Διαχρονικά η Γαλλία αποτελούσε ένα νοητό χωράφι καλλιέργειας ιδεών, πολιτικών κινημάτων και κοινωνικών διεργασιών, οι καρποί του οποίου είτε εξάγονταν στην υπόλοιπη Ευρώπη, δεδομένου του μεγέθους της χώρας και της επιρροής της σε όλα τα επίπεδα και δη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είτε αποτελούσαν αντικείμενο προβληματισμού είτε έδειχναν στους υπόλοιπους Ευρωπαίους τι θα επακολουθήσει τα επόμενα χρόνια στα μέτωπα της οικονομίας και της καθημερινότητας και ποιες θα είναι οι συνέπειες των εν λόγω καταστάσεων.
Σήμερα, σε μια περίοδο που ως είθισται στην Ελλάδα αντιμετωπίζαμε προβλήματα όπως η ακρίβεια, το στεγαστικό και η έλλειψη πόρων για την υιοθέτηση παρεμβάσεων που θα ανακούφιζαν την κοινωνία σε κρίσιμους τομείς όπως η Παιδεία και η Υγεία, εν είδει φτηνής προεκλογικής αντιπαράθεσης ήρθαν τα γεγονότα στη Γαλλία (και σε ένα δεύτερο πλάνο και την Ιταλία και την Αλβανία, έστω κι αν πρόκειται για τελείως διαφορετικών χαρακτηριστικών αναταραχές) να μας θυμίσουν ότι η γεωστρατηγική λαίλαπα των τελευταίων ετών μαστίζει το σύνολο των δυτικών κοινωνιών. Ακόμη και τις απομακρυσμένες Ηνωμένες Πολιτείες. Οι προεκτάσεις των πολέμων που μαίνονται στη γειτονιά μας σε βορρά και νότο, οι συνεπακόλουθοι ενεργειακοί ανταγωνισμοί και οι ασκήσεις δυναμικής μεταξύ των ισχυρών και των μικρομεσαίων αυτού του κόσμου έχουν προκαλέσει ένα τόσο εκρηκτικό μείγμα που μοιραία θα δημιουργεί δονήσεις κι αν δεν βρεθεί σύντομα άκρη, θα προκαλέσει με μαθηματική ακρίβεια ακραία ηφαιστειακά φαινόμενα. Αν στα παραπάνω συνυπολογίσει κανείς και τον παράγοντα του μεταναστευτικού που επιφέρει νέα δεδομένα σε σχέση με όσα ίσχυαν στο παρελθόν, τότε αντιλαμβάνεται κανείς ότι σε αυτή την περίπτωση ζούμε μόνο τις απαρχές μιας γενικότερης κρίσης ταυτότητας της Ευρώπης, αλλά και βιοτικού επιπέδου των πολιτών.
Μέσα σε όλα αυτά, σ’ αυτήν εδώ την περίεργη άκρη του πλανήτη, γι’ ακόμη μία φορά βασιλεύουν η επιπολαιότητα και η μικροκομματική λογική. Από τη μία, ένα κομμάτι της Αριστεράς του rebranding ή των ξεπερασμένων σχηματισμών οι οποίοι είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας που βλέπει στην πιθανότητα μετάδοσης του ιού των αναταραχών εντός συνόρων την ευκαιρία να προκύψει μια… μεγάλη αναταραχή-υπέροχη κατάσταση -που έλεγε και ο σύντροφος Μάο- προκειμένου να βρεθεί τρόπος να ισχυροποιηθεί στο κοινωνικό πεδίο και να αποκτήσει η κυβέρνηση τον αντίπαλο που δεν μπόρεσαν οι ίδιοι να αποτελέσουν. Μόνο που ένας αντίπαλος, ο οποίος είναι γέννημα της οργής της πλατείας και του άγριου ξεσπάσματος, δεν μπορεί να συνιστά κάτι άλλο παρά μια επικίνδυνη τερατογένεση. Διότι είναι άλλο η ανάγκη του πολίτη να εξωτερικεύει το άγχος εκπέμποντας τα αντίστοιχα μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση και άλλο η επιχείρηση-καπέλωμα κάθε τέτοιας συγκυρίας που οδηγεί σε αποτελέσματα το οποίο μόλις πριν από λίγα χρόνια βιώσαμε στην Ελλάδα.
Όσο για τους κυβερνώντες, η πεποίθηση ότι κάθε… αναστάτωση λειτουργεί θετικά για την κυβέρνηση επειδή την ισχυροποιεί στη συνείδηση των Ελλήνων ως μοναδικού πόλου σταθερότητας, παρά τη φθορά των τελευταίων ετών, μάλλον είναι ένα ακόμη δείγμα της έλλειψης επαφής ορισμένων με την πραγματικότητα. Αφού ναι μεν υφίσταται αυτή η εξήγηση, αλλά όταν η απογοήτευση του κόσμου συναντά τον εκνευρισμό από τα φαινόμενα ωχαδερφισμού και αλαζονείας τότε το… παράλογο του «τι έχουμε να χάσουμε» έρχεται και κυριαρχεί απόλυτα έναντι της λογικής της διατήρησης των κεκτημένων, το γόητρο της οποίας εμφανίζεται παγωμένο και εκτεθειμένο στη δίνη της σκανδαλολογίας και των προκλητικών συμπεριφορών. Για να κερδίσει η κυβέρνηση το στοίχημα της ανάδειξής της ως μοναδικής δύναμης ομαλότητας απέναντι σε μια Ευρώπη που φλέγεται και να έχουν αντίκρισμα τα σχετικά διλήμματα, θα πρέπει άπαντες να επιδείξουν ενσυναίσθηση. Και ο ίδιος ο Μητσοτάκης να πάρει επιτέλους… βούρδουλα εκεί που πρέπει και όσους βλάπτουν την παράταξη πολιτικά και αισθητικά. Αλλιώς δεν θα είναι οι… αλαζόνες, οι ανεξέλεγκτοι και οι… αναψοκοκκινισμένοι από τους οποίους θα ζητήσουν τα ρέστα οι πολίτες. Εκείνος θα πάρει τα credits ή το ανάθεμα. Και εκεί θα χαίρονται οι κάθε είδους…. κβαντικοί πολιτικοί και οι εκπρόσωποί τους. Αυτό είναι το κεντρικό διακύβευμα για το Μαξίμου και σε δεύτερη μοίρα έρχεται η εν πολλοίς σωστή ρητορική για το ΠΑΣΟΚ που νίπτει τας χείρας του, την ακροαριστερά που ετοιμάζεται να βγάλει τα δόντια της και στην Ελλάδα και την ακροδεξιά που παραμονεύει…
Εφημερίδα Απογευματινή
