Αν και Σκανδιναβός ο Τζέικομπ Νίστρουπ δεν χάνει ευκαιρία να ξεδιπλώνει το… μεσογειακό ταμπεραμέντο που κρύβει μέσα του, ενώ εξελίσσεται σε μέγα ατακαδόρο στις συνεντεύξεις Τύπου.
«Εγώ είμαι λίγο βαρετός, προτιμώ να μιλήσω για τον Ηρακλή από πιθανά μεγάλα μελλοντικά παιχνίδια», ήταν η τοποθέτησή του μετά το τέλος του τρίτου διαδοχικού νικηφόρου αγώνα του Παναθηναϊκού στη League Phase του Conference League, απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας.
Δεν είναι χαζός ούτε υπέρ του δέοντος συντηρητικός ο Δανός! Αντιλαμβάνεται πλήρως τι συμβαίνει γύρω του και εισπράττει το κλίμα ενθουσιασμού που υπάρχει στους φίλους του «τριφυλλιού» ενόψει της συνέχειας της σεζόν.
Το μόνο που προσπαθεί είναι να διατηρήσει τα πόδια και κυρίως το μυαλό των παικτών του προσγειωμένα στο έδαφος, αφού η έπαρση και η αλαζονεία έχουν αποδειχτεί πολλάκις στο παρελθόν καταστροφικές για τον Οργανισμό.
Δεδομένα και ο Νίστρουπ αντιλαμβάνεται ότι ο πήχυς των φετινών ευρωπαϊκών φιλοδοξιών της ομάδας είναι τοποθετημένος σε ύψη που ουδείς τολμούσε να διανοηθεί τα τελευταία χρόνια.
Προφανώς και ο Παναθηναϊκός δεν έχει… σκοτώσει κανένα θηρίο στις τρεις πρώτες αγωνιστικές. Βάσει προγράμματος γνώριζε ότι οι εννιά βαθμοί με Μπόρατς, Καϊράτ, ΤΣΣΚΑ Σόφιας ήταν προαπαιτούμενο για τη διεκδίκηση της απ’ ευθείας πρόκρισης στους «16», δεδομένου ότι ακολουθούν ταξίδια στον ευρωπαϊκό Βορρά (στις έδρες της Νόρτζελαντ και της Φράιμπουργκ) και φυσικά το μεγάλο παιχνίδι της τελευταίας αγωνιστικής στο ΟΑΚΑ με αντίπαλο την «αεράτη» Μπράιτον του Μπάμπη Κωστούλα.
Ποτέ όμως δεν μπορείς να υποτιμάς την αξία τριών διαδοχικών νικών σε αυτό το επίπεδο, ακόμη και στο Conference. Αν ήταν όλα αυτονόητα και εύκολα, ομάδες όπως η Μπράιτον, η Αταλάντα, η Χετάφε, o Άγιαξ, η Φράιμπουργκ ή η Τραμπζονσπόρ του Σαλάχ θα μέτραγαν επίσης το απόλυτο των εννιά βαθμών. Ούτε μία δεν τα έχει καταφέρει!
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ
Είναι προφανές ότι, όπως συμβαίνει και με το εγχώριο πρωτάθλημα έτσι και στα ταξίδια του εκτός συνόρων, ο Παναθηναϊκός βγάζει στο χορτάρι μια δυναμική και κυρίως μια αξιοπιστία που είχαμε χρόνια να δούμε.
Με δεδομένα ότι μιλάμε ιστορικά για μία από τις πιο βαριές φανέλες των βαλκανικών χωρών (όχι μόνο της Ελλάδας) στα Κύπελλα Ευρώπης, δεν νοείται να μην είναι στόχος των «πράσινων» η παρουσία τους στον τελικό της Τουρκίας (είτε αυτός διεξαχθεί στην Κωνσταντινούπολη είτε στην Άγκυρα, αν ολοκληρωθεί έγκαιρα η κατασκευή του νέου μεγαλοπρεπούς σταδίου που ετοιμάζουν οι γείτονές μας στην πρωτεύουσά τους).
Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να λογίζεται το «τριφύλλι» ως φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου. Ούτε ο Ολυμπιακός ήταν τέτοιο το 2024 δεδομένου ότι στη δεξαμενή των υπόλοιπων διεκδικητών υπήρχαν ομάδες όπως η Άστον Βίλα, η Μπέτις, η Άιντραχτ Φρανκφούρτης, η Λιλ και η Φιορεντίνα.
Ακόμη και οι στοιχηματικές εταιρείες, ωστόσο, δείχνουν να αντιλαμβάνονται τη διαρκή βελτίωση της ομάδας του Νίστρουπ και τη δυναμική που αναπτύσσει. Γι’ αυτόν τον λόγο, άλλωστε, συμπεριλαμβάνουν πλέον τον Παναθηναϊκό ανάμεσα στα πιο ισχυρά αουτσάιντερ για να φτάσουν μέχρι το τέλος της διαδρομής, το οποίο συμπτωματικά έχει οριστεί για φέτος στις 2 Ιουνίου! Τη λες και ημερομηνία… κάρμα για τους «πράσινους».
Ο δρόμος ακόμη και για την πρώτη οκτάδα της League Phase (πόσω μάλλον αυτός που οδηγεί στα ανατολικά παράλια του Αιγαίου) είναι δύσκολος και ανηφορικός. Απαγορευτικός αντίπαλος, ωστόσο (όπως για παράδειγμα ήταν η Τσέλσι πριν από δύο χρόνια) δεν υπάρχει. Ακόμη και η Μπράιτον είναι άγνωστο ποιο… καρπούζι θα επιλέξει μετά τον Απρίλιο σε περίπτωση που διεκδικεί παρουσία στο Champions League της επόμενης χρονιάς!
Ο Χρήστος Κόντης θα μας κάνει σε λίγο όλους… Ομιλήτες
Είναι αναμφισβήτητα το πιο όμορφο ποδοσφαιρικό παραμύθι στο ελληνικό ποδόσφαιρο την τελευταία τριετία! Το να βλέπεις τον ΟΦΗ να επιστρέφει στην κανονικότητα και να διεκδικεί διακρίσεις σε Ελλάδα και Ευρώπη δεν συνιστά πρωτόγνωρο φαινόμενο στην ιστορία του.
Αν δεν είσαι μεσήλικας, όμως, ενδεχομένως να μην γνωρίζεις καν ποιος ήταν ο Ευγένιος Γκέραρντ ή ποιο ήταν το μέγεθος του ΟΦΗ τη δεκαετία του ’80 και του ’90.
Το μεγαλύτερο, όμως, κατόρθωμα του Χρήστου Κόντη και των παικτών του δεν σχετίζεται μόνο με τα επιτεύγματά τους στο χορτάρι, αλλά κυρίως με τα συναισθήματα που προκαλούν στους ουδέτερους παρατηρητές. Χωρίς ίχνος υπερβολής είναι τόσο όμορφο να βλέπεις τους Κρητικούς να δοκιμάζουν τα όριά τους (κυρίως στο άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον του Europa League) και να τρυπάνε διαρκώς το ταβάνι τους που κάθε Πέμπτη αισθανόμαστε όλοι λίγο περισσότερο… Ομιλήτες!
Το γεγονός, μάλιστα, ότι το θαύμα της αναγέννησης ενός τόσο ξεχωριστού συλλόγου βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε ελληνικό αίμα (από τον ιδιοκτήτη, το στελεχιακό δυναμικό, τον προπονητή και μεγάλο μέρος του έμψυχου δυναμικού των παικτών) καθιστά το όλο project ακόμη πιο γοητευτικό, ακόμη και στους ποδοσφαιρόφιλους που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με το Ηράκλειο και την Κρήτη.
Εφημερίδα Απογευματινή
