Ιδιαίτερα σημαδιακή η ημερομηνία. Με δύο όψεις. Μία χαρμόσυνη και μία θλιβερή. Ήταν 23 Ιουλίου του 1974 όταν κατέρρευσε η επταετής δικτατορία στην Ελλάδα και εν μέσω ενός λαϊκού ενθουσιασμού ένα πλήθος που παραληρούσε υποδεχόταν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή από το Παρίσι όπου ζούσε αυτοεξόριστος. Είναι η ημέρα που δεν συνιστά μόνο την ημερομηνία λήξης της 7ετούς δικτατορίας, αλλά και την ημερομηνία έναρξης της μακράς δημοκρατικής περιόδου που αποκλήθηκε Μεταπολίτευση. Έχει προηγηθεί το σοβαρό εθνικό τραύμα της εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο που με τον δεύτερο Αττίλα ολοκληρώθηκε η παράνομη τουρκική κατοχή στο βόρειο τμήμα της Μεγαλονήσου.
Πράγματι πριν από την πανηγυρική άφιξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην Αθήνα από το Παρίσι, με το προεδρικό αεροπλάνο που του προσέφερε για την επιστροφή του ο τότε Γάλλος πρόεδρος Βαλερί Ζισκάρ Ντ’ Εστέν, είχε προηγηθεί, τρεις μέρες πριν, η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Τότε, οι τρεις αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων της δικτατορίας, σε σύσκεψη με τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον οποίο είχε διορίσει η χούντα, τον στρατηγό Γκιζίκη, αποφάσιζαν ότι πρέπει να παραδοθεί η εξουσία στους πολιτικούς. Η δικτατορία είχε καταρρεύσει.
Η άλλη όψη της ημερομηνίας αυτής είναι θλιβερή. 23 Ιουλίου του 2018. Τότε ήταν που εκδηλώθηκε η φονική πυρκαγιά στο Μάτι με τους δεκάδες νεκρούς σαν αποτέλεσμα ενός δυσλειτουργικού κρατικού μηχανισμού και μιας ανίκανης να διαχειριστεί την τραγωδία αυτή αριστερής κυβέρνησης. Ενώ ξέρουμε τι συμβαίνει συνήθως κάθε καλοκαίρι βρεθήκαμε απροετοίμαστοι. Ανέτοιμη για την ακρίβεια μία κυβέρνηση, καθώς το 1/3 μόνο των πυροσβεστικών αεροσκαφών (για να πούμε μόνο μία από τις δυσλειτουργίες) μπόρεσε να μετάσχει στις επιχειρήσεις κατάσβεσης είτε επειδή δεν ήταν έτοιμα είτε επειδή ΔΕΝ είχαν ανταλλακτικά. Όμως πώς να ήταν έτοιμα τα αεροπλάνα χωρίς λεφτά, τα οποία τα έπαιρνε η κυβέρνηση από τους πολίτες για να προκαλεί πλεονάσματα προκειμένου να λέει ότι μοιράζει κοινωνικά μερίσματα σε ευπαθείς ομάδες; Η εξίσωση ήταν, πλεονάσματα έναντι ανθρωπίνων ζωών.
Η 23η Ιουλίου θα είναι μία ημερομηνία που θα πρέπει να μένει βαθιά χαραγμένη στο συλλογικό υποσυνείδητο. Από τη μία πλευρά να θυμόμαστε από ποιες Συμπληγάδες της δικτατορίας πέρασε η χώρα, τι τίμημα πλήρωσε με την Κύπρο ο Ελληνισμός, και πώς το πολύπαθο νησί ήταν, τελικώς και το «όχημα» για την επάνοδο της Ελλάδας στη δημοκρατική ομαλότητα. Να θυμόμαστε ακόμη πόσο σημαντικό αγαθό είναι η Δημοκρατία, την οποία σταθερά, κατά καιρούς υπονομεύουμε.
Αλλά από την άλλη, πρέπει να θυμόμαστε τους 104 νεκρούς στο Μάτι ώστε να μη βρεθεί ποτέ σε τέτοιο επίπεδο ανικανότητας η κρατική μηχανή και αυτοί που την καθοδηγούν. Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις που δυστυχώς επιβεβαιώνονται στην πράξη, ενίοτε με μακάβρια αποτελέσματα, την ευθύνη των επιλογών έχει η κοινωνία και μόνον…
Εφημερίδα Απογευματινή
