασιστικότητας δήλωση με εκείνη του Ισραηλινού ομόλογου του σε σχέση με την ελληνική κυριαρχία και τα δικαιώματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Με τον τρόπο αυτό, θα είχε ήδη απαντηθεί η επόμενη τοποθέτηση -χθες πλέον- του υπουργού Αμύνης της Τουρκίας, Γιασάρ Γκιουλέρ, σύμφωνα με την οποία «η Άγκυρα παρακολουθεί στενά την στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας και Ισραήλ».
Είναι πολλοί στη χώρα μας που επιθυμούν η Ελλάδα να μπορούσε να έχει το πνεύμα και την αποφασιστικότητα του Ισραήλ, όπως αυτή επεδείχθη στο μέτωπο της Συρίας και της Μεσοποταμίας με τον βομβαρδισμό της υπό ανακαίνιση αεροπορικής βάσης 60-70 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα, η οποία -σύμφωνα με πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών- προετοιμαζόταν να υποδεχθεί τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Δεν έχουν δίκιο. Η Ελλάδα μπορεί να αναδιοργανώνει, να εκσυγχρονίζει και να αναβαθμίζει τις ένοπλες δυνάμεις της, αλλά δεν είναι έτοιμη ούτε ο λαός οργανωμένος για επιθετικές ενέργειες. Το ζητούμενο δεν είναι η Ελλάδα να γίνει Ισραήλ. Ούτε χρειάζεται κάτι τέτοιο. Η Ελλάδα, ναι μεν πρέπει να ετοιμασθεί και οι άνθρωποι των αποφάσεων -με στολή ή χωρίς στολή- να είναι αποφασισμένοι για το μέγιστο πλήγμα στην Τουρκία, εφόσον απαιτηθεί, αλλά ας κρατήσουμε το μέτρο της αναλογικότητας έναντι των συνθηκών.
Η Ελλάδα και το Ισραήλ θα πρέπει να λειτουργούν και να συντονίζονται συμπληρωματικά. Το Ισραήλ είναι μια ώριμη πολεμική μηχανή. Η Ελλάδα -μαζί και η Κύπρος που ήδη τελεί υπό κοινή προστασία- είναι δύναμη διαμεσολάβησης και διεθνούς συνεργασίας. Το διπλωματικό κεφάλαιο που έχει χάσει εξαιτίας της μονοδιάστατα εμπόλεμης -εξ ανάγκης- στρατηγικής το Ισραήλ, θα πρέπει να το ανακτήσει με τις πολιτικές που θα προωθήσει η Ελλάδα.
Η Τουρκία ανησυχεί για τις συνεργασίες τύπου «Ασπίδα του Αχιλλέα» και πολύ περισσότερο για τις εκδηλώσεις που θα συνοδεύσουν αυτή τη συμφωνία στο πεδίο. Αλλά η Τουρκία ανέκτησε ένα -έστω ευκαιριακό- πλεονέκτημα στον Λευκό Οίκο εξαιτίας των πολεμικών σχεδίων, μέσα από τα οποία η Ιερουσαλήμ βλέπει τη δόμηση μιας νέας αρχιτεκτονικής από την Μεσόγειο μέχρι τον Ινδικό. Είναι κάτι που -μετά και την σε εξέλιξη περιπέτεια στο Ιράν- δεν αντέχει η διοίκηση Τραμπ και η «διπλωματία του real estate». Αν το Ισραήλ βομβαρδίζει εν δυνάμει βάσεις της Τουρκίας στη Συρία, η Ελλάδα θα πρέπει να δώσει διεξόδους συμμαχιών στο Ισραήλ.
Η Ελλάδα καλείται να κρατήσει εν ισχύ τη διμερή συμμαχία ασφάλειας των εγκαταστάσεων της Aramco με την Σαουδική Αραβία, ακόμη και μετά τη συμμαχία της Μέκκας. Να κρατήσει ενεργή και διευρυμένη την τριμερή σχέση με την Αίγυπτο, που θα πρέπει να ενθαρρυνθεί στην «ουδετερότητα» της. Μάλιστα, μετά τη απομάκρυνση της Τουρκίας -με δήλωση Ερντογάν- από την Ευρώπη, η Ελλάδα και η Κύπρος θα πρέπει να συμβάλουν στο να πάρει την θέση της η Αίγυπτος στην ευρωπαϊκή συνεργασία. Η Ελλάδα έχει να παίξει κρίσιμο ρόλο στον Λίβανο, στη Γάζα, στο να κρατηθεί ζωντανή η στρατηγική IMEC και να ενθαρρυνθεί ένας άξονας ισχύος από την Δύση στην Ανατολή. Από την Γαλλία, την «3+1», τα Εμιράτα, την Ινδία και τις Μοναρχίες του Κόλπου. Αν το Ισραήλ είναι η Σπάρτη, η Ελλάδα είναι η Αθήνα. Οι ρόλοι είναι διαφορετικοί.
Eφημερίδα Απογευματινή
