Έχουν γίνει τα μυαλά μας… λαζάνια; Δυσκολεύομαι συνεχώς να καταλάβω ποιος από τους πολλούς πολέμους που καταστρέφουν σήμερα τον κόσμο είναι ο «καλός» και ποιος ο «κακός». Πώς μπορεί κανείς να το διακρίνει; Οι κακοί είναι άραγε εκείνοι που διαπράττουν φόνους και σκοτώνουν παιδιά; Προφανώς όχι.
Καθώς το Ιράν θάβει τον δολοφονημένο ηγέτη του, μέσα σε μια τεράστια, οργισμένη κηδεία που διαρκεί ημέρες, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης είναι γεμάτα από τα συνηθισμένα, μάλλον ρηχά και άκριτα σχόλια για το σκοτεινό, γενειοφόρο καθεστώς και την επιθυμία του να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Εντάξει, είναι σκοτεινό, είναι γενειοφόρο και πιθανότατα θέλει πλέον να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, ακόμη κι αν δεν το ήθελε πριν βομβαρδιστεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Όμως τι θα λέγαμε αν ένας ρωσικός πύραυλος χρησιμοποιούνταν για να σκοτώσει έναν σημαντικό δυτικό ηγέτη και κατά τη διάρκεια της επίθεσης δολοφονούσε και τη μονοετή εγγονή του; Δεν θα σταματούσαμε ποτέ να μιλάμε γι’ αυτό. Κι όμως, αυτό ακριβώς έκαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο Ιράν.
Ίδια αξία
Το κοριτσάκι ονομαζόταν Ζάχρα Μοχαμαντί Γκολπαγεγκανί και η ζωή της είχε ακριβώς την ίδια αξία με τη ζωή οποιουδήποτε άλλου κοριτσιού ενός έτους οπουδήποτε στον κόσμο. Κανείς στην αμερικανική κυβέρνηση δεν αναφέρθηκε ποτέ άμεσα στον θάνατό της, πόσο μάλλον να ζητήσει συγγνώμη. Η αντίληψη φαίνεται να είναι ότι έφταιγαν οι Ιρανοί επειδή είχαν μαζί τους ένα μικρό κορίτσι όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να δολοφονήσουν τον παππού της σε μια αιφνιδιαστική επίθεση. Και, παρεμπιπτόντως, δεν είμαστε αντίθετοι στις πολιτικές δολοφονίες; Δεν θεωρούμε τη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι ένα από τα σοβαρότερα εγκλήματα της εποχής μας; Δεν καταδικάζουμε -και σωστά- τη Ρωσία για τις απεχθείς δηλητηριάσεις που πραγματοποίησε σε βρετανικό έδαφος; Πρέπει μάλλον να πάρω άλλη μια δόση από τα χάπια κατά της σύγχυσης πριν συνεχίσω.
Τι θα λέγαμε επίσης αν η Ρωσία είχε πλήξει με πυραύλους ένα σχολείο θηλέων στην Ουκρανία, σκοτώνοντας 175 ανθρώπους, κυρίως παιδιά; Όταν όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες ισοπέδωσαν το σχολείο θηλέων της Μινάμπ στο Ιράν, δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά έντονη θλίψη ή οργή στη Δύση. Γιατί; Ποιος πολιτισμένος άνθρωπος δεν θρηνεί και δεν εξοργίζεται για τη σφαγή παιδιών – οποιωνδήποτε παιδιών;
Το σχολείο
Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι φταίει το Ιράν επειδή τοποθέτησε επιθετικά ένα σχολείο θηλέων εκεί όπου το Πεντάγωνο πίστευε ότι βρισκόταν βάση των Φρουρών της Επανάστασης ή κάποια άλλη παρόμοια ανοησία. Πού βρίσκονται όλοι εκείνοι οι εξελιγμένοι δορυφόροι -ξέρετε, αυτοί που μπορούν να ξεχωρίσουν έναν σχολικό πίνακα από ένα αυτόματο όπλο από ύψος 240 χιλιομέτρων- όταν πραγματικά τους χρειαζόμαστε; Όσο για τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς και τις επιθέσεις εναντίον αμάχων στη Γάζα και στον Λίβανο, τι θα λέγαμε αν τα έκανε αυτά η Ρωσία στην Ουκρανία; Θα ήμασταν εξαιρετικά οργισμένοι.
Σίγουρα δεν θα τους στέλναμε -όπως κάνουν οι Αμερικανοί- περισσότερα χρήματα και πυρομαχικά ώστε να συνεχίσουν να το κάνουν. Το επιχείρημά μου είναι πολύ απλό. Τα συναισθήματά μας απέναντι σε αυτά τα γεγονότα βρίσκονται σε πλήρη σύγχυση. Και σωστά θλιβόμαστε για τις πολιτικές δολοφονίες, για τον θάνατο παιδιών, για τον ακρωτηριασμό και τη θανάτωση αμάχων σε πολέμους που δεν επέλεξαν οι ίδιοι. Όμως η συμπόνια και η οδύνη μας πρέπει να ισχύουν για όλες τις περιπτώσεις και όχι μόνο για ορισμένες. Η δική μας πλευρά -αν εξακολουθεί να υπάρχει κάτι τέτοιο- έχει δυστυχώς διενεργήσει ορισμένες τρομερές πράξεις, οι οποίες ενδεχομένως να μην εξιλεωθούν ούτε στη διάρκεια ολόκληρης της ζωής μας.
Προκαλεί αποστροφή
Δεν είναι καν αλήθεια ότι οι «κακοί» ξεκινούν πάντοτε τις συγκρούσεις. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν δικαίως προκαλεί αποστροφή για την παράνομη εισβολή του στην Ουκρανία. Όμως ο αιφνιδιαστικός βομβαρδισμός του Ιράν την ώρα που βρίσκονταν σε εξέλιξη ειρηνευτικές συνομιλίες ήταν μια ντροπιαστική πράξη δολιότητας, την οποία τα θύματά της δεν πρόκειται να ξεχάσουν σύντομα. Γι’ αυτό, σε όλους αυτούς τους πολέμους, μπορούμε άραγε να επιδείξουμε λίγη λιγότερη αυτάρεσκη αγανάκτηση; Δεν έχουμε ιδιαίτερο δικαίωμα να αισθανόμαστε τόσο ηθικά ανώτεροι. Και μπορούμε να επιδείξουμε περισσότερη ψυχραιμία και σκέψη, που τόσο απελπισμένα χρειαζόμαστε; Ποιο αποτέλεσμα επιδιώκουμε πραγματικά στην Ουκρανία ή στο Ιράν; Μπορούμε να αντέξουμε το κόστος, σε ζωές και ελευθερίες, που μας ζητείται να πληρώσουμε γι’ αυτό; Θέλουμε έναν λίγο-πολύ μόνιμο πόλεμο βομβαρδισμών στην Ευρώπη, ο οποίος θα μπορούσε οποιαδήποτε στιγμή να εξαπλωθεί δυτικότερα και να φτάσει στις δικές μας πόλεις; Σχεδόν 50 χρόνια αδιάκοπης εχθρότητας απέναντι στο Ιράν και σκληρών κυρώσεων που επιβλήθηκαν στους αθώους πολίτες του ανέτρεψαν το καθεστώς; Η απάντηση είναι όχι. Μήπως αξίζει να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό;
Γι’ αυτές τις απόψεις, φυσικά, θα χαρακτηριστώ ξανά κατευναστής, προδότης και πολλά άλλα. Αυτός ο άκριτος χείμαρρος ανοησιών πνίγει κάθε ουσιαστική συζήτηση σε χώρες που επέτρεψαν στην απλοϊκή προπαγάνδα να εκτοπίσει τη σκέψη. Αν συνεχίσουμε έτσι, θα οδηγηθούμε μέσα από διαδοχικά λάθη σε μια ολοκληρωτική εθνική καταστροφή.
Του PETER HITCHENS / ©Associated Newspapers Limited
