Ο προβληματισμός της κοινωνίας για το πολιτικό σύστημα, που αποτυπώνεται και στις αντιφατικές απαντήσεις που δίνονται στις έρευνες της κοινής γνώμης, έχει την αιτία του. Διαπιστώνει δηλαδή η κοινή γνώμη μια παρακμιακή εξέλιξη της πολιτικής στη χώρα, για την οποία βασική ευθύνη έχουν συγκεκριμένα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία έχουν εισαγάγει σε αυτή μεν την τοξικότητα, στην κοινωνία δε έχουν διαμορφώσει, ακριβώς λόγω της τοξικότητας αυτής, συνθήκες διχασμού. Πέραν όμως της αντιφατικότητας ως προς την προσέγγιση από την κοινωνία της πολιτικής -που αποτυπώνεται, όπως προαναφέρθηκε, στις δημοσκοπήσεις- και τα αυξημένα ποσοστά αποχής στις εκλογικές αναμετρήσεις αποτελούν μία ένδειξη της γνώμης που οι πολίτες πλέον διαμορφώνουν για τα πολιτικά πράγματα.
Η μεγαλύτερη και ασφαλέστερη πάντως ένδειξη ότι η κοινωνία έχει βρεθεί απέναντι στην πολιτική είναι άλλη. Ειδικότερα δεν είναι ασφαλώς τυχαίο το γεγονός ότι σε όλες τις δημοσκοπήσεις μέχρι σήμερα, που επιχειρούν κάθε φορά να εκμαιεύσουν την άποψη της κοινής γνώμης για την αξιοπιστία των θεσμών, η θρησκεία και οι Ένοπλες Δυνάμεις βρίσκονται στις δύο πρώτες θέσεις, ενώ η πολιτική και οι πολιτικοί, με τις τελευταίες θέσεις στις οποίες συνήθως βρίσκονται, αποτυπώνουν την έλλειψη εμπιστοσύνης του λαού.
Δεν χρειάζεται βεβαίως ιδιαίτερη ερμηνεία το γεγονός αυτό, καθώς οι επαναλαμβανόμενες αυτές λαϊκές κρίσεις επιβεβαιώνουν τη σταθερή πρωτιά των δύο συγκεκριμένων θεσμών. Όταν ο τρόπος με τον οποίο λόγου χάρη ασκούν την αντιπολίτευση ορισμένα κόμματα είναι διχαστικός και συγχρόνως αποκαρδιωτικός για την ποιότητα της πολιτικής ζωής, είναι φυσικό η κοινωνία να στρέφεται σε άλλους πυλώνες του κράτους. Και στη μεν Εκκλησία μπορεί να αναζητήσει τη μεταφυσική παρηγορία στον καθημερινό αγώνα για την επιβίωση, ενώ στις Ένοπλες Δυνάμεις βλέπει τη διατήρηση κάποιων αρχών όπως η εντιμότητα, η φερεγγυότητα, η αυταπάρνηση και η ηθική, οι οποίες έχουν χαθεί από την κοινωνία, όχι χωρίς ευθύνη του πολιτικού προσωπικού που συνήθως αποτελεί για την κοινωνία αυτή το παράδειγμα.
Ακόμη και αν δεν θα ήθελε να δει κανείς μέσα από ένα αυστηρό για την πολιτική πρίσμα τις προτιμήσεις αυτές του εκλογικού σώματος, δεν μπορεί να παραβλέψει ότι από της ανόδου, για πρώτη φορά, στην εξουσία μαζί με συγκεκριμένο κόμμα και του λαϊκισμού στα χρόνια της Μεταπολίτευσης άρχισε μια σταδιακή απαξίωση αρχών και θεσμών, καθώς η συναλλαγή άρχισε να προσλαμβάνει σε όλους σχεδόν τους τομείς της δημόσιας δραστηριότητας διαστάσεις επιδημίας. Ούτε βεβαίως είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα βρέθηκε κάποια στιγμή πολύ ψηλά στην κλίμακα της διαφθοράς μεταξύ των 160 χωρών που ο Οργανισμός Διεθνής Διαφάνεια συνέκρινε. Όταν λοιπόν η χώρα παρουσιάζει αυτά τα θλιβερά χαρακτηριστικά, όταν ο πολίτης δυσπιστεί προς τις κρατικές υπηρεσίες και είναι επιφυλακτικός προς το πολιτικό σύστημα, τότε ο λαός είναι φυσικό να στρέφεται προς θεσμούς οι οποίοι θεωρεί ότι αποτελούν τα μοναδικά ερείσματά του.
Εφημερίδα Απογευματινή
