Από τον Αύγουστο κιόλας αρχίζει ο χειµώνας. Βιαζόµαστε, τρέχουµε, θέλουµε να σταµατήσει ο χρόνος. Γκρινιάζουµε. Ολα αλλάζουν, τίποτα δεν αλλάζει. Κρυώνουµε, ζεσταινόµαστε, ιδρώνουµε, παγώνουµε. Φυσάει, δεν φυσάει. Ετοιµαζόµαστε, ίσως χωρίς την παλιά αγωνία, για τον χειµώνα. Η µόδα, άλλωστε, σταµάτησε να ζητά µόνο την προσοχή µας και άρχισε να ζητά τη φαντασία µας. Είδαµε τις επιδείξεις, βαρεθήκαµε, χειροκροτήσαµε, ενθουσιαστήκαµε, χασµουρηθήκαµε, αναστατωθήκαµε. Τις φορέσαµε πρώτα µε τη φαντασία µας. Γιατί εκεί αρχίζει πάντα η µόδα.
Για αρκετές σεζόν η µόδα προσπαθούσε να µας πείσει ότι η απάντηση βρίσκεται στην απλότητα. Λιγότερα χρώµατα, λιγότερα λογότυπα, λιγότερα εφέ. Η περίφηµη «ήσυχη πολυτέλεια» έγινε σχεδόν συνώνυµη του καλού γούστου, µέχρι που άρχισε να θυµίζει στολή. Ιδιες καµπαρντίνες, ίδια µοκασίνια, ίδιες γκρι αποχρώσεις, ίδιοι συνδυασµοί που γεννήθηκαν περισσότερο από τον αλγόριθµο παρά από την προσωπικότητα. Ο χειµώνας 2026-27 έρχεται να ανατρέψει αυτή την οµοιοµορφία. Οχι επειδή επιστρέφει η υπερβολή, αλλά επειδή επιστρέφει η φαντασία. Ή τουλάχιστον αυτό θέλουµε να πιστεύουµε. Οι σχεδιαστές µοιάζουν να συµφώνησαν σιωπηλά ότι τα ρούχα πρέπει ξανά να αφηγούνται ιστορίες. Αυτό φάνηκε από την πρώτη κιόλας στιγµή στην επίδειξη του Louis Vuitton, όπου ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Οίκου, Nicolas Ghesquière, µετέτρεψε την πασαρέλα σε ένα σχεδόν παραµυθένιο τοπίο, γεµάτο βρύα, κάπες και αναφορές στη λαογραφία. Μια φορά κι έναν καιρό.
Το ίδιο πνεύµα κυριάρχησε και αλλού. Στον Οίκο Loewe, οι Jack McCollough και Lazaro Hernandez παρουσίασαν µια συλλογή που θύµιζε παιχνίδι ενηλίκων, µε υπερµεγέθη γλυπτά, έντονες σιλουέτες, τρισδιάστατα φορέµατα και πανωφόρια που έµοιαζαν περισσότερο µε έργα design, παρά µε καθηµερινά ρούχα. Ηταν µια υπενθύµιση ότι η µόδα µπορεί ακόµη να µας εκπλήσσει. Και να µας ετοιµάζει για έναν καινούργιο ρόλο, την επόµενη απόδραση, τον ρόλο της ζωής µας.
Η µεγαλύτερη όµως αλλαγή της σεζόν που έρχεται δεν βρίσκεται σε κάποιο συγκεκριµένο χρώµα ή µήκος φούστας, αλλά στον τρόπο που επαναπροσδιορίζεται η κοµψότητα. Ο νέος καθωσπρεπισµός επιστρέφει, αυτή τη φορά χωρίς αυστηρούς κανόνες. Ετσι κι αλλιώς, ζούµε στην εποχή τού όλα επιτρέπονται και όλα ανατρέπονται. Στον Οίκο Chanel ο Matthieu Blazy δίνει νέα ζωή στο εµβλη µατικό µπουκλέ ταγέρ, κάνοντάς το πιο τετράγωνο, πιο ανάλαφρο και πολύ πιο σύγχρονο. Στον Οίκο Balenciaga το αυστηρό πατρόν αποκτά όγκο και καθηµερινότητα, αποδεικνύοντας ότι η θηλυκότητα µπορεί να είναι εύθραυστη. Μπερδευτήκατε; Αυτός είναι ο σκοπός. Να πιστεύουµε ότι έχουµε ό,τι χρειαζόµαστε στην ντουλάπα µας και, την ίδια στιγµή, να λαχταράµε µια καινούργια τσάντα, ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα σακάκι, ένα φόρεµα. Ή ένα διαφορετικό σενάριο.
Παράλληλα, η νύχτα αποκτά ξανά ενδιαφέρον. Επειτα από χρόνια µινιµαλισµού, οι σχεδιαστές στρέφονται στη δεκαετία του ’20, όχι µε διάθεση αναπαράστασης αλλά επανερµηνείας. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για κοστούµια εποχής. Στην Prada τα φορέµατα µε χάντρες αποκτούν σύγχρονη γεωµετρία. Στην επίδειξη του Οίκου Rabanne τα µεταλλικά στοιχεία διαµορφώνουν µια µοντέρνα πανοπλία, ενώ καλούµαστε να υιοθετήσουµε και λεπτεπίλεπτα κεντήµατα, παγιέτες και κρόσσια που κινούνται µαζί µε το σώµα. Είναι η επιστροφή της λάµψης, µε περισσότερη φινέτσα και λιγότερο θόρυβο. Την ίδια στιγµή, ο ροµαντισµός και το σκοτάδι διατρέχουν τις συλλογές, µαζί και τη ζωή µας από το φθινόπωρο και µετά. Για να δούµε στις βιτρίνες αέρινες κάπες που µοιάζουν βγαλµένες από τα παραµύθια των αδελφών Γκριµ, κορσέδες και δαντέλες, βραδινά σύνολα µε ανάγλυφα κεντήµατα και ατµόσφαιρα που θυµίζει παλιούς πίνακες ζωγραφικής. Ακόµη και το gothic έχει µεταλλαχθεί σε νέο ροµαντισµό που ισορροπεί ανάµεσα στη δύναµη και την ευαισθησία.
Κι όµως, ίσως η σηµαντικότερη τάση του χειµώνα να µην είναι καν τάση, όταν όλα έχουν να κάνουν µε το styling. Πρώτη φορά εδώ και χρόνια οι συλλογές µοιάζουν να ενδιαφέρονται περισσότερο για το πώς φοριέται ένα ρούχο, παρά για το πόσα καινούργια ρούχα και αξεσουάρ πρέπει να αγοράσουµε. Ειδικά στο ντεφιλέ της Μιούτσια Πράντα είδαµε looks που µεταµορφώνονταν πάνω στην πασαρέλα, αποδεικνύοντας ότι το ίδιο κοµµάτι µπορεί να αποκτήσει πολλές ζωές. Στον Οίκο Ferragamo µια µεταξωτή φούστα συνδυάζεται µε πλεκτό και µπότες. Στο The Row, όπου τίποτα δεν κραυγάζει, η πολυτέλεια γεννιέται από τις αναλογίες και όχι από τα λογότυπα. Η σύγχρονη γυναίκα ξανακοιτάζει αλλιώς αυτά που ήδη έχει.
Ισως γι’ αυτό οι φετινές συλλογές µοιάζουν τόσο απελευθερωµένες, µακριά από το επόµενο viral trend. Ολα έχουν να κάνουν µε το συναίσθηµα, το όνειρο, το παιχνίδι, τον πειραµατισµό. Γιατί το προσωπικό στιλ χτίζεται, διαµορφώνεται, αλλάζει, βελτιώνεται. Ραντεβού τον Σεπτέµβρη; Ζακέτα να πάρεις.
Κυριακάτικη Απογευματινή
