Παρακολουθώντας τη διεξαγωγή των Βαλκανικών Αγώνων στην κρατική τηλεόραση, μπορούσες να δεις και τις συνεντεύξεις που ύστερα από τα αγωνίσματά τους έδιναν οι Έλληνες πρωταθλητές. Μετά το αγώνισμα των 100 μέτρων, όπου στο βάθρο των νικητών είχαμε δύο Ελληνόπουλα, αυτά έδωσαν την καθιερωμένη συνέντευξη. Ο ένας εξ αυτών, τελειώνοντας, γύρισε προς τον φακό και μιλώντας προς τον παππού και τη γιαγιά του τους είπε ότι σε αυτούς είναι αφιερωμένο το μετάλλιο που πήρε και κλείνοντας, απευθυνόμενος πάλι σε αυτούς, κατέληξε με τη φράση «σας αγαπώ πολύ»!
Λογικό είναι να σκεφτεί κανείς ότι αυτοί οι δύο, ο παππούς και η γιαγιά, είχαν αναθρέψει τον εγγονό τους, για κάποιους λόγους που ενδεχομένως στερούν τους γονείς από ένα παιδί. Συγχρόνως όμως, εξίσου λογικό είναι να σκεφτείς λίγο επίκαιρα, καθώς την Κυριακή στις 21 Ιουνίου ήταν η Ημέρα του Πατέρα, η ημέρα δηλαδή που τιμάται ο συγκεκριμένος γονιός. Και να αναρωτηθείς αν πράγματι λείπει μία Ημέρα αφιερωμένη σε αυτούς τους γεννήτορες, τον παππού και τη γιαγιά, που έχουν ως διαχρονικό σύνθημα «του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου»…
Μεγάλη παράλειψη πράγματι. Μπορεί οι ξένοι να μην έχουν στο λεξιλόγιό τους αυτήν τη φράση που έχουμε εμείς, όμως θεωρούν το εγγόνι τους παιδί τους. Σκεφτείτε ότι στα αγγλικά ο εγγονός αναφέρεται ως «μεγάλος γιός», grandson. Και στα γαλλικά ως «μικρός γιός», petit-fils.
Πράγματι, τα δύο αυτά στενά συγγενικά πρόσωπα, ο παππούς και η γιαγιά, αποτελούν στυλοβάτες των οικογενειών που φτιάχνουν τα παιδιά τους. Είναι πάντα εκεί να βοηθήσουν στην ανατροφή των εγγονών, να συμβάλουν οικονομικά με το υστέρημά τους αν υπάρχει ανάγκη, να προσφέρουν κάθε δυνατή βοήθεια, χωρίς κανένα συμφέρον ανταπόδοσης, παρά μόνο με αντάλλαγμα κάποια ψήγματα έστω αγάπης, που τόσο τη χρειάζονται ως ενθάρρυνση και ως εμψύχωση γι’ αυτό που με τόση χαρά, ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση προσφέρουν.
Δεδομένου ότι είναι άλλη η ψυχοσύνθεση των μεσογειακών λαών όσον αφορά την έννοια της οικογένειας σε σχέση με τους βόρειους, είχε κάνει εντύπωση, προ καιρού, όταν αγγλικές εφημερίδες δημοσίευαν έρευνα στην οποία αποκάλυπταν το πόσο μεγάλη είναι η συμβολή παππούδων και γιαγιάδων στη Μ. Βρετανία όσον αφορά την υλική στήριξη και την ανατροφή των παιδιών εκεί!
Προσωπικώς ομολογώ ότι έχω λάβει πολλή αγάπη από τα παιδιά μου. Και προφανώς δεν έχω ως γονιός αποκλειστικότητα σε αυτό. Όμως, το μέγεθος της συγκίνησης που μου έδωσε ο εγγονός μου ίσως να μην είναι συγκρίσιμο με οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα. Όταν τυλίγοντας τα χεράκια του σφικτά γύρω από τον λαιμό μου μου είπε: «Παππού, εμείς οι δύο είμαστε ΕΝΑ». Και συμπλήρωσε συνωμοτικά: «Αυτό όμως θα είναι το μυστικό μας»…
Εφημερίδα Απογευματινή
