Δεν είναι καθόλου εύκολη η αποστολή που καλείται να φέρει εις πέρας στο ξεκίνημα της σεζόν ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ.
Όχι μόνο επειδή θα χρειαστεί να χτίσει εν μέσω επίσημων υποχρεώσεων μια ολοκαίνουργια ομάδα, αλλά κυρίως γιατί ο ίδιος καλείται να προσαρμοστεί σε ένα πρωτόγνωρο «μεταλλαγμένο» περιβάλλον για τα δικά του στάνταρ.
Μην ξεχνάτε ότι δεν αναφερόμαστε σε κάποιον «νεοσσό» ηλικιακά προπονητή αλλά σε έναν 65χρονο πολύπειρο τεχνικό που κουβαλά στο μυαλό του τις ίδιες ιδέες εδώ και 30 χρόνια. Αυτές ακριβώς που, έστω και ετεροχρονισμένα, τον βοήθησαν στα «γεράματα» να γράψει ιστορία και εκτός Ισπανίας, οδηγώντας τη Σεβίλλη και τον Ολυμπιακό στην κατάκτηση ευρωπαϊκών τροπαίων, σε ένα back to back προσωπικό επίτευγμα που θα ζήλευαν ακόμη και «ιερά τέρατα» της προπονητικής στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Όπως κάθε προπονητής, έτσι και ο Μεντιλίμπαρ έχει τυφλή εμπιστοσύνη σε παιδιά που θεωρεί ποδοσφαιρικά δικά του. Παίκτες, δηλαδή, που ξέρει ότι υπηρετούν άριστα τις αρχές του και μπορούν να βοηθήσουν τους «νεοσύλλεκτους» συμπαίκτες τους να προσαρμοστούν καλύτερα και πιο γρήγορα στις ανάγκες της νέας ομάδας τους. Το πρόβλημα για τον Μεντιλίμπαρ τη δεδομένη χρονική στιγμή είναι ότι τα «παιδιά του» στον Ολυμπιακό βρίσκονται σε κακή αγωνιστική κατάσταση.
Το καλοκαίρι ο Ισπανός προτίμησε να εμπιστευτεί, για παράδειγμα, τον Ροντινέι στη δεξιά πλευρά (είτε ως εξτρέμ είτε ως μπακ), παρά το γεγονός ότι ο Βραζιλιάνος ήταν απογοητευτικός σε όλες τις εμφανίσεις του.
Με την απόδοσή του στην Τρίπολη, ο Μανώλης Σάλιακας δικαίωσε όσους υποστήριζαν ότι όχι μόνο δεν μπορεί να ήταν χειρότερος από τον τωρινό «Ρόντι», αλλά και ότι μπορεί να βοηθήσει πολύ τον υπό κατασκευή Ολυμπιακό, ιδιαίτερα με τα επιθετικά χαρακτηριστικά του παιχνιδιού του.
Ροντινέι και Τσικίνιο
Ό,τι συνέβη πριν από μερικές εβδομάδες με τον Ροντινέι μοιάζει να επαναλαμβάνεται στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος με τον Τσικίνιο. Παρά το γεγονός ότι οι Πειραιώτες απέκτησαν το καλοκαίρι τρεις ποδοσφαιριστές (Σα, Σίλβα, Φορτούνης) με σαφώς καλύτερα επιθετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά από τον Πορτογάλο για τη θέση πίσω από τον φορ, στο πρώτο ζόρικο εκτός έδρας παιχνίδι της σεζόν ο «θείος Μέντι» στράφηκε πάλι σε έναν παίκτη που ο ίδιος εμπιστεύεται τυφλά.
Ακόμη και στα ντουζένια του ο Τσικίνιο ουδέποτε υπήρξε ο παίκτης που θα βοηθούσε στο «ξεκλείδωμα» κλειστών αμυνών κόντρα στις ομάδες δεύτερης και τρίτης ταχύτητας της Super League.
Ο Ίβηρας διαθέτει άλλου είδους χαρίσματα, τα οποία τον καθιστούν πολύτιμο στο ποδόσφαιρο υψηλής πίεσης που λατρεύει ο Μεντιλίμπαρ, αλλά όχι αυτά που θα διευκολύνουν το έργο του Ολυμπιακού σε αγώνες με τους μικρομεσαίους του ελληνικού πρωταθλήματος.
Για να μην παρεξηγηθούμε, δεν καυτηριάζουμε τις επιλογές του σπουδαίου Ισπανού προπονητή. Απλώς τις επισημαίνουμε για να αναδείξουμε τις δεδομένες δυσκολίες που συνοδεύουν μια μεταβατική περίοδο και για τον ίδιο. Είναι πολύ δύσκολη πίστα αυτή που καλείται να διαχειριστεί ο Μεντιλίμπαρ για τα δικά του (πολλές φορές δογματικά) δεδομένα.
Αν μη τι άλλο, όμως, προσπαθεί να προσαρμοστεί και ο ίδιος αντιλαμβανόμενος τις παθογένειες των προηγούμενων μηνών και την αναγκαιότητα επιστροφής σε έναν Ολυμπιακό που θα είναι ξανά ελκυστικός στα μάτια των δικών του οπαδών.
Είναι και αυτός ένας λόγος για τον οποίο αξίζει κανείς να βγάλει το καπέλο στον μεγαλύτερο προπονητή που κάθισε ποτέ στον «ερυθρόλευκο» πάγκο! Για κανέναν άνθρωπο δεν είναι εύκολο να αλλάξει στα 65 του ή να προσπαθήσει να προσαρμοστεί στις ανάγκες ενός νέου περιβάλλοντος. Όχι μόνο στο ποδόσφαιρο αλλά και στη ζωή γενικότερα. Και ο Μεντιλίμπαρ το προσπαθεί!
Εφημερίδα Απογευματινή
