Είναι πράγματι εφιαλτικές οι σκηνές από τον πρωτοφανή καύσωνα στην Ευρώπη, για τον πρόσθετο λόγο ότι οι Ευρωπαίοι δεν είναι συνηθισμένοι σε αφρικανικές θερμοκρασίες και πιάστηκαν απροετοίμαστοι για την αντιμετώπιση συνθηκών στις οποίες εμείς οι νότιοι είμαστε πιο συνηθισμένοι. Το να βλέπεις φωτογραφίες με φανάρια των δρόμων λιωμένα (!) δεν λες ότι είναι μία συνηθισμένη στις χώρες αυτές κατάσταση. Όμως αυτές οι ακραίες συνθήκες ίσως θα μπορούσαν να αποτελέσουν αφετηρία πραγματικού προβληματισμού για το κακό που έχει κάνει ο άνθρωπος στον πλανήτη, με τους ρύπους που προκαλεί και με την καταστροφή της φύσης στο όνομα της ανάπτυξης, τεχνολογικής και επεκτατικής.
Στο παρελθόν ένδειξη των καταστροφών που έχουμε προκαλέσει ήταν οι πλημμύρες που κατέκλυζαν την Κεντρική Ευρώπη και που κατά καιρούς εξακολουθούν να εκδηλώνονται για να υπενθυμίζουν τις συνέπειες άφρονων ανθρώπινων παρεμβάσεων. Είναι πλημμύρες που παρασύρουν τα πάντα στο πέρασμά τους και δεν αποδεικνύουν παρά ότι ο άνθρωπος τελικώς είναι θύμα των ίδιων των επιτευγμάτων του. Η τεχνολογική πρόοδος την οποία επέτυχε, σε θαυμαστά πράγματι επίπεδα, προκειμένου να βελτιώσει και διευκολύνει τη ζωή του έχει ένα πολύ ακριβό αντίτιμο, που είναι ακόμη και αυτή η ίδια η ζωή του. Διότι, δυστυχώς, οι φυσικές καταστροφές δεν είναι χωρίς θύματα. Ενίοτε και με εκατόμβες θυμάτων.
Αργά αλλά σταθερά η φύση δείχνει στον άνθρωπο πως η αλλοίωση του κλίματος, η καταστροφή των δασών, η μόλυνση του περιβάλλοντος, η ρύπανση των θαλασσών δεν αποτελούν παρά τις προϋποθέσεις για τη σταδιακή καταστροφή του πλανήτη. Μία καταστροφή που στο πέρασμα των αιώνων αναδεικνύει μία ζοφερή προοπτική, που δεν είναι άλλη από τον ενδεχόμενο και ίσως μάλιστα πολύ πιθανό τελικό αφανισμό του ίδιου του ανθρώπου. Είναι ένα είδος ασυνείδητης αυτοχειρίας που αποτελεί την παράπλευρη αλλά οδυνηρή συνέπεια της αναζήτησης μιας όλο και πιο εκτεταμένης ευημερίας.
Η τρομακτική μεταβολή των κλιματολογικών συνθηκών και των εποχών είναι η πιο τρανή απόδειξη των αλλοιώσεων που έχει κάνει ο άνθρωπος. Η ίδια η φύση, παρακολουθώντας πλέον τις εποχές, έχει αποπροσανατολιστεί, όπως και η πανίδα. Και η ευθύνη των ανεπτυγμένων χωρών και πρωτίστως της μητρόπολης της τεχνολογίας είναι τεράστια. Διότι στο όνομα του βιομηχανικού κέρδους επιτρέπεται η εφαρμογή των πλέον καταστροφικών της φύσης και του πλανήτη μας τεχνολογικών επιτευγμάτων, η οποία ουσιαστικά οδηγεί την ανθρωπότητα στον σταδιακό αφανισμό…
Τριάντα και πλέον χρόνια έχουν περάσει από την τελευταία παγκόσμια σύνοδο στο Ρίο Ντε Τζανέιρο για τη Γη και οι συνθήκες έχουν επιδεινωθεί, διότι περισσεύει η πολιτική υποκρισία των ισχυρών του κόσμου. Μόνο οι λαοί μέσα από ένα παγκόσμιο κίνημα για την προστασία του πλανήτη μας μπορούν να συνετίσουν τους αδίστακτους, οι οποίοι στον βωμό των συμφερόντων των ολίγων δεν διστάζουν να θυσιάσουν το μέλλον των πολλών. Εκτός κι αν κι εμείς στο όνομα της καλοπέρασης έχουμε αποκτήσει… μιθριδατισμό…
Eφημερίδα Απογευματινή
