H είδηση της παραπομπής του Χρήστου Τριαντόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο (και σε δεύτερο επίπεδο του πρώην περιφερειάρχη, Κώστα Αγοραστού, και του πρώην γενικού γραμματέα Πολιτικής Προστασίας, Βασίλη Παπαγεωργίου, μεταξύ άλλων) και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο την αντιμετώπισε ο πολιτικός κόσμος και τα ΜΜΕ, συνιστά -αν μη τι άλλο- αντικείμενο προβληματισμού και συζήτησης, πολλώ δε μάλλον ενόψει των επόμενων εθνικών εκλογών. Και όχι βεβαίως στη μικροκομματική και απολύτως ξεπερασμένη λογική του υπολογισμού κερδών και απωλειών, αλλά στη βάση της ουσίας του ζητήματος σε ό,τι αφορά τη λειτουργία των θεσμών στη χώρα.
Αποφεύγοντας να μπούμε στη διαδικασία ανάλυσης του κατηγορητηρίου, αφού το σχετικό μέτωπο αφενός δεν είναι της παρούσης, καθώς θα συζητηθεί εκτενώς προϊούσης της ακροαματικής διαδικασίας, και αφετέρου πρόκειται για ένα ακόμη σημείο ανούσιας και επικίνδυνης για τη σοβαρότητα της κατάστασης πολιτικής αντιπαράθεσης, είναι σαφές πως θα πρέπει να σταθεί κανείς στη μεγάλη εικόνα. Ο λόγος για το γεγονός ότι, παρά τους μικροκομματικούς παροξυσμούς και τη γενικότερα ατμόσφαιρα συνωμοσιολογίας που καλλιέργησαν κάποιοι όλο αυτό το διάστημα, η Δικαιοσύνη -και αυτήν τη φορά- κάνει τη δουλειά της.
Όχι με όρους ανθρωποφαγίας -όπως θα ήθελαν κάποιοι- ούτε με συνθήκες προώθησης παντός είδους συμφερόντων, προσωπικών και πολιτικών, τα οποία βεβαίως (όπως και εν γένει η προσέγγιση έναντι της Θέμιδας) ποικίλλουν από παράταξη σε παράταξη, ανάλογα με το ποιος βρίσκεται σε θέση κυβέρνησης ή αντιπολίτευσης. Ούτε (για να μην ξεχνιόμαστε φυσικά) με πρακτικές και διεργασίες που θυμίζουν λαϊκά δικαστήρια, είτε με φόντο πολιτικές ή δημοσιογραφικές πιέσεις (με στόχο την αποδόμηση των αντιπάλων στην κοινωνία από τη μία και στην… τηλεθέαση από την άλλη) είτε με την άνευ όρων ικανοποίηση του αισθήματος αγανάκτησης των πολιτών, παράμετρος απολύτως λογική ύστερα από μια τέτοια τραγωδία και σε μία χώρα όπου οι έννοιες της ατιμωρησίας και της κωλυσιεργίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με κάθε πτυχή του δημόσιου βίου.
Για όσους λοιπόν δεν το έχουν αντιληφθεί, καμία κυβέρνηση (έστω και η σημερινή που είναι για μία δεκαετία μπροστά στις δημοσκοπήσεις και ακόμη και σήμερα ύστερα από 7 χρόνια στην εξουσία δεν έχει ορατό αντίπαλο σε ό,τι έχει να κάνει με τη διεκδίκηση της πρωτιάς) δεν μπορεί να προκαταλάβει αποφάσεις και ενέργειες της Δικαιοσύνης. Βλέπετε, ακόμη κι αν υποτεθεί ότι κάποιοι μπορεί να απεργάζονται τέτοιου είδους σχέδια σε κάθε κοινωνία και σε κάθε χρονική στιγμή, πάντα θα υπάρχουν κι εκείνοι που δεν επηρεάζονται και ασκούν «κανονικά και με τον νόμο» -που λέει ο λαός- τα καθήκοντά τους.
Όσο κι αν κάποιοι παλεύουν να μας πείσουν για το αντίθετο, η Ελλάδα είναι ένα ευρωπαϊκό κράτος που έχει κάνει βήματα μπροστά με θεσμούς και λειτουργούς που στέκονται πάνω από συναισθηματικές εξάρσεις και την περιρρέουσα πολιτική και κοινωνική ατμόσφαιρα. Αυτοί αποφασίζουν βέβαια σύμφωνα με τον νόμο και όχι όπως επιβάλλουν οι κορόνες ορισμένων που παραμένουν… κολλημένοι στο παρελθόν και αδιαφορούν για το μέλλον αλλά ενδιαφέρονται μόνο για το πώς θα ακουστούν περισσότερο οι φωνές τους.
Γι’ αυτό λοιπόν είναι -πριν και πέρα απ’ όλα- άδικο για τους ίδιους και μετά για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας να μπαίνουν οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης στο κάδρο της συνωμοσιολογίας και της προεκλογικής κόντρας. Για όσους το λησμονούν, σήμερα παραπέμφθηκε ο άλλοτε υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ στο Ειδικό Δικαστήριο. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης κάνουν λόγο για «δικαίωση». Φαντάζομαι θα δείξουν τον ίδιο σεβασμό έναντι και των αποφάσεων που πάνε κόντρα στους σχεδιασμούς τους, εκτός κι αν υπάρχει α λα καρτ… καλή και κακή Δικαιοσύνη, που διαφθείρεται ή καθαίρεται ανάλογα με την οπτική γωνία από την οποία βλέπουν τα πράγματα οι αντιπολιτευόμενοι, οι οποίοι (εδώ που τα λέμε) αδυνατούν να αρθρώσουν αποτελεσματικό αντιπολιτευτικό λόγο σε οποιοδήποτε άλλο μέτωπο.
Όσο για τους κυβερνώντες, αν η εξέλιξη αυτή δεν σηματοδοτήσει αλλαγή στάσης για ορισμένους που παραμένουν στον κόσμο τους και δεν επιδειχθεί η δέουσα σοβαρότητα από δω και μπρος έναντι και των άλλων δικαστικών υποθέσεων, οι οποίες έχουν πολιτικό ενδιαφέρον, τότε μοιραία, όχι μόνο δεν θα μπορεί να σταθεί το επιχείρημα ότι η ψήφος στη ΝΔ του Μητσοτάκη ισοδυναμεί με τη διατήρηση της πολιτικής και κοινωνικής ομαλότητας, αλλά αντιθέτως θα συνιστούν οι ίδιοι και -κατ’ επέκταση η παράταξη- μέρος του προβλήματος και του συνεπακόλουθου κινδύνου της πιθανής μετεκλογικής αστάθειας.
Εφημερίδα Απογευματινή
