Μάλλον εκτός πραγματικότητας εξακολουθεί να βρίσκεται ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ κάνοντας προφανώς λάθος εκτιμήσεις για τα όσα συμβαίνουν στον διεθνή περίγυρο. Άλλωστε δεν διακρίθηκε κατά τη διακυβέρνησή του για την ευθυκρισία του.
Η ανανεωμένη παλαιά και με ιδεολογικό βεβαίως πρόσημο κριτική του, για τις σχέσεις της χώρας με τον αμερικανικό παράγοντα, επιβεβαιώνει μεν ότι πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, αλλά αποκαλύπτει επίσης την έλλειψη πολιτικού ρεαλισμού που τον διακρίνει.
Κατ΄ αρχάς, βασίζεται στην πιθανότητα (όπως άλλωστε και για την επανεμφάνισή του στην πολιτική σκηνή) να έχει λησμονήσει ο κόσμος τη δική του εξωτερική πολιτική όταν κυβερνούσε. Μία πολιτική κατά την οποία, όχι μόνο δεν επιχείρησε να απεξαρτηθεί από τον αμερικανικό παράγοντα, όχι μόνο ανανέωσε -ευτυχώς- συμφωνίες, αλλά γενικώς όσον αφορά τις σχέσεις του με κάθε ξένη ισχυρή δύναμη ήταν κυριολεκτικώς «στα τέσσερα», κατά την προσφιλή έκφραση κυβερνητικού του συνεταίρου!
Από την άλλη πλευρά το να ανασύρει ξεπερασμένες τακτικές που και άλλοι τις χρησιμοποίησαν ρητορικώς αλλά απέφυγαν επιδεξίως την εφαρμογή τους στην πράξη, είναι ως και να αγνοεί ότι τέτοιου είδους ρητορικές που αναδεικνύουν έναν όψιμο αντιαμερικανισμό, είναι παντελώς αδιάφορες για την ελληνική κοινωνία. Και ούτε η διατύπωση αυτού του είδους του αντιαμερικανισμού πιστοποιεί κάποια μορφή ανεξαρτησίας από ένα πολιτικό που η κυβερνητική του σταδιοδρομία δεν πιστοποίησε αυτήν την ανεξαρτησία.
Σε σχέση δε, με τη σημερινή πραγματικότητα σε διεθνές επίπεδο, όταν οι εστίες πολέμου εξακολουθούν να είναι αναμμένες και η αστάθεια να κυριαρχεί, η ακόμη στενότερη συνεργασία, στον αμυντικό και οικονομικό τομέα με τη μητρόπολη του φιλελεύθερου κόσμου αποτελεί την πιο ρεαλιστική προσέγγιση. Ειδικά μάλιστα όταν ως χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βρίσκεται απέναντι στη Ρωσία που έχει πυροδοτήσει πάλι τον σοβιετικό μεγαλοϊδεατισμό, είμαστε υποχρεωμένοι, ως μικρό κράτος, να είμαστε κάτω από συγκεκριμένη ομπρέλα προστασίας, που αποτελεί και μία ιστορική πραγματικότητα.
Άλλωστε και ο ίδιος ο κ. Τσίπρας, αντιλαμβανόμενος τα αυτονόητα, προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ της υποκριτικής επίδειξης μιας δήθεν ανεξαρτησίας όσον αφορά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, παραπλανώντας τους αφελείς, και της προσπάθειας να μην ερεθίσει ιδιαίτερα τον αμερικανικό παράγοντα. Γι΄ αυτό και αναφέρεται αορίστως στην ανάγκη προσδιορισμού κάποιων όρων στην ελληνοαμερικανική συνεργασία και σε κάποιες άλλες αερολογίες που απλώς αποκαλύπτουν την πολιτική γύμνια του ανδρός.
Με παλιά και ξεπερασμένη επιχειρηματολογία της δεκαετίας του ΄80 προσπαθεί ο κ. Τσίπρας να προσεγγίσει ένα κοινό το οποίο όμως περιορίζεται στις δεξαμενές της Αριστεράς. Που είναι αυτονόητο ότι οι ευρισκόμενες σε αυτές τις δεξαμενές ψήφοι δεν επαρκούν για την πορεία του προς παλαιά μεγαλεία.
Έχει σημασία να αντιληφθεί το εκλογικό σώμα ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει όσον αφορά τον επικεφαλής της ΕΛΑΣ, οπότε στην εξουσία μπορεί να τον φέρει πάλι μόνο η νοσταλγία κάποιων (που πρέπει να είναι και πλειοψηφία) για τις κυβερνητικές του ημέρες…
Εφημερίδα Απογευματινή
