Ο μόνος χώρος στον οποίον έχει λογική το «ολίγον έγκυος» είναι η πολιτική. Αν μάλιστα θελήσουμε να εξειδικεύσουμε από ιδεολογικής πλευράς την εφαρμογή του παραλόγου, ότι μία έγκυος μπορεί να είναι απλώς ολίγον και όχι ολοσχερώς, τότε ο χώρος που διεκδικεί τα πρωτεία είναι η Αριστερά. Πάντοτε σε ό,τι δεν τη συμφέρει ή δεν θέλει να πάρει σαφή θέση διότι ενδεχομένως θα ήταν υπέρ των πολιτικών της αντιπάλων, έστω και αν είναι αλήθεια, θα έχει να προβάλει κάποια επιχειρηματολογία που θυμίζει… ντρίμπλα Μαραντόνα. Προπονημένη άλλωστε στις ντριμπλίτσες η Αριστερά, διότι με αυτές έχει επιζήσει μέχρι που επιχείρησε να ντριμπλάρει τον εαυτό της…
Γι’ αυτές τις παραπάνω αναφορές αφορμή έδωσε το αποτρόπαιο γεγονός της τρομοκρατικής επίθεσης που είχε θύμα μάλιστα τη μητέρα στελέχους του κυβερνώντος κόμματος. Τέτοιες πράξεις δεν επιδέχονται παρά σαφή καταδίκη και εκδήλωση αποτροπιασμού, ειδικώς μάλιστα αν συνδέονται με την πολιτική. Διαφορετικά η πολιτική και οιεσδήποτε διεκδικήσεις και ανταγωνισμοί θα γίνονταν διά των όπλων και με εμφυλίους στους οποίους έχει η Αριστερά τη δέουσα εμπειρία.
Ας πάμε τώρα στην εφαρμογή του «ολίγον έγκυος». Από εκπροσώπους του συγκεκριμένου ιδεολογικού χώρου -και εν πάση περιπτώσει από αυτούς που θεωρούν τιμητικό πρόσημο να θεωρούνται Αριστεροί, αρκεί η τσέπη του να είναι Δεξιά- διατυπώθηκε μία ξινή καταδίκη, υποτίθεται, του συμβάντος. Πλην όμως, επειδή θεωρούν ότι καθώς υπάρχει θύμα από την πλευρά αντίπαλου κόμματος και συγκεκριμένα από την πλευρά του κυβερνώντος, αυτό είναι ένα γεγονός που ευνοεί την κυβέρνηση! Κατόπιν τούτου η τρομοκρατική επίθεση μπορεί να είναι προβοκάτσια, με άλλα λόγια μπορεί τα γκαζάκια να τα πέταξαν οι ίδιοι οι νεοδημοκράτες προκειμένου να επωφεληθούν!
Η λογική αυτή θυμίζει το σχολικό παράδειγμα που διεκινείτο μεταξύ των μαθητών όταν στα σχολεία διδασκόταν η λογική, διότι τώρα διδάσκεται ο σουρεαλισμός. Έλεγαν οι μαθητές τότε: «Ο αστυνόμος είναι όργανο, Το μπουζούκι είναι όργανο. Άρα ο αστυνόμος είναι… μπουζούκι».
Ας περιοριστούμε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Η στήλη δεν καταδικάζει καθετί αριστερό, δεδομένου ότι στα χρόνια της δημοκρατίας, μετά τη δικτατορία, υπήρξαν επιφανείς και σεβάσμιοι πολιτικοί από την Αριστερά. Φαντάζεται λ.χ. κανείς τέτοιες ενέργειες τρομοκρατικές να μην τις καταδικάζουν απερίφραστα ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Γρηγόρης Γιάνναρος, ο Μίμης ο Ανδρουλάκης και τόσοι άλλοι που τίμησαν την ιδεολογία τους, συμφωνείς ή διαφωνείς με αυτήν; Μόνο σήμερα υπάρχουν εκπρόσωποι της Αριστεράς που την ξεφτίλισαν και συνεχίζουν να την ξεφτιλίζουν. Και οι οποίοι προφανώς θεωρούν ότι όταν σκότωναν η 17η Νοέμβρη και ο ΕΛΑ οι δράστες τους σιγοσφύριζαν τον ύμνο της… ΝΔ ή τραγουδούσαν «θα τον μεθύσουμε τον ήλιο…» και όχι τη Διεθνή!
Δύσκολο να αποφύγουν το αμαρτωλό παρελθόν και γι΄ αυτό το υπερασπίζονται με νύχια και δόντια…
Εφημερίδα Απογευματινή
