Να ξεκινήσουμε το σημερινό κείμενό μας με μια… ποδοσφαιρική φαντασίωση; Μπορείτε να σκεφτείτε μια Εθνική Ελλάδας με την τωρινή επιθετική γραμμή (Τζόλης, Καρέτσας, Παυλίδης, Τεττέη, Κωστούλας, Ιωαννίδης, Δουβίκας) και τους χαφ της πρωταθλήτριας Ευρώπης του 2004 (Ζαγοράκης, Μπασινάς, Κατσουράνης, Καραγκούνης);
Να διευρύνουμε το ερώτημα… Μπορείτε να φανταστείτε την τωρινή Εθνική Ελλάδας του Τζολάκη, του Βλαχοδήμου, του Τσιμίκα, του Κουλιεράκη, του Μαυροπάνου, του Ζαφείρη και όλου φυσικά του σπάνιου πλούτου της μεσοεπιθετικής γραμμής της, συμπεριλαμβανομένων των δύο «κομμένων» μέσων, από την ιστορική αποστολή για την Ιβηρική πριν από 22 χρόνια; Αναλογιστείτε, για παράδειγμα, μια ενδεκάδα με Τζολάκη, Τσιμίκα, Κουλιεράκη, Μαυροπάνο, Ρότα, Στολτίδη, Ζήκο, Καρέτσα, Τζόλη, Κωστούλα, Παυλίδη. Τι συζήτηση θα κάναμε σήμερα για τις προοπτικές της;
Αφήνοντας πίσω μας όμως τον κόσμο των… ποδοσφαιρικών φαντασιώσεων και προσγειώνοντας τη σκέψη μας στα κυνικά ρεαλιστικά δεδομένα τού σήμερα, άπαντες αντιλαμβανόμαστε ότι το έλλειμμα ποιότητας του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος στις θέσεις «6» και «8»… βγάζει μάτι.
Δεν χωρά καμιά αμφιβολία ότι ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς καλείται να λύσει μια εξαιρετικά δύσκολη εξίσωση. Για να μπορέσει να αξιοποιήσει στο έπακρο τη δύναμη πυρός του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος και να συνθέσει μια τετράδα-φωτιά με τους τέσσερις από τους επτά επιθετικούς που έχει στη διάθεσή του για τα παιχνίδια με Σερβία, Ολλανδία και Γερμανία, θα πρέπει να βρει δύο… σκυλιά του πολέμου που θα προσδώσουν αμυντική κάλυψη και ισορροπία, οι οποίες τόσο πολύ έλειψαν από τη διαδρομή της Εθνικής μας στα προκριματικά του Μουντιάλ.
Μπορεί στα μάτια πολλών ένα σχήμα με τρεις μέσους να φαντάζει πιο ασφαλές (ιδιαίτερα με τους αντιπάλους που θα αντιμετωπίσουμε στην πρώτη κατηγορία του Nations League), μόνο που με αυτόν τον τρόπο δεν θα μπορέσουμε να χτίσουμε την ομάδα που θα καταφέρει να φτάσει στις τελικές φάσεις του Euro 2028 και του Μουντιάλ 2030 παίζοντας ποδόσφαιρο κυριαρχίας και επενδύοντας στο αδιανόητο επιθετικό ταλέντο της.
Το παράδειγμα άλλων
Η εθνική μας ομάδα, για παράδειγμα, πρέπει να μάθει από τώρα να παίζει με μια τριάδα αποτελούμενη από τους Καρέτσα, Τζόλη, Κωστούλα πίσω από τον φορ, όποιος και αν είναι αυτός.
Και αν με το καλό προστεθεί μελλοντικά και ο Κωνσταντέλιας στην εξίσωση, απλώς να υπάρχουν τέσσερις υποψήφιοι για τις τρεις θέσεις πίσω από τον παίκτη που θα βρίσκεται στην κορυφή της επίθεσης.
Μπορεί ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς να βρει δύο… Σιώπηδες να κάνουν όλη τη βρόμικη δουλειά στη μεσαία γραμμή; Ούτως ή άλλως οι Τζόλης, Κωστούλας και Καρέτσας εκπαιδεύονται πλέον ακόμη περισσότερο στο υψηλό επίπεδο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου να συμμετέχουν ενεργά στην ανασταλτική λειτουργία των ομάδων τους.
Ποιοι είναι οι διαθέσιμοι μέσοι του Γιοβάνοβιτς για τα προσεχή παιχνίδια; Ζαφείρης, Τριάντης, Κουρμπέλης, Μουζακίτης, Ανδρούτσος, Ντόη.
Βλέπετε εσείς κάποιο δίδυμο που θα μπορούσε να παρέχει ανασταλτική ασπίδα στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα; Βάσει της ατομικής κατάστασης των παικτών στο ξεκίνημα της σεζόν, ο μακράν πιο φορμαρισμένος μέσος της Εθνικής ακούει στο όνομα Θανάσης Ανδρούτσος.
Μήπως πρέπει ο ομοσπονδιακός τεχνικός να καταφύγει σε… πατέντες (από αυτές που συνηθίζονται στις εθνικές ομάδας), με μετατροπή είτε κεντρικών είτε ακραίων αμυντικών που υπάρχουν στο ρόστερ σε αμυντικούς χαφ;
Μήπως πρέπει ο Γιοβάνοβιτς να ακολουθήσει το παράδειγμα άλλων πολύ πετυχημένων τεχνικών που χρησιμοποιούν διεθνείς παίκτες σε άλλες θέσεις από εκείνες όπου αγωνίζονται στους συλλόγους τους;
Τα χαρακτηριστικά του έμψυχου δυναμικού της Εθνικής μας πάντως… οδηγούν στην αναγκαιότητα πατέντας στη μεσαία γραμμή της. Και το βάρος πέφτει στον Ιβάν να βρει την κατάλληλη!
Εφημερίδα Απογευματινή
