Η επιλογή της προεδρίας Τραμπ να προχωρήσουν οι ΗΠΑ σε ναυτικό αποκλεισμό της εισόδου και εξόδου των Στενών του Ορμούζ ήταν μία έξυπνη τακτική κίνηση, με πολύ μικρότερο ρίσκο από τον βομβαρδισμό και την κατάληψη του νησιού Χαργκ ή άλλων μικρών νησιών που βρίσκονται εκεί. Ουσιαστικά η Ουάσινγκτον εν μέσω εκεχειρίας ασκεί πιέσεις και προχωρά σε επίδειξη ισχύος προς την Τεχεράνη. Οι διεθνείς αγορές δείχνουν ψυχραιμία και στάση αναμονής. Πολύ περισσότερο αφού μέσα στις επόμενες ημέρες προβλέπεται να επανεκκινήσουν στο Πακιστάν οι προσπάθειες ειρηνικής διεξόδου από τον πόλεμο. Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, η απομάκρυνση του υπάρχοντος απεμπλουτισμένου ουρανίου και το καθεστώς των Στενών θα κυριαρχήσουν στην ατζέντα.
Αυτό που είναι σημαντικό και θα πρέπει να τεθεί από ευρωπαϊκής πλευράς, ειδικά από τις ναυτικές δυνάμεις, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα, είναι να μην υπάρξουν τέλη διέλευσης από τα Στενά του Ορμούζ. Αυτά αποτελούν φυσικό πέρασμα και όχι διώρυγα ή τεχνητό έργο. Αν για το Ορμούζ ισχύσουν τέλη διέλευσης, αυτομάτως προκύπτει ευχέρεια και για άλλες παράκτιες χώρες σε ανάλογα γεωγραφικά σημεία να υποβάλουν τέτοιους αυθαίρετους φόρους στα εμπορικά πλοία. Για παράδειγμα η Υεμένη στην Ερυθρά ή η Τουρκία στον Βόσπορο και ούτω καθεξής. Ο εν λόγω εκβιασμός θα επιβάρυνε συντριπτικά το κόστος διέλευσης και θα άλλαζε το καθεστώς ελευθεροπλοΐας όπως προβλέπεται στη διεθνή νομοθεσία και πρακτική. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να επιτραπεί και δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μέρος του πολέμου στο Ιράν.
Σημαντικές είναι και οι διαβουλεύσεις στην Ουάσινγκτον μεταξύ Λιβάνου και Ισραήλ, με την παρουσία Ρούμπιο. Είναι οι πρώτες επαφές μετά τη δεκαετία του 1980 σε διμερές επίπεδο, με κύριο μενού τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ. Ο αφοπλισμός της αποτελεί παράμετρο ασφαλείας για τη Μεσόγειο και την Κύπρο. Μια πλειάδα κρατών, μεταξύ αυτών η Ελλάδα, πέραν της Γαλλίας και των ΗΠΑ, θα πρέπει να κλιμακώσει τη στήριξή της στη Βηρυτό.
Εφημερίδα Απογευματινή
