«Οι νέοι είναι το μέλλον». Είναι ίσως μία από τις πιο συνηθισμένες φράσεις στον δημόσιο διάλογο. Την ακούμε σε πολιτικές ομιλίες, συνέδρια, προεκλογικές εκστρατείες και ευρωπαϊκές συναντήσεις. Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα: οι νέοι δεν είναι απλώς το μέλλον. Είναι ήδη το παρόν. Και δικαιούνται να έχουν λόγο στις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή τους.
Αυτό είναι και το βασικό ζήτημα που αναδεικνύεται στη φετινή Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Περιφερειών και Πόλεων στις Βρυξέλλες, όπου συμμετέχω στη συζήτηση για τις ευκαιρίες και τις προκλήσεις της νέας γενιάς στην εκλογική πολιτική. Ως νέα γυναίκα που συμμετέχει τόσο στην Αυτοδιοίκηση όσο και στο εθνικό Κοινοβούλιο, έχω διαπιστώσει μια σημαντική αντίφαση. Όλοι συμφωνούν ότι χρειαζόμαστε περισσότερους νέους στην πολιτική. Όταν, όμως, οι νέοι διεκδικούν πραγματικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων, τα πράγματα γίνονται αρκετά πιο σύνθετα.
Τα εμπόδια δεν είναι μόνο ηλικιακά ή θεσμικά. Είναι και βαθιά οικονομικά. Ας αναρωτηθούμε πόσο εύκολο είναι για έναν άνθρωπο 25 ή 30 ετών να συμμετάσχει σε μια εκλογική αναμέτρηση. Να οργανώσει μια προεκλογική εκστρατεία, να καλύψει τα έξοδά της, να αφιερώσει χρόνο και πόρους, ανταγωνιζόμενος υποψηφίους που διαθέτουν πολυετή παρουσία, αναγνωρισιμότητα, οργανωμένα δίκτυα και συχνά μεγαλύτερη οικονομική δυνατότητα.
Και όλα αυτά σε μια εποχή που πολλοί νέοι δυσκολεύονται ακόμη και να εξασφαλίσουν οικονομική ανεξαρτησία, αξιοπρεπή στέγη και επαγγελματική σταθερότητα. Πώς μπορούμε, λοιπόν, να ζητάμε από τους νέους να συμμετέχουν στην πολιτική, όταν οι ίδιοι δυσκολεύονται να ανταποκριθούν ακόμη και στο κόστος της καθημερινότητάς τους;
Το ερώτημα είναι ουσιαστικό: θέλουμε πραγματικά περισσότερους νέους στην πολιτική ή απλώς περισσότερους νέους που έχουν την οικονομική δυνατότητα να ασχοληθούν με αυτήν; Η δημοκρατική συμμετοχή δεν μπορεί να εξελίσσεται σε προνόμιο όσων διαθέτουν οικονομική άνεση, οικογενειακά δίκτυα ή πολιτικές διασυνδέσεις. Χρειαζόμαστε μεγαλύτερη διαφάνεια στη χρηματοδότηση των εκστρατειών, ουσιαστική στήριξη της συμμετοχής νέων υποψηφίων και πιο ανοιχτές διαδικασίες στα πολιτικά κόμματα.
Υπάρχει, όμως, και μια δεύτερη πρόκληση. Η γενιά μας μεγάλωσε μέσα σε διαδοχικές κρίσεις. Οικονομική ανασφάλεια, πανδημία, κλιματική κρίση, στεγαστικό πρόβλημα. Είναι μια γενιά με περισσότερα εφόδια και δυνατότητες επικοινωνίας από ποτέ, αλλά συχνά με λιγότερες βεβαιότητες για το αύριο. Και όμως, εξακολουθούμε να συζητάμε για τους νέους πολύ περισσότερο απ’ όσο συζητάμε μαζί τους.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μάς έδωσαν φωνή. Όμως, η διαδικτυακή απήχηση δεν ταυτίζεται με την πολιτική επιρροή. Ούτε ένα νεανικό πρόσωπο σε μια προεκλογική αφίσα συνεπάγεται αυτομάτως ανανέωση της πολιτικής. Η ανανέωση απαιτεί νέες ιδέες, διαφορετικές προτεραιότητες και, κυρίως, πραγματική μεταφορά ευθύνης και εξουσίας. Δεν αρκεί να καλούμε τους νέους να συμμετέχουν. Οφείλουμε να διαμορφώσουμε τις συνθήκες που θα τους επιτρέψουν να το κάνουν ισότιμα.
Γιατί το ζητούμενο δεν είναι απλώς να μειωθεί ο μέσος όρος ηλικίας στα Κοινοβούλια και στα δημοτικά συμβούλια. Είναι να ενισχυθεί η αντιπροσωπευτικότητα, να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στους θεσμούς και να αποκτήσει η πολιτική ουσιαστική σχέση με τις ανάγκες της κοινωνίας. Η νέα γενιά δεν ζητά την άδεια να συμμετάσχει στη δημοκρατία. Ζητά να μην υπάρχουν εμπόδια που την αποκλείουν από αυτήν. Και δεν διεκδικεί μια συμβολική θέση στο τραπέζι των αποφάσεων. Διεκδικεί το δικαίωμα να συνδιαμορφώνει τις ίδιες τις αποφάσεις. Όχι κάποτε στο μέλλον. Σήμερα.
* Η κυρία Κοροβέση είναι ανεξάρτητη βουλευτής Ανατολικής Αττικής
Εφημερίδα Απογευματινή
