Νεκρός στο σπίτι του εντοπίστηκε το απόγευμα της Δευτέρας 24 Αυγούστου ο ζωγράφος και ποιητής Χρήστος Μαρκίδης, σε ηλικία 72 ετών. Τα ίχνη του καλλιτέχνη είχαν χαθεί τις τελευταίες ημέρες, ενώ οι πρώτες ενδείξεις που εξετάζουν οι αρμόδιες Αρχές παραπέμπουν σε αυτοχειρία.
Η υπόθεση βρίσκεται υπό διερεύνηση, προκειμένου να αποσαφηνιστούν οι ακριβείς συνθήκες του θανάτου του.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η τελευταία ανάρτηση του Χρήστου Μαρκίδη, η οποία έγινε λίγες ώρες πριν εντοπιστεί νεκρός. Ο καλλιτέχνης αναφερόταν στην ταινία Persona του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και παρέθετε ένα απόσπασμα του ποιητή Νίκου Καρούζου για «την τρομερή παγίδα της ύπαρξης».
Η ανάρτηση περιείχε τη φράση: «Η γέννηση είναι παγίδα. Εντελώς αινιγματική παγίδα, γιατί, όταν κανείς βγαίνει από το σώμα της μάνας του, προκαλεί η εικόνα αυτή εντύπωση απελευθέρωσης. Εντούτοις, όταν βγαίνει απ’ το σώμα της μάνας του, το παιδί μπαίνει στην παγίδα. Στην τρομερή παγίδα της ύπαρξης».
Ποιος ήταν ο Χρήστος Μαρκίδης
Ο Χρήστος Μαρκίδης γεννήθηκε στη Δράμα το 1954 και σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας από το 1974 έως το 1979. Σπούδασε ζωγραφική, νωπογραφία, ιστορία της τέχνης, ρυθμολογία και παιδαγωγική ψυχολογία.
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του έζησε και εργάστηκε για ένα διάστημα στο Παρίσι, ενώ την περίοδο 1985-1988 υπήρξε υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών, εκπονώντας καλλιτεχνικό έργο στην Ελλάδα.
Η παρουσία του στον χώρο των εικαστικών τεχνών εκτεινόταν σε περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες. Η πρώτη ατομική του έκθεση πραγματοποιήθηκε το 1984 στην γκαλερί «Νέες Μορφές», ενώ η τελευταία αναδρομική παρουσίαση του έργου του έγινε στο Art Project Space το 2025.
Συνολικά πραγματοποίησε 15 ατομικές εκθέσεις, ενώ συμμετείχε σε περισσότερες από 70 ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Έργα του παρουσιάστηκαν, μεταξύ άλλων, στις «Νέες Μορφές», στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών, στην Titanium, στην Gallery 7 και στην Thanassis Frissiras Gallery στην Αθήνα, καθώς και σε χώρους τέχνης στη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα.
Στην εικαστική δημιουργία του Μαρκίδη κυριαρχούσαν η ανθρώπινη μορφή, οι προσωπογραφίες και οι νεκρές φύσεις. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίαζε η σχέση της ανθρώπινης φιγούρας με τον χώρο, αλλά και η έντονη εκφραστικότητα των προσώπων.
Οι σκούρες χρωματικές αποχρώσεις αποτελούσαν χαρακτηριστικό στοιχείο της ζωγραφικής του. Το φως συχνά αποκτούσε συμβολική και μεταφυσική διάσταση, δημιουργώντας μια υποβλητική ατμόσφαιρα στα έργα του.
Η δουλειά του διατηρούσε έντονο διάλογο με την καλλιτεχνική παράδοση, ενώ η ανθρώπινη παρουσία βρισκόταν σταθερά στο επίκεντρο της εικαστικής του αναζήτησης.
Παράλληλα με τη ζωγραφική, ο Χρήστος Μαρκίδης ανέπτυξε σημαντική ποιητική και δοκιμιακή δραστηριότητα.
Από το 1992 δημοσίευε κείμενα και ποιήματά του σε λογοτεχνικά περιοδικά, δημιουργώντας σταδιακά ένα εκτεταμένο ποιητικό και δοκιμιακό έργο.
Μεταξύ των ποιητικών βιβλίων του περιλαμβάνονται τα «Μονόζυγο-Τέσσερα Σχεδιάσματα» (1999), «Έως» (2001), «Άτια στο σκοτεινό νερό» (2003), «Αμώεν» (2004), «Κιννάβαρι» (2009), «Δράκων κατήλθες» (2013) και «Έρεβος ή το άλλο φως» (2020).
Το 2023 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αρμός ο συγκεντρωτικός τόμος «Ποιήματα 1999-2020», στον οποίο συγκεντρώθηκε η ποιητική του διαδρομή περισσότερων από δύο δεκαετιών.
Στο δοκιμιακό του έργο περιλαμβάνονταν τα «Επτά κείμενα περί Τέχνης» και το «Κατάματα», το οποίο γνώρισε διαδοχικές εκδόσεις το 2005, το 2014 και το 2022.
Το 2022 ο Μαρκίδης προχώρησε και σε μια ιδιαίτερη συνάντηση της ποίησης με τη μουσική, μέσα από το CD «Γενέθλια Ζέμπρα», που κυκλοφόρησε σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων.
Ο ίδιος απήγγειλε τα ποιήματα, ενώ τη μουσική και την επεξεργασία του ήχου υπέγραφε ο Γιάννης Μουρτζόπουλος.
Ο Χρήστος Μαρκίδης αφήνει πίσω του ένα πολυσχιδές έργο που κινήθηκε ανάμεσα στη ζωγραφική, την ποίηση και τη θεωρία της τέχνης, με την ανθρώπινη ύπαρξη, τη μορφή, το φως και το σκοτάδι να αποτελούν σταθερά σημεία αναφοράς της δημιουργικής του πορείας.
Οι συνθήκες του θανάτου του παραμένουν υπό διερεύνηση από τις αρμόδιες Αρχές.
