Διόλου υποθετικά, αν η αδικοχαμένη 72χρονη Βάγια Νέστορα δεν ήταν μητέρα πολιτεύτριας της ΝΔ, αλλά ανήκε πολιτικά στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς, η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη σήμερα θα «καίγονταν». Όπως έγινε τον Δεκέμβριο του 2008 με τα γεγονότα που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Και αυτό συνιστά παραδοχή που διαπερνά τη διαχείριση αυτών των καταστάσεων, αναδεικνύοντας την επιλεκτική ευαισθησία ανάλογα με την ιδεολογική ταυτότητα του θύματος και την προσέγγιση της βίας «με δύο μέτρα και δύο σταθμά».
Και σε αυτό το σημείο εισέρχεται το ζήτημα που αφορά τη στάση της μεταπολιτευτικής ριζοσπαστικής Αριστεράς απέναντι σε αντιεξουσιαστικές ομάδες και οργανώσεις ειδικότερα μετά το 2008. Έχει μείνει άλλωστε στην ιστορία το αμίμητο «αστειάκι» του Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή το 2017, όταν ως πρωθυπουργός απευθυνόμενος στον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της ΝΔ, Κώστα Τζαβάρα, διερωτήθηκε ως ειρωνεία μάλλον ή ατυχή σαρκασμό: «Και τι κακό έχουν οι μολότοφ;».
Και όταν ο Τζαβάρας τού απάντησε «μα καίνε κόσμο», ο Τσίπρας ανταπάντησε «χαριτολογώντας»: «Εξαρτάται σε ποια μεριά είσαι όταν πέφτουν οι μολότοφ. Εκεί που τις ρίχνουν ή εκεί που πέφτουν;».
Είναι γεγονός πως η περίοδος μετά τον Δεκέμβριο του 2008 με τη χρεοκοπία της χώρας λειτούργησε ως καταλύτης και το όριο ανάμεσα στην ειρηνική διαμαρτυρία και τον «ακτιβισμό» των μπαχαλάκηδων έγινε δυσδιάκριτο. Η λεγόμενη «κινηματική βία» μάλιστα, με συχνές καταλήψεις, επιθέσεις σε γραφεία πολιτικών, καταστροφές δημόσιας περιουσίας και συγκρούσεις με την Αστυνομία στα Εξάρχεια και γύρω από πανεπιστημιακά ιδρύματα, εντάθηκε μετά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία το 2015.
Και αυτό καθώς η συριζαϊκή κυβέρνηση υιοθέτησε μια πολιτική που απέφευγε την καταστολή, δίνοντας εντολές στην Αστυνομία να μην εισέρχεται σε «άβατα», επιφέροντας ένα κενό αστυνόμευσης, το οποίο ορισμένες ομάδες εξέλαβαν ως πεδίο ελεύθερης δράσης. Αυτή η έλλειψη αποφασιστικής καταστολής δημιούργησε αίσθημα ατιμωρησίας, ενθαρρύνοντας τις ομάδες αυτές να κλιμακώνουν τις δράσεις τους. Η Ελλάδα χρειάζεται να αφήσει πίσω της αυτή την εποχή και την αμφισημία που δείχνει τμήμα του πολιτικού κόσμου. Η δημοκρατία δεν μπορεί ποτέ να είναι επιλεκτικά ευαίσθητη.
Εφημερίδα Απογευματινή
