Στο ταραγμένο διεθνές περιβάλλον στο οποίο ζούμε, το πλέγμα των συμφωνιών με τη Γαλλία και κυρίως η αμοιβαιότητα συνδρομής σε περίπτωση επιβουλής κατά των δύο χωρών από εξωτερικές δυνάμεις αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Ιδιαίτερη σημασία ειδικώς για την Ελλάδα που, αν εξαιρέσουμε την πραγματικότητα που είχε επισημάνει ο τότε Πρόεδρος Σαρτζετάκης, ότι στην περιοχή μας είμαστε έθνος ανάδελφο -και κακώς είχε λοιδορηθεί-, είμαστε μία χώρα η οποία δέχεται απειλές από τας ανατολικά της. Και που κράτος στο οποίο κατοικεί ελληνισμός τελεί κατά τουλάχιστον το 1/3 του εδάφους του υπό ξένη κατοχή.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μέσα στο πλαίσιο των αμυντικών συμφωνιών των δύο χωρών υπάρχει και η προμήθεια οπλικών συστημάτων γαλλικής παραγωγής. Όμως αποτελεί επιπολαιότητα η παρατήρηση που έχει ακουστεί και που διατυπώνεται συνήθως από αριστερά χείλη, ότι το κόστος των προμηθειών θα το επωμισθεί ο ελληνικός λαός. Το επωμίζεται για να παραμένει ανεξάρτητος και αυτοδύναμος απέναντι σε κάθε έξωθεν απειλή, διότι πάντοτε η έννοια της ελευθερίας είχε βαρύνουσα σημασία σε αυτόν τον τόπο. Και επειδή ως υποτελούς θα του ήταν άχρηστη η εξοικονόμηση που θα είχε κάνει μη εξοπλιζόμενος! Απλά πράγματα.
Σε τελευταία ανάλυση, δεν είδαμε ιστορικά καμία συνδρομή από τους οπαδούς του ομόδοξου κράτους, από το οποίο μάλιστα αριστερή κυβέρνηση είχε ζητήσει βοήθεια για την καταστροφική επιστροφή στη δραχμή.
Από την άλλη πλευρά, οι κινήσεις της Γαλλίας και του προέδρου της είναι εμφανές ότι αποβλέπουν στην ανάληψη και πάλι ενός ηγετικού ρόλου της χώρας αυτής στην Ευρώπη, καθώς ο λεγόμενος γαλλογερμανικός άξονας εμφανίζει εδώ και καιρό ρωγμές. Στο πλαίσιο αυτό, είναι φυσικό η Γαλλία να επιζητεί στενές συμμαχικές σχέσεις με άλλες ευρωπαϊκές χώρες για την εξυπηρέτηση του ηγετικού αυτού στόχου της, πέραν της μακράς παράδοσης των στενών ελληνογαλλικών σχέσεων. Η Γαλλία είναι άλλωστε μία εκ των πυρηνικών δυνάμεων στην Ευρώπη, και μέσα στις ηγετικές αυτές επιδιώξεις της περιλαμβάνεται βεβαίως και η ανασυγκρότηση και ενδυνάμωση της ευρωπαϊκής άμυνας ως αυτόνομου αμυντικού οργανισμού, με δεδομένη την πρόθεση της διοίκησης Τραμπ να απεξαρτηθεί από παραδοσιακές στρατιωτικές υποχρεώσεις έναντι της Ευρώπης, έχοντας μάλιστα απειλήσει με έξοδο της Αμερικής από το ΝΑΤΟ.
Οι καιροί είναι περίεργοι και ενδεχομένως να μην επιστρέψουμε σε συνθήκες παλαιοτέρων εποχών. Υπό την έννοια αυτή, η Ευρώπη πρέπει να αποκτήσει τον δικό της βηματισμό με πολιτικές που θα ξεπερνούν και θα αναδιατάσσουν την πραγματικότητα που η ΕΕ σταδιακά επιβεβαίωσε, ότι δηλαδή δεν ξέφυγε τόσα χρόνια τώρα από το πλαίσιο μιας στενής κοινής αγοράς, αφού ούτε ενιαία και συμπαγή εξωτερική πολιτική πέτυχε ούτε αμυντική. Αλλά και ούτε πέτυχε να είναι μια ομοσπονδία πολιτειών, όπως λ.χ. οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Μπορεί αυτός να είναι μακροπρόθεσμα ο στόχος των γαλλικών ηγετικών πρωτοβουλιών. Κάτι όμως που μένει να αποδειχθεί…
Εφημερίδα Απογευματινή
