Το ΠΑΣΟΚ, ένα άλλοτε κόμμα εξουσίας και με τη μακρότερη κυβερνητική θητεία στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, πολιτικά βρίσκεται στο περιθώριο. Αυτό προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις που διεξήχθησαν τελευταίως και βεβαίως από το γεγονός ότι ακόμη και ένα νεότευκτο κόμμα, με μηδαμινή πολιτική παρουσία και εμπειρία, βρίσκεται -πάντα κατά τις σχετικές έρευνες- σε ανώτερη θέση στην πρόθεση ψήφου.
Από μία άποψη, και με βάση την ιστορικότητα του συγκεκριμένου κόμματος, είναι κρίμα. Διότι σε τελευταία ανάλυση -και παρ’ όλα όσα θα μπορούσε του καταλογίσει κανείς- δεν αντιπροσωπεύει αυτό που εκπροσωπούν και εκφράζουν Τσίπρας και Καρυστιανού.
Υπάρχουν ίσως αρκετές αιτίες για την κατάπτωση αυτή. Η πλέον απλουστευτική, αλλά και με βάση βεβαίως, μπορεί να πει κανείς ότι είναι το κυβερνητικό του παρελθόν. Το οποίο όμως υπάρχουν γενιές που δεν το θυμούνται καν. Και εν πάση περιπτώσει η ιστορικότητα του κόμματός αυτού και τα θετικά πεπραγμένα του -διότι υπήρξαν και τέτοια- θα μπορούσαν να απαλύνουν τις αρνητικές παραμέτρους της μακράς κυβερνητικής του θητείας. Πέραν δηλαδή του γεγονότος ότι με αυτό πολιτεύθηκαν και κυβέρνησαν και ικανά στελέχη, ικανότερα ασφαλώς από αυτά που κυβέρνησαν επί της για πρώτη φορά Αριστεράς και από αυτά που υπάρχουν, με τη μηδαμινή, όπως προείπαμε, εμπειρία, στο κόμμα της κυρίας Καρυστιανού.
Παρ’ όλο που «εγεννήθη» ως Κίνημα, το ΠΑΣΟΚ, στην ουσία, στην περίοδο της κυριαρχίας του υπήρξε ένα προσωποπαγές κόμμα με κυρίαρχες μορφές επικεφαλής τον ιδρυτή Ανδρέα Παπανδρέου και στη συνέχεια τον Κώστα Σημίτη. Κατά συνέπειαν, οποιοσδήποτε κι αν ήταν ο διάδοχός τους στην ηγεσία του κόμματος, πάντοτε θα υφίστατο τη βάσανο της σύγκρισης με τις προσωπικότητες αυτές. Κάτι που αποβαίνει τελικώς σε βάρος των διαδόχων, πολύ περισσότερο σε βάρος της σημερινής ηγεσίας, για όσους είναι σε θέση να θυμούνται εκείνες τις προσωπικότητες ή να έχουν διαβάσει γι’ αυτές.
Προφανώς αν ήταν άλλου διαμετρήματος ο σημερινός αρχηγός του Κινήματος, θα ήταν και άλλη η αντιπολιτευτική του στρατηγική, ώστε να είναι επί συγκεκριμένης προγραμματικής βάσης, με ρεαλιστικές λύσεις για τα όποια προβλήματα εξακολουθεί να έχει ο τόπος ή αντιμετωπίζει η κοινωνία. Και όχι να υπάρχει μίμηση της τακτικής που είχε ακολουθήσει ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν στην αντιπολίτευση και πριν ανέβει στην εξουσία, της τακτικής των πλατειών και ενός δήθεν αντισυστημισμού, τη στιγμή μάλιστα που και το ΠΑΣΟΚ στα συστημικά κόμματα ανήκει.
Ο χρόνος είναι πλέον λίγος για το ΠΑΣΟΚ και την ανάκαμψή του, όταν μάλιστα απέναντί του έχει κάτι το νέο και, επιπλέον, το τμήμα εκείνο του λαού που θα μπορούσε να ήταν δεξαμενή του, το οποίο δρα παρορμητικά, χωρίς εμβάθυνση στην αξιολόγηση που πρέπει να κάνει για τις εκλογικές επιλογές του και με την επιπόλαιη στάση όχι του τι πράγματι θέλει, αλλά του τι δεν θέλει.
