Οι δράστες της δολοφονικής επίθεσης σε στελέχη του κυβερνώντος κόµµατος συνελήφθησαν και, ενδεχοµένως, έπεται και συνέχεια και ως προς άλλα πρόσωπα, όπως προκύπτει από τις ανακοινώσεις των διωκτικών αρχών. Οµως έχει ενδιαφέρον µία παρατήρηση του συζύγου του θύµατος και µητέρας του στελέχους της Ν.∆., καθώς διερωτάται προς τι τόσο µίσος αλλά και -το κυριότερο- ποιοι είναι πίσω από τους εκτελεστές, διότι υπάρχουν µυαλά που τους καθοδηγούν. Πράγµατι, το να θέλεις να κάνεις τόσο κακό σε έναν άλλο άνθρωπο και ει δυνατόν να τον σκοτώσεις, χωρίς µάλιστα να έχεις τύψεις διότι σίγουρα είσαι πρόθυµος να επαναλάβεις την πράξη σου, προσδιορίζει και το µέγεθος του µίσους που µπορεί να κρύβεις µέσα σου. Οµως είναι ένα µίσος που δεν προέκυψε έτσι. Κάποιοι το ενστάλαξαν. Και εδώ που τα λέµε δεν θέλει και πολύ για να δηλητηριαστείς από το χειρότερο των συναισθηµάτων και ίσως και να µη χρειάζεται και κάποιος να σε µπολιάσει µε αυτό.
Τα τελευταία χρόνια στην πολιτική ζωή του τόπου έχει κυριαρχήσει τέτοια τοξικότητα, που φτάνει σε έκταση ένα αδιανόητο πολιτικό µίσος, προκειµένου να επικρατήσει κάποιος έναντι του αντιπάλου του, ώστε είναι εύκολο να παρασυρθούν αφελείς. Ειδικά µάλιστα όταν στις περισσότερες των περιπτώσεων, επειδή ελλείπει η επιχειρηµατολογία και τα απτά στοιχεία που θα έπρεπε να την υποστηρίζουν, εξυφαίνονται ιστορίες συνωµοσίας και αδιανόητες απόψεις που γίνονται πιστευτές από τους αφελείς, ειδικά µάλιστα όταν είναι για δικούς τους λόγους φανατισµένοι…
Πέραν όµως όλων αυτών, έχει τη σηµασία του η παρατήρηση του συζύγου του θύµατος ότι πίσω από τους εκτελεστές υπάρχουν µυαλά που τους καθοδηγούν. Πράγµατι, δεν υπήρξε παγκοσµίως περίπτωση τροµοκρατικής δράσης πίσω από την οποία να µην έχει υπάρξει το νοσηρό µυαλό ενός ή περισσότερων καθοδηγητών. Είναι οι επιτήδειοι, οι οποίοι κατά τα άλλα προφυλάσσουν τον εαυτό τους, κρυµµένοι πάντα στη σκιά, αναζητώντας τα υποχείρια που θα κάνουν τη δουλειά που αυτοί δεν τολµούν να κάνουν: τις δολοφονικές πράξεις. Αυτοπροβάλλονται και παρουσιάζονται στα υποχείρια-θύµατά τους ως δήθεν ιδεολόγοι που παλεύουν για µία ιδανική κοινωνία, ενώ στην πραγµατικότητα τους κατευθύνει το δικό τους µίσος για τους άλλους και τις µειονεξίες τους έναντι αυτών.
Η τροµοκρατία δεν έχει ιδεολογία. Είναι µία στυγνή και απάνθρωπη δράση, που µαταίως επιχειρεί να εµφανιστεί µε πολιτικό, τάχα, µανδύα. Οπου κι αν εφαρµόστηκε ως τακτική, µόνο θύµατα είχε να παρουσιάσει, χωρίς να επιτευχθεί ο τάχα ιδανικός σκοπός για τον οποίον κάποιοι σκότωναν. ∆ιότι κανένα πολιτικό σύστηµα και καµία κοινωνική συνθήκη δεν ανατράπηκε από τις δολοφονικές αυτές ενέργειες. Και απλώς έµεινε στη συλλογική µνήµη η τροµοκρατία ως µία δολοφονική µέθοδος που χρησιµοποιούν κάποιοι για να επιτύχουν άνοµους στόχους, τους οποίους επενδύουν µε στοιχεία ιδανικής πολιτείας και κοινωνίας, αν και υπόψη τους έχουν έναν στυγνό αυταρχισµό και µία ιδιότυπη δικτατορία…
Κυριακάτικη Απογευματινή
