Οδηγώντας μέσα από την αγροτική Τζόρτζια στα τέλη Σεπτεμβρίου, μόνο ένα θέαμα μπορούσε να συναγωνιστεί τις φαινομενικά ατελείωτες σειρές από καλλιέργειες αραχίδας και σόγιας.
Πολιτικές πινακίδες σε αυλές. Πανό και αφίσες κάθε μεγέθους κάλυπταν τους τοίχους των αχυρώνων, ήταν καρφωμένα στο χώμα δίπλα σε εισόδους σπιτιών και κρέμονταν πάνω σε συρμάτινους φράχτες.
Το γεγονός ότι τόσοι πολλοί Αμερικανοί ασχολούνται ενεργά με αυτό που μπορεί να είναι οι πιο καθοριστικές ενδιάμεσες εκλογές μιας γενιάς δεν αποτελεί μεγάλη έκπληξη. Αυτό που προκαλεί εντύπωση, όμως, είναι ότι αυτοί οι πολίτες υποστήριζαν κατά κύριο λόγο ένα κόμμα και μία υποψήφια.
Για περισσότερες από δύο δεκαετίες, η «Αυτοκρατορική Πολιτεία του Νότου» εκλέγει Ρεπουμπλικανούς στη θέση του κυβερνήτη. Κρίνοντας από τον αριθμό των πινακίδων «Ψηφίστε την Κίσα Λανς Μπότομς» που είδα, αυτό ίσως πρόκειται να αλλάξει.
Η ερευνητική περιοδεία μου στον Βαθύ Νότο, με επισκέψεις στην Τζόρτζια, τη Νότια Καρολίνα και τη Βόρεια Καρολίνα, θύμιζε το ταξίδι που έκανα δύο χρόνια πριν, ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2024, το οποίο βοήθησε να διαμορφωθεί η βάση ενός άρθρου που έγραψα για αυτόν τον ιστότοπο τον Οκτώβριο του 2024.
Εκείνη η ανάλυση πήγαινε κόντρα στις δημοσκοπήσεις και στις εκτιμήσεις των σχολιαστών, που προέβλεπαν ότι η αναμέτρηση μεταξύ του Ντόναλντ Τραμπ και της Κάμαλα Χάρις θα κρινόταν στο νήμα. Φυσικά, δεν συνέβη αυτό.
Είχα προβλέψει ότι ένα κύμα κρυφών ψηφοφόρων του Τραμπ, τους οποίους οι δημοσκόποι είχαν παραβλέψει και οι οποίοι ήταν ουσιαστικά αόρατοι γι’ αυτούς, θα συσπειρωνόταν στο πλευρό του, όπως είχε συμβεί με τον Ρόναλντ Ρέιγκαν το 1980. Αυτό έκαναν και ο Τραμπ κέρδισε με σαρωτική εκλογική νίκη.
Τώρα, για ακόμη μία φορά, πολλοί σχολιαστές και πολλές δημοσκοπήσεις δεν λένε στους Αμερικανούς την πραγματική ιστορία που εκτυλίσσεται στους κεντρικούς δρόμους και στα εργοστάσια σε ολόκληρη την Αμερική, αν και αυτή τη φορά η μεροληψία κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Όπως πολλοί άλλοι, αντιμετωπίζω με καχυποψία τις δημοσκοπήσεις κοινής γνώμης, παρότι είμαι δημοσκόπος με κλασική εκπαίδευση και διδακτορικό στη μεθοδολογία της έρευνας, τη στατιστική και τη θεωρία πιθανοτήτων. Όταν ήμουν νέος, υπηρέτησα ως διευθυντής έργου στην ομάδα δημοσκοπήσεων του Προέδρου Ρέιγκαν. Η εμπειρία μού δίδαξε ότι οι δημοσκοπήσεις δεν μπορούν να γίνονται μέσω τηλεφώνου πίσω από ένα γραφείο και πόσο εύκολα μπορούν να στρεβλωθούν αυτά τα αποτελέσματα.
Σήμερα, το πρόβλημα είναι ακόμη πιο έντονο.
Καθώς οι προϋπολογισμοί των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης έχουν συρρικνωθεί, πολλοί από τους καλύτερα χρηματοδοτούμενους οργανισμούς δημοσκοπήσεων έχουν δεχθεί χρηματοδότηση από κομματικούς παράγοντες. Όπως είναι αναμενόμενο, τα αποτελέσματά τους τείνουν να ευνοούν τις προτιμήσεις των χρηματοδοτών τους αντί να αντανακλούν την πραγματικότητα.
Επιπλέον, η εμβέλεια αυτών των δημοσκοπήσεων ενισχύεται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και από πολιτικούς influencers, οι οποίοι πληρώνονται από διάφορα συμφέροντα, στρεβλώνοντας περαιτέρω τις αντιλήψεις του κοινού.
Ακόμη και οι έγκυρες δημοσκοπήσεις, από τις οποίες εξακολουθούν να υπάρχουν πολλές, παρέχουν μόνο ένα στιγμιότυπο — ένα παγωμένο καρέ — των στάσεων του εκλογικού σώματος τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Δεν μπορούν να μετρήσουν την ταχύτητα με την οποία μεταβάλλονται οι διαθέσεις ούτε να καταγράψουν αλλαγές στον ενθουσιασμό, εκτός εάν διερευνούν τις απόψεις των ερωτώμενων με ερωτήσεις ανοικτού τύπου που τίθενται από πραγματικούς συνεντευκτές, μια πρακτική που είναι πολύ δαπανηρή και ολοένα πιο σπάνια.
Για την ανάλυσή μου, αντί να βασίζομαι μόνο στις δημοσκοπήσεις, μιλώ με ψηφοφόρους και, συγκεκριμένα, με εκείνο το 10% των ψηφοφόρων — μηχανικούς αυτοκινήτων και υπαλλήλους υποδοχής σε μοτέλ, σερβιτόρους και ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων, οδηγούς φορτηγών και αγρότες· λευκούς, Αφροαμερικανούς και Ισπανόφωνους της εργατικής τάξης — που μετακινούνται μεταξύ της υποστήριξης των Ρεπουμπλικανών και των Δημοκρατικών.
Αυτοί χάρισαν στον Τραμπ τη νίκη επί της Χάρις και αυτός ο συνασπισμός, που δημιουργήθηκε για πρώτη φορά από τον Ρόναλντ Ρέιγκαν, έχει πλέον αποτελέσει το θεμέλιο του νέου Ρεπουμπλικανικού Κόμματος του Τραμπ.
Ξεκίνησα από την Τοκόα, στη βορειοανατολική Τζόρτζια: περιοχή του Τραμπ. Εκεί έπιασα κουβέντα με μερικούς υπαλλήλους φαρμακείου και εργαζομένους σε αποθήκες που ψήφισαν τον Πρόεδρο και τις τρεις φορές.
Ορισμένοι από αυτούς σχεδιάζουν τώρα να ψηφίσουν τον Τζον Όσοφ, τον Δημοκρατικό γερουσιαστή που διεκδικεί την επανεκλογή του απέναντι στον πρώην βουλευτή Μάικ Κόλινς.
Σε όλες τις πόλεις της Τζόρτζια που επισκέφθηκα — από τα σύνορα με τη Βόρεια Καρολίνα έως την πολιτειακή γραμμή της Αλαμπάμα — οι άνθρωποι παραπονιούνταν για το κόστος των τροφίμων και των καυσίμων, ιδιαίτερα για την απότομη άνοδο των τιμών του ντίζελ, που αποτελεί το ζωτικό αίμα κάθε αγρότη και κτηνοτρόφου.
Μίλησα με μια γυναίκα που είχε ένα αγρόκτημα σόγιας 16.000 στρεμμάτων (4.000 acres). Μεταξύ των δασμών του Τραμπ και της εκτίναξης του κόστους των καυσίμων, αγανάκτησε και πούλησε τη γη που βρισκόταν στην οικογένειά της επί γενιές. Και εκείνη είχε ψηφίσει προηγουμένως τον Τραμπ τρεις φορές. Τώρα είναι «ανεξάρτητη».
Ακόμη κι αν αυτοί οι άνθρωποι τελικά δεν ψηφίσουν Δημοκρατικούς, είναι πιθανό να μείνουν στο σπίτι και να μην ψηφίσουν — το πολιτικό «φιλί του θανάτου» για οποιοδήποτε κόμμα.
Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις δείχνουν τον Όσοφ να κερδίζει την επανεκλογή του με οκτώ ποσοστιαίες μονάδες ή περισσότερο. Σε μια πολιτεία που ο Τραμπ κέρδισε με περισσότερες από δύο μονάδες το 2024, αυτό είναι σημαντικό.
Τώρα έρχεται το δύσκολο σημείο: Η κούρσα για τη θέση του κυβερνήτη μεταξύ της Δημοκρατικής Κίσα Λανς Μπότομς και του επιχειρηματία Ρικ Τζάκσον είναι αμφίρροπη. Μια καλή δημοσκόπηση την οποία εμπιστεύομαι δείχνει την αναμέτρηση ουσιαστικά ισόπαλη, αλλά πιστεύω ότι η δυναμική στρέφεται εναντίον οτιδήποτε φέρει την ετικέτα GOP, γι’ αυτό ποντάρω στην Μπότομς για κυβερνήτη.
Μπορεί να φαίνεται σαν ανέκδοτο, αλλά όταν οι πινακίδες του ενός κόμματος υπερτερούν εκείνων του άλλου σε αναλογία 50 προς ένα, αυτό δεν είναι πλέον αυστηρά περιγραφικό στοιχείο· είναι ένα δεδομένο.
Η κατάσταση για τους Ρεπουμπλικανούς γίνεται ακόμη χειρότερη στη Νότια Καρολίνα. Σταμάτησα στη Γουόλχαλα, στη βορειοδυτική γωνία της πολιτείας, και μίλησα με ένα ηλικιωμένο ζευγάρι έξω από ένα παντοπωλείο ένα Σάββατο πρωί.
Εκείνοι, όπως και η μπαρίστα που μου έφτιαξε τον καφέ, ήταν θαυμαστές του εκλιπόντος Λίντσεϊ Γκράχαμ, ενός τοπικού πολιτικού θρύλου και φίλου μου. Ο Τραμπ υποστήριξε την αδελφή του Γκράχαμ, Ντάρλιν Γκράχαμ Νορντόουν, στην υποψηφιότητά της για την έδρα του αδελφού της που έμεινε κενή στις εκλογές αυτού του Νοεμβρίου και εκείνη κέρδισε. Όμως, στα μάτια των ανθρώπων με τους οποίους μίλησα, δεν είναι της ίδιας κλάσης με τον Λίντσεϊ. Μου είπαν ότι θα μείνουν στο σπίτι την προσεχή ημέρα των εκλογών. Και παρότι δεν μπορούν να διανοηθούν να ψηφίσουν έναν Δημοκρατικό, θα προτιμούσαν ο Ρεπουμπλικανός βουλευτής Ραλφ Νόρμαν, ο αντίπαλος της Ντάρλιν Γκράχαμ Νορντόουν στις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών, να είχε πάρει το χρίσμα από τον Τραμπ.
Ένας πολιτικός γκουρού της Νότιας Καρολίνας, δημοσκόπος και φίλος μου, δείχνει τη Νορντόουν να προηγείται μόλις κατά μία μονάδα έναντι του Δημοκρατικού αντιπάλου της. Σε μια πολιτεία που ο Τραμπ κέρδισε με σχεδόν 18 ποσοστιαίες μονάδες, αυτό είναι ένας κόκκινος συναγερμός που αναβοσβήνει. Αν κερδίσει η Νορντόουν, θα είναι για μια τρίχα.
Παρότι δεν βασίζω τις προβλέψεις μου μόνο στις δημοσκοπήσεις, όπως τραγούδησε ο Μπομπ Ντίλαν: Δεν χρειάζεσαι μετεωρολόγο για να ξέρεις προς τα πού φυσάει ο άνεμος. Ακόμη και ένας χαλασμένος ανεμοδείκτης θα περιστραφεί μέσα σε έναν τυφώνα και ακόμη και μέτριες δημοσκοπήσεις με αξιοπρεπές μέγεθος δείγματος μπορούν να ανιχνεύσουν μια τάση.
Η περιοδεία μου στη δυτική Βόρεια Καρολίνα δεν πρόσφερε καμία παρηγοριά ούτε στους Ρεπουμπλικανούς. Γνωρίζω καλά αυτή την περιοχή, καθώς σε μια προηγούμενη ζωή, όταν ήμουν διευθύνων σύμβουλος, είχα επιχειρηματικές δραστηριότητες από το Χίκορι έως τη Σάρλοτ.
Κατ’ όνομα συντηρητική, συνήθως ψηφίζει Ρεπουμπλικανούς, αλλά τα τελευταία χρόνια κινείται προς το «μοβ», ιδιαίτερα γύρω από τη Σάρλοτ. Τώρα, αυτή η μπλε φλέβα έχει γίνει παχύτερη.
Όπως η Τζόρτζια, έτσι και η Βόρεια Καρολίνα είναι ενδεικτική ως εθνικός πολιτικός προάγγελος. Και οι δύο πολιτείες γίνονται περισσότερο Δημοκρατικές, όμως η ταχύτητα αυτής της μετάβασης είναι εντυπωσιακή.
Οι ενδιάμεσες εκλογές του 2026 και, πράγματι, σχεδόν ολόκληρη η πολιτική ζωή των ΗΠΑ, έχουν αποκτήσει έντονα εθνικό χαρακτήρα.
Ο πρώην Δημοκρατικός κυβερνήτης Ρόι Κούπερ απολαμβάνει αυτή τη στιγμή ένα ισχυρό προβάδισμα έναντι του Ρεπουμπλικανού αντιπάλου του, του πρώην προέδρου του GOP Μάικλ Γουάτλι, στην κούρσα για τη Γερουσία. Το περιθώριο νίκης του Τραμπ στη Βόρεια Καρολίνα το 2024 ήταν πάνω από τρεις μονάδες, οπότε δεν χρειάζεται να είναι κανείς πυρηνικός επιστήμονας για να δει τη φθορά των Ρεπουμπλικανών σε αυτή την πολιτεία — και μην αρχίσω καν να μιλάω
για το Τέξας.
Δεν ταξίδεψα στην Πολιτεία του Μοναχικού Αστεριού σε αυτό το ταξίδι, αλλά τα σημάδια εκεί είναι ολοφάνερα.
Ο Ρεπουμπλικανός υποψήφιος για τη Γερουσία, Κεν Πάξτον, έχει σοβαρές δυσκολίες, καθώς ο Δημοκρατικός υποψήφιος για τη Γερουσία Τζέιμς Ταλαρίκο οικοδομεί αυτό που εγώ θεωρώ ένα μικρό αλλά σταθερό προβάδισμα, παρότι οι δημοσκοπήσεις που επηρεάζονται από το GOP υποστηρίζουν το αντίθετο.
Αυτό που έκανε ο Τραμπ στις εκλογές του 2024 ήταν εντυπωσιακό, αν όχι θρυλικό, απευθυνόμενος στις ανάγκες των Αμερικανών της εργατικής τάξης όλων των εθνοτικών προελεύσεων, οι οποίοι έβλεπαν ένα μέλλον για τους ίδιους και τα παιδιά τους υπό το GOP.
Η ελπίδα τους ήταν ότι ο Πρόεδρος θα επικεντρωνόταν στην οικονομία με απόλυτη προσήλωση και, εκείνη την εποχή, πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους μού έλεγαν ότι θα σέρνονταν πάνω σε σπασμένα γυαλιά για να τον ψηφίσουν.
Όχι πια.
Πιστεύω ότι το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα υπό τον Τραμπ έχει πλέον χάσει τον έλεγχο του αφηγήματος μεταξύ αυτών των ψηφοφόρων που συγκρότησαν τον νέο συνασπισμό του GOP.
Το αν αυτοί οι άνθρωποι απλώς κάνουν ένα διάλειμμα από τον νέο Ρεπουμπλικανικό συνασπισμό ή έχουν εγκαταλείψει οριστικά την παράταξη μένει να φανεί.
Του CRAIG KESHISHIAN/©Associated Newspapers Limited
