Δανείζομαι τον τίτλο από το γνωστό βιβλίο του Χωμενίδη προκειμένου να περιγράψω τον πολιτικό εκείνο που επανέρχεται στην πολιτική ζωή του τόπου, ιδρύοντας νέο κόμμα με αρχικά που επίτηδες επιχειρούν να κεντρίσουν αριστερά αντανακλαστικά, αν και εκεί που παραπέμπουν ερεθίζουν μνήμες ενός αδελφοκτόνου, εξαιτίας τους, Εμφύλιου.
Φρονίμως ποιώντας λοιπόν, το παιδί αυτό δικαιολογεί την εντύπωση ότι είναι και ξύπνιο και πονηρό, καθώς μπορεί να θέλει να ανασκαλεύει αριστερές ευαισθησίες αλλά όχι μνήμες από τη διακυβέρνησή του. Διότι βάσκανος ελληνική μοίρα τον προόρισε να κυβερνήσει την Ελλάδα. Τι κάνει λοιπόν; Κουβέντα δεν έχει πει για τις πυρκαγιές, θεωρώντας σωστά ότι στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί. Διότι το παιδί, ως κυβερνήτης, έχει όχι απλώς λερωμένη τη δική του φωλιά του αλλά και πολλών άλλων, τους οποίους με λάθος τρόπο ή και καθόλου κατηύθυνε σε μία λαίλαπα φωτιάς με δεκάδες νεκρούς. Και κυρίως με απόδειξη του πώς λειτουργούσε το κράτος επί των δικών του ημερών.
Στην πολιτική τέτοια συμβάντα δεν είναι «περασμένα ξεχασμένα». Διότι πρέπει να ακολουθούν ως αμαρτωλό παρελθόν κάθε πολιτικό, ειδικώς μάλιστα όταν αυτός έχει τη φιλοδοξία -παρ’ όλα όσα έχει κάνει- να ξανακυβερνήσει. Βεβαίως οι ανθρώπινες φιλοδοξίες είναι θεμιτές, αλλά από την άλλη πλευρά κρίνεται και επιβεβλημένη η διατήρηση άσβεστης της λαϊκής μνήμης ώστε να μην κάνει λάθος επιλογές, τις οποίες δεν πληρώνουν μόνο αυτοί των λανθασμένων επιλογών αλλά και όλοι οι υπόλοιποι.
Με τούτα και μ’ εκείνα, είναι μάλλον εύλογο το ερώτημα αν όσοι δείχνουν να ακολουθούν τώρα «το σοφό παιδί» το κάνουν επειδή έχουν ξεχάσει. Ή επειδή είναι τόσο φανατισμένοι εναντίον άλλων πολιτικών προσώπων και κομμάτων ώστε να προκρίνουν αυτόν που σε τελική ανάλυση και τους ίδιους έβλαψε, εκτός από τη χώρα, ώστε να μη θέλουν να δουν το παρελθόν του και βάσει αυτού να τον κρίνουν.
Περίεργο πράγμα, τελικώς η πολιτική, καθώς είναι το πεδίο στο οποίο επιτρέπεται η επανάληψη των λαθών, αναδεικνύεται η λαϊκή μεταμέλεια για το λάθος που η κοινωνία έκανε, αλλά και που η μεταμέλεια αυτή δεν είναι τόσο ισχυρή ώστε να μην επαναληφθεί το ίδιος λάθος που συνήθως τη δεύτερη φορά έχει και μεγαλύτερες συνέπειες.
Το σοφό παιδί ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Η πείρα που απέκτησε από τη θητεία του φαίνεται ότι είναι πιο χρήσιμη από την πείρα που θα έπρεπε να έχει αποκτήσει, από τη δική του θητεία, σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Το σοφό παιδί δεν υπάρχει αμφιβολία ότι βασίζεται τώρα στην αφέλεια ορισμένων, όπως τότε πριν από χρόνια είχε βασιστεί στην προθυμία της κοινωνίας να καταπιεί αμάσητα τα παραμύθια του.
Το ερώτημα είναι πού βασίζονται για να τον ακολουθήσουν όλοι όσοι δεν θέλουν να αντιληφθούν ότι πάει να τους ξεγελάσει για δεύτερη φορά…
Εφημερίδα Απογευματινή
