Υπάρχουν κάποιοι στην Ελλάδα που απεργάζονται αλλαγές πρωθυπουργών με σταθερή την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο. Είτε μονοκομματική είτε στη βάση συνασπισμού κομμάτων. Η βασική επιδίωξη των εν λόγω πολιτικών ή και επιχειρηματικών παραγόντων είναι να μην υπάρξει τρίτη θητεία στην πρωθυπουργία του κ. Μητσοτάκη. Δεν είναι τυχαία σε αυτόν τον καμβά η συζήτηση που προέκυψε πολύ πριν από την ημέρα των εθνικών εκλογών, σύμφωνα με την οποία μία ψήφος πλειοψηφίας από τους πολίτες στη Νέα Δημοκρατία δεν θα πρέπει να λογίζεται ως ψήφος εμπιστοσύνης για τον πρόεδρο του κόμματος και υποψήφιο πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη, αν δεν επιτευχθεί αυτοδυναμία. Ο στόχος τους είναι ορατός και απορρυθμιστικός για την πορεία της χώρας και της σταθερότητας στη διακυβέρνηση. Αλλά στην περίπτωσή τους το ζητούμενο είναι η ικανοποίηση του εγωισμού και της ματαιοδοξίας τους.
Ακριβώς επειδή υπάρχουν τέτοιες κινήσεις παρασκηνίου θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το αρνητικό υπόδειγμα της Βρετανίας. Μία χώρα που ήταν γνωστή στον πλανήτη για τον δικομματισμό και την παράδοση του πολιτικού συστήματός της έχει καταλήξει να έχει αλλάξει έξι πρωθυπουργός και μετά την παραίτηση Στάρμερ να αναζητά τον έβδομο μέσα στην τελευταία δεκαετία, όταν για 23 χρόνια πριν είχαν περάσει από την Ντάουνιγκ Στριτ μόνον τέσσερις πρωθυπουργοί.
Ποια είναι η εμπλοκή στη Βρετανία πέραν από τη στρατηγική αμηχανία Συντηρητικών και Εργατικών μετά το Brexit; Μία πρόβλεψη που ισχύει θεσμικά. Σύμφωνα με αυτήν η πλειοψηφία στη Βουλή των Κοινοτήτων εκλέγει τον πρωθυπουργό. Δηλαδή οι πολίτες ψηφίζουν με έμμεσο τρόπο πρωθυπουργό. Άμεσα ψηφίζουν κόμμα. Έτσι μπορεί το πρώτο κόμμα να αλλάζει πρωθυπουργούς με εσωτερική διαδικασία ψήφου εμπιστοσύνης μέχρι και το τέλος της συνταγματικής θητείας της Βουλής.
Κάτι ανάλογο επιθυμούν να φέρουν εθιμικά και στην Ελλάδα. Ένα ασταθές πρότυπο δηλαδή μόνον και μόνον για να οδηγήσουν τον κ. Μητσοτάκη στην απομαχία, παρά την ψήφο εμπιστοσύνης των πολιτών.
Εφημερίδα Απογευματινή
