Η πρόσφατη εισαγωγή και πανηγυρική υποδοχή της τηλεματικής στις δικαστικές αίθουσες, ενώ θεωρητικά αποτελεί βήμα προς τον εκσυγχρονισμό, στην παρούσα συγκυρία μοιάζει περισσότερο με ειρωνικό αντικατοπτρισμό μιας ζοφερής πραγματικότητας. Όταν η ψηφιακή μετάβαση προβάλλεται ως επίτευγμα, την ώρα που η φυσική παρουσία στον ναό της Δικαιοσύνης καθίσταται επικίνδυνη για τη σωματική ακεραιότητα λειτουργών και υπαλλήλων, οφείλουμε να αναρωτηθούμε: Εκσυγχρονίζουμε τη Δικαιοσύνη ή απλώς οικοδομούμε έναν ψηφιακό τοίχο για να κρύψουμε την κατάρρευση των υποδομών ασφαλείας;
Η ίδρυση και η πρόσληψη της δικαστικής Αστυνομίας χαιρετίστηκε ως η λύση στο χρόνιο πρόβλημα της ευταξίας και της προστασίας των δικαστικών μεγάρων. Ωστόσο, τα γεγονότα των τελευταίων ημερών αποδεικνύουν μια παταγώδη επιχειρησιακή αστοχία. Για να μη λησμονήσει κανείς δε τα βίντεο απείρου κάλλους με τα δήθεν ανθρωποκυνηγητά κρατουμένων που απέδρασαν μέσα από την Ευελπίδων ή τις ειδοποιήσεις για βόμβα που αποδεικνύουν περίτρανα πως οι πρωινοί έλεγχοι μάλλον είναι χρόνος για πρωινές καλημέρες και τίποτα περισσότερο.
Παρατηρούμε με θλίψη μια δικαστική Αστυνομία που παραμένει «διακοσμητική» απέναντι στις διαδοχικές απειλές για βόμβα και στις χαοτικές εκκενώσεις κτιρίων που προσβάλλουν την αξιοπρέπεια του λειτουργήματός μας. Η αδυναμία διασφάλισης του στοιχειώδους, δηλαδή της ασφαλούς εισόδου και παραμονής στο δικαστικό μέγαρο, μετατρέπει την καθημερινότητα του δικηγόρου σε μια άσκηση επιβίωσης.
Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να πανηγυρίζει η πολιτεία για τη δυνατότητα τηλεματικής εκδίκασης, όταν αυτή φαίνεται να επιβάλλεται όχι από την ανάγκη για ταχύτητα αλλά από τον φόβο (;). Αν η τηλεματική καθίσταται η μόνη «ασφαλής» οδός για να μην βρεθεί κανείς στο στόχαστρο πυρών ή στην αναστάτωση μιας ακόμη εκκένωσης, τότε δεν μιλάμε για πρόοδο αλλά για θεσμική υποχώρηση.
Η ψηφιοποίηση δεν μπορεί να αποτελεί το «άλλοθι» για την εγκατάλειψη των φυσικών υποδομών. Η δικαστική Αστυνομία οφείλει να δικαιώσει τον ρόλο της. Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να απονέμεται υπό τον φόβο των όπλων, ούτε μέσω οθονών που λειτουργούν σαν καταφύγια από μια ανεξέλεγκτη πραγματικότητα.
Προτού επενδύσουμε στις οπτικές ίνες ας επενδύσουμε στην αυτονόητη ασφάλεια της ζωής μας. Διαφορετικά η τηλεματική θα μείνει στην ιστορία ως το μέσο που χρησιμοποιήσαμε όχι για να εξελιχθούμε αλλά για να διασωθούμε.
*Ο κ. Γώγος είναι δικηγόρος Αθηνών, γενικός γραμματέας του Επιστημονιμονιμού Συνδέσμου Δικηγόρων «Οι Ποινικολόγιοι»
Εφημερίδα Απογευματινή
