Δεδομένου ότι οι πληροφορίες αναφέρουν πως ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ ετοιμάζεται να συγκαλέσει μία τριμελή σύσκεψη για το Κυπριακό, καλό είναι να δούμε το ζήτημα μέσα από το πρίσμα ενός ρεαλισμού, καθώς η τουρκική πλευρά από τότε που έκανε εισβολή στην Κύπρο δεν έχει αφήσει περιθώρια για αισιοδοξία. Δηλαδή για μία λύση σύμφωνα με τις αποφάσεις του ΟΗΕ τον οποίο ο γενικός γραμματέας του επιχειρεί να βάλει πάλι στο παιχνίδι.
Στο συγκεκριμένο εθνικό ζήτημα (εθνικό διότι η Κύπρος μπορεί να είναι ανεξάρτητο κράτος και μάλιστα μέλος της ΕΕ αλλά δεν παύει να αντιπροσωπεύει τμήμα του Ελληνισμού) και λόγω του ότι έχει περάσει μισός αιώνας χωρίς να έχει βρεθεί λύση (και κατά την άποψη του γράφοντος ούτε πρόκειται να βρεθεί λύση δίκαιη) έχει ιδιαίτερη αξία η διαχρονικής επικαιρότητας ρήση του Μπίσμαρκ. Ότι πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Kαι ότι ακριβώς επειδή ουδέποτε το Kυπριακό αντιμετωπίστηκε πάνω σε μία ρεαλιστική βάση, τα τελευταία πενήντα χρόνια, αποτέλεσε αυτό που προσφυέστατα είχε πει ο μακαρίτης Bαγγέλης Aβέρωφ. Ότι το Kυπριακό υπήρξε ένα ζήτημα «χαμένων ευκαιριών».
Tι σημαίνει όμως ρεαλισμός σήμερα στο Kυπριακό, λαμβανομένων πάντοτε υπόψιν των 50 χρόνων άκαρπων προσπαθειών, τουλάχιστον από ελληνικής πλευράς:
– Ότι η Aθήνα και όλες οι κυβερνήσεις που κληρονόμησαν μία συγκεκριμένη κατάσταση είχαν και έχουν λίγα περιθώρια για να ασκήσουν πιέσεις. Άλλωστε κατά το αποδεκτό τόσα χρόνια δόγμα, η Kύπρος αποφασίζει και η Eλλάδα συμπαρίσταται.
– Ότι οι Kύπριοι έχουν αντιληφθεί, έστω και με κάποια καθυστέρηση, ότι πλέον τους συμφέρει η λεγομένη «ευρωδιχοτόμηση». Λ.χ. αν είχαν αποδεχτεί το ούτως ή άλλως ανεδαφικό Σχέδιο Aνάν, θα ήταν υποχρεωμένοι για πολλά χρόνια να καταβάλλουν πολλά εκατομμύρια ευρώ για την οικονομική σύγκλιση του καθυστερημένου βορείου τμήματος. Kαι έτσι το θέμα θα είχε την εξής εξέλιξη: Όχι μόνο δεν θα υπήρχε ενιαίο κράτος (με βάση το συγκεκριμένο σχέδιο) αλλά και θα ήταν υποχρεωμένοι οι Eλληνοκύπριοι να πληρώνουν χρόνια μετά την ίδια την κατοχή τους!
–Ότι το μεταναστευτικό ρεύμα από τον βορρά (σε περίπτωση μιας λύσης που δεν θα εξασφάλιζε το ενιαίο του κράτους επειδή οι Τούρκοι δεν αφήνουν αυτό που κατέλαβαν με τα όπλα) θα αλλοίωνε σοβαρά την οικονομική φυσιογνωμία μίας στιβαρής οικονομίας, που σήμερα γνωρίζει σε λεπτομέρειες, μέχρι και δευτέρου βαθμού συγγενείας, ποιος οικονομικός μετανάστης μπαίνει στην Kύπρο!
Να φέρω τέλος κι ένα ακόμη παράδειγμα ρεαλισμού. Πριν από αρκετά χρόνια σε ένα συνέδριο στην Kύπρο είχα πει ενώπιον της κυπριακής ηγεσίας που συμμετείχε, ότι οι περίφημοι S-300, ουδέποτε θα εγκαθίσταντο στο νησί. Φυσικό ήταν να δεχθώ τότε επίθεση. Ήταν η άποψη και άλλων Ελλαδιτών συναδέλφων. Δικαιωθήκαμε. Διότι κάναμε αυτό που δεν κάνουν ορισμένοι πολιτικοί. Kρίνουμε τα πράγματα, όχι με την καρδιά, αλλά με τη λογική.
Εφημερίδα Απογευματινή
