Ο όρος γυρολόγος ανασταίνει παλιές εικόνες πραγματευτάδων που γύριζαν με την πραμάτεια τους από χωριό σε χωριό και από κωμόπολη σε κωμόπολη για να την πουλήσουν σε νοικοκυράδες. Σχετικά γρήγορα ο όρος πολιτογραφήθηκε και στην πολιτική, έτσι ώστε να προσδιορίζονται αυτοί που, χωρίς κανέναν ενδοιασμό και ιδεολογική ευσυνειδησία, περνούν από το ένα κόμμα στο άλλο και από τον ένα σχηματισμό σε άλλον, προκειμένου να παραμείνουν στην πολιτική, καθώς και αυτή η απασχόληση είναι επάγγελμα, ενίοτε και προσοδοφόρο. Ή πάντα;
Η προηγούμενη ιδιότητα των γυρολόγων δεν είναι απαραίτητα εκείνη του πολιτικού. Μπορεί λ.χ. να είναι ένας καθηγητής. Ή να θέλει αυτάρεσκα να τον αποκαλούν καθηγητή. Σε τελευταία ανάλυση λίγη σημασία έχει αυτό μέσα από την οπτική της ανθρώπινης ματαιοδοξίας. Όμως το κοινό στοιχείο των γυρολόγων είναι ότι συνήθως για την τελευταία πολιτική τους στέγη (εκεί δηλαδή όπου καταλήγουν πριν να αποφασίσουν στο μέλλον άλλη μεταπήδηση ανάλογα με το τι τους συμφέρει) έχουν σύρει τα εξ αμάξης και κυρίως για τον αρχηγό της, όταν βρίσκονταν απέναντί τους. Σε άλλο δηλαδή μετερίζι. Γι΄ αυτού του είδους τις τακτικές ο λαός έχει μία πολύ επιτυχημένη έκφραση: Λείχουν εκεί που έφτυναν.
Ανθρώπινες αδυναμίες θα πει κάποιος. Και οι μεν γυρολόγοι κάνουν τη δουλειά τους, ψάχνοντας δουλειά. Αλλά τι τσίπα μπορεί να έχει λ.χ. ένας αρχηγός ο οποίος δέχεται στους κόλπους του κόμματός του έναν που τον έχ@@ε πατόκορφα και αφήνει να δημιουργείται η εντύπωση πως θεωρεί απλώς βροχούλα το προηγούμενο φτύσιμο;
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων από τους καλοθελητές δεν εντάσσουμε στους γυρολόγους της πολιτικής αυτούς που είναι το αποτέλεσμα μίας διεύρυνσης. Διότι πέραν της δικαιολογημένης ιδεολογικής αντίθεσης ή αντίθεσης τακτικής που μπορεί να έχουν με το κόμμα τους, κρίνουν ότι η μεταπήδησή τους σε άλλον σχηματισμό γίνεται επειδή συμπίπτουν πλέον οι απόψεις τους και η πολιτική τους κοσμοθεωρία με εκείνη του κόμματος στο οποίο μεταπηδούν. Και εν πάση περιπτώσει μία και μοναδική μεταπήδηση κάνουν και δεν φέρνουν γυροβολιές από δω και από εκεί αναλόγως με το πού φυσάει ο άνεμος.
Έτερο χαρακτηριστικό της «σοβαρότητας» κάθε γυρολόγου είναι ότι αποτελεί και αερολόγο. Και πώς άλλωστε θα ήταν σοβαρά αυτά που λέει όταν οι απόψεις του αλλάζουν φορά σαν ανεμούριο;
Τούτων δοθέντων θα πρέπει, με την ίδια καχυποψία και επιφύλαξη, αν όχι και πλάκα, να αντιμετωπίζουμε και τον γυρολόγο και αυτόν που τον δέχεται με ανοικτές αγκάλες, αφού προηγουμένως και σε άλλη χρονική στιγμή έχει δεχτεί τη βροχή από το… φτύσιμό του. Αποτελούν δε και οι δύο κλασικές περιπτώσεις πολιτικών παραδειγμάτων προς αποφυγήν, αφού είναι προφανές ότι δουλεύουν ψιλό γαζί το ακροατήριό τους. Και ο γυρολόγος με τη «σταθερότητα» των απόψεών του και ο πολιτικός αρχηγός που… συλλέγει τον κάθε τυχάρπαστο αριβίστα.
Εφημερίδα Απογευματινή
