Το ∆ιαδίκτυο έχει και τη χρησιµότητά του. Μπορεί να είναι καθρέπτης της κοινωνίας. Ή, εν πάση περιπτώσει, ενός σηµαντικού κοµµατιού της. Και από αυτόν τον «καθρέπτη» µπορείς να βγάλεις χρήσιµα συµπεράσµατα. Αν µπεις λ.χ. σε κάποιο από τα αθλητικά σάιτ και διαβάσεις τα σχόλια που γράφονται από τον κάθε αυτόκλητο σχολιαστή για την οµάδα του, για τον προπονητή ή για τους παράγοντες της οµάδας -χωρίς να τη γλιτώνει και ο ιδιοκτήτης της- µένεις άφωνος από τη χολή, το µίσος, τη χυδαιότητα που διατυπώνονται. Ανάλογα «χαρακτηριστικά» έχουν και τα σχόλια που αναφέρονται σε πολιτικά θέµατα ή πολιτικά πρόσωπα.
Μπορεί κάποιος να πει ότι δεν αποτελούν όλοι αυτοί την κοινωνική πλειονότητα. Ασφαλώς. Αλλά, πέραν του γεγονότος ότι διαµορφώνουν κάποιο κλίµα που µπορεί να επηρεάζει τους αφελείς, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το εξής: ο οπαδός της τάδε οµάδας, που εκφράζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο, είναι και οπαδός κάποιου κόµµατος. Οπως αντιστοίχως ο οπαδός µιας άλλης οµάδας που εκφράζεται µε χυδαιότητα και µίσος µπορεί να είναι οπαδός του ίδιου κόµµατος µε τον προαναφερθέντα, έτσι ώστε να δηµιουργούνται συγκοινωνούντα δοχεία µεταξύ ακραίων αθλητικών και πολιτικών απόψεων µερίδας πολιτών. Και όλοι αυτοί έχουν όχι απλώς το δηµοκρατικό δικαίωµα να ψηφίζουν, αλλά αυτό που ψηφίζουν να είναι πιο κοντά στις ακραίες και γεµάτο µίσος απόψεις τους.
Αυτό το κλίµα άλλωστε φαίνεται ότι ακολουθεί και τµήµα του πολιτικού κόσµου, µε αποτέλεσµα να διαµορφώνεται ένα κλίµα πολιτικής τοξικότητας εντός και εκτός Βουλής κι έτσι να µπολιάζεται και η κοινωνία, ή τουλάχιστον το τµήµα της που δεν θέλει ή δεν µπορεί να διακρίνει την κατάντια αυτή και να αντισταθεί σε έναν πολιτικό πρωτογονισµό.
Εχει επιτρέψει το ∆ιαδίκτυο τη δηµοσιοποίηση απόψεων κάθε ατόµου που στο παρελθόν θα ήταν υποχρεωµένο να ζει σε αναγκαστική σιωπή, τη στιγµή που θα αγωνιούσε να ξεσπάσει, να βρίσει αυτόν που δεν συµπαθεί, να κάνει γνωστές τις απόψεις του, που τις θεωρεί κορυφαίες έναντι των απόψεων άλλων, να εκφράσει τη µισαλλοδοξία του, διότι αυτό το άτοµο είναι που µονοπωλεί το αλάθητο. Και δυστυχώς δεν είναι µεµονωµένα τα άτοµα αυτά µε τις συγκεκριµένες αντιλήψεις. Το βέβαιο είναι ότι όσο η τεχνολογία εξελίσσεται και επιτρέπει την εκδήλωση της «πλέριας δηµοκρατίας» τόσο θα βγαίνουν στην επιφάνεια αυτοί που στο όνοµά της χρησιµοποιούν την ασυδοσία και τη χυδαιότητα για να την υπονοµεύουν, στην ουσία.
Αλλά και κάτι ακόµη αποκαλύπτει ο καθρέπτης του ∆ιαδικτύου και της δυνατότητας του καθενός να εκτίθεται δηµόσια. Αποκαλύπτει την έλλειψη όχι απλώς µόρφωσης, που είναι ένας όρος µε στενή έννοια, αλλά Παιδείας, στην έννοια της οποίας περικλείεται και η γνώση και ο σεβασµός στην άποψη του άλλου και η τήρηση των κανόνων που επιβάλλει η δηµοκρατία και η τιθάσευση ακραίων συναισθηµάτων που µπορεί να οδηγήσουν σε βία, αλλά και σε χυδαιότητα.
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
