Στον αντιπολιτευτικό λόγο συνηθίζονται οι υπερβολές. Γι’ αυτό και διαχρονικά εναντίον κυβερνήσεων έχουν διατυπωθεί απίθανες κοτσάνες, οι οποίες είναι τόσο μεγάλες όσο και η γενικότερη άγνοια αυτών που τις εκστομίζουν. Μία από αυτού του είδους τις μπαρούφες διατυπώθηκε με τη φράση εναντίον της κυβέρνησης, με αφορμή την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, ότι το κυβερνών κόμμα είναι «πλειοψηφία υποδίκων»!
Αν χρησιμοποιήσουμε τη λογική μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι δεν πρόκειται περί πολιτικής ευφυούς ατάκας αλλά περί γκάφας ολκής που μπορεί δικαιολογημένα να εκνευρίσει και τη σκεπτόμενη κοινωνία. Και ιδού γιατί. Πρώτα απ’ όλα είναι φράση προσβλητική για την ίδια την κοινωνία – την οποία κατά τα άλλα όσοι χαρακτηρίζουν πλειοψηφία υποδίκων τη ΝΔ θέλουν αυτήν την κοινωνία να προσελκύσουν. Όμως η πλειοψηφία της κοινωνίας από το 2019 μέχρι σήμερα προκρίνει ως κυβερνήτη στις δημοσκοπήσεις, που έχουν διενεργηθεί καθ’ όλο αυτό το διάστημα, τη Νέα Δημοκρατία και όχι κάποιον άλλον. Άρα κατά τη λογική αυτή το πλειοψηφικό κομμάτι της κοινωνίας είναι του ιδίου φυράματος με το κόμμα των υποδίκων, αφού αυτό προτιμάει. Με άλλα λόγια, το πλειοψηφικό αυτό κομμάτι του εκλογικού σώματος για να προτιμάει ύποπτους ευνοεί παράνομους και παραβάτες, διότι προφανώς και η φύση του κοινωνικού αυτού τμήματος αρέσκεται στην παρανομία. Διότι αρχαιόθεν, όμοιος ομοίω αεί πελάζει!
Υπάρχει όμως και η άλλη ανάγνωση της αντιπολιτευτικής μπαρούφας που εκστομίστηκε. Η ποσοστιαία διαφορά στις προτιμήσεις της ελληνικής κοινωνίας μεταξύ του πρώτου κόμματος, που είναι το κόμμα το οποίο κυβερνά σήμερα, και του δευτέρου κόμματος είναι πολύ μεγάλη. Ενώ σε σχέση με τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι κολοσσιαία. Αυτό ερμηνεύεται ως αποδοκιμασία της κοινωνίας προς τα κόμματα αυτά. Επιπλέον, αν θέλουμε να αναλύσουμε και τους λόγους της αποδοκιμασίας αυτής, ένας εξ αυτών μπορεί να είναι η αξιολόγηση των κομμάτων αυτών ως ελάχιστα ηθικών ώστε να εναποθέσει η κοινωνία τις τύχες της στα χέρια της. Μπορεί να ισχύει και αυτό, κάτι που το επιτρέπουν οι χαρακτηρισμοί περί πλειοψηφίας υποδίκων. Διότι η αυθαιρεσία στους χαρακτηρισμούς δεν μπορεί να είναι επιτρεπτή στη μία περίπτωση και όχι και στην άλλη.
Η αντιπολίτευση, στο σύνολό της, θα πρέπει να διερωτηθεί πώς αυτές οι υποθέσεις που πλήττουν ασφαλώς το κυβερνών κόμμα, του περιορίζουν στις έρευνες ελάχιστα τα ποσοστά. Ενώ αντιστοίχως δεν φαίνεται να αποκομίζουν τόσο μεγάλα κέρδη τα κόμματα της αντιπολίτευσης ώστε, έστω και ένα εξ αυτών να μπορεί να γίνεται αποδεκτό ως εναλλακτική κυβερνητική λύση. Γι’ αυτό και η αντιπολιτευτική τακτική που εδώ και μήνες ακολουθείται θυμίζει την ανόητη κακεντρέχεια του αγρότη που προτιμάει να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα επειδή δεν είναι σε θέση να αποκτήσει δικιά του.
Τουλάχιστον με τη στάση αυτή αποδέχονται την αδυναμία τους να αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας.
