Με αφορμή την παρουσίασή της στην εκπομπή «Ωρα Μουντιάλ» της ΕΡΤ, η κούκλα αθλητικογράφος Χριστίνα Βραχάλη μιλά στην «Κυριακάτικη Απογευματινή» για τη μεγάλη πρόκληση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, τις σημαντικότερες στιγμές της επαγγελματικής πορείας της και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στον χώρο της αθλητικής δημοσιογραφίας. Παράλληλα, ανοίγει την καρδιά της για τη μητρότητα και εξηγεί πώς ο ερχομός της κόρης της άλλαξε τη ζωή και τις προτεραιότητές της.
Πώς αισθάνεστε στο τιμόνι της εκπομπής «Ωρα Μουντιάλ» στην ΕΡΤ;
∆εν είναι μόνο ένα μεγάλο ποδοσφαιρικό γεγονός, αλλά και τεράστιο κοινωνικό γεγονός. Είναι μεγάλη τιμή γιατί η πορεία μου ξεκίνησε το 2002, στο Μουντιάλ της Νότιας Κορέας και της Ιαπωνίας. Επειτα από 24 χρόνια, το να βρίσκομαι σήμερα σε αυτή τη θέση είναι πολύ συγκινητικό. Εύχομαι να μπορέσω να το υπηρετήσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Βέβαια, δεν είμαι μόνη μου στο τιμόνι. Πρόκειται για ομαδική δουλειά και πίσω από το αποτέλεσμα υπάρχουν πολλοί που εργάζονται καθημερινά. Το Μουντιάλ του 2002 ήταν η πρώτη μου μεγάλη διοργάνωση, γι’ αυτό και έχει ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για μένα. Ωστόσο, στη μνήμη μου έντονα χαραγμένο έχει μείνει το Μουντιάλ του 2006 και ο τελικός με το περιστατικό του Ζινεντίν Ζιντάν: σημάδεψε εκείνη τη διοργάνωση.
Πότε απογειωθήκατε επαγγελματικά;
∆εν νιώθω κάτι τέτοιο, αλλά σταθμοί καθοριστικοί ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2024, επίσης η «Αθλητική Κυριακή» και τώρα η παρουσίαση του Μουντιάλ. Προτιμώ να κοιτάζω το παρόν.
Πόσο δύσκολο ήταν να καθιερωθείτε ως γυναίκα στην αθλητική δημοσιογραφία;
Οταν ξεκινούσα ήταν δυσκολότερο: ο κόσμος δεν ήταν συνηθισμένος να ακούει γυναίκες να μιλούν για ποδόσφαιρο ή μπάσκετ. Τα τελευταία χρόνια όμως αυτό αλλάζει, βλέπουμε όλο και περισσότερες γυναίκες εξαιρετικά καταρτισμένες. Θέλω να πιστεύω ότι η δική μας γενιά άνοιξε λίγο τον δρόμο για τις επόμενες.
Εχετε νιώσει ανταγωνισμό από άντρες συναδέλφους;
∆εν λειτουργώ ανταγωνιστικά. Περισσότερο έχω κρατήσει τα θετικά από τη διαδρομή μου, τις καλές συνεργασίες και τους ανθρώπους που με βοήθησαν να προχωρήσω. Θυμάμαι λοιπόν όσους στάθηκαν δίπλα μου και όχι όσους προσπάθησαν να με φρενάρουν.
Είχατε σκεφτεί ποτέ να τα παρατήσετε;
Ναι, και πολύ νωρίς, το 2004: μπήκα στη διαδικασία να αναρωτηθώ αν είναι πραγματικά αυτό που θέλω να κάνω στη ζωή μου. Υπήρξαν δυσκολίες, αμφιβολίες, όπως υπάρχουν για όλους μας. Ευτυχώς, όσοι βρέθηκαν δίπλα μου εκείνη την περίοδο δεν με άφησαν να τα παρατήσω. Συνέχισα και τελικά η ίδια η ζωή έδωσε τις απαντήσεις της.
Η μητρότητα πόσο σας άλλαξε;
Από τη στιγμή που έγινα μητέρα ένιωσα ότι ξαναγνώρισα τη Χριστίνα. Ανακάλυψα πλευρές του εαυτού μου που δεν ήξερα ότι υφίσταντο. Νιώθω ότι έγινα καλύτερος άνθρωπος, πλέον βλέπω διαφορετικά τις προτεραιότητές μου. Πάνω απ’ όλα είναι η κόρη μου, η οικογένειά μου και οι φίλοι μου. Αυτά είναι τα σημαντικά για μένα.
Εχετε νιώσει ενοχές ως εργαζόμενη μητέρα;
∆εν μου αρέσει η λέξη ενοχή. Συνήθως αυτή την ερώτηση την απευθύνουμε στις γυναίκες και όχι στους άντρες, κάτι που θεωρώ λάθος. Οπως εργάζεται ένας πατέρας, έτσι εργάζεται και μια μητέρα. Τα πρώτα χρόνια ήμουν απόλυτα αφοσιωμένη στο παιδί μου και σήμερα προσπαθώ να περνάω μαζί του ποιοτικό χρόνο. ∆εν νιώθω ότι έχω ανάγκη να καλύψω κάποια προσωπική φιλοδοξία εις βάρος της οικογένειάς μου. Η κόρη μου θα παραμείνει η πρώτη μου προτεραιότητα. Ομως, έχω φόβους, όπως κάθε γονιός. Εύχομαι λοιπόν να είμαι καλά και υγιής για να δω την κόρη μου να μεγαλώνει. ∆εν μπορώ να την προστατεύσω από όλες τις δυσκολίες της ζωής, μπορώ όμως να τη θωρακίσω όσο καλύτερα γίνεται, ώστε να μπορεί να τις αντιμετωπίζει. Θέλω να μάθει ότι τίποτα δεν σου χαρίζεται, ότι χρειάζεται προσπάθεια, αλλά και ότι μπορεί να τα καταφέρει.
Τι δεν γνωρίζει ο κόσμος για τη Χριστίνα Βραχάλη;
Το απωθημένο μου ήταν να γίνω ηθοποιός. Η ζωή με οδήγησε αλλού και ίσως ευτυχώς για το θεατρόφιλο κοινό να μην ακολούθησα αυτόν τον δρόμο. Ομως, συμμετέχω σε ερασιτεχνική θεατρική ομάδα, ικανοποιώντας έτσι το παιδικό μου όνειρο.
Σας επηρέασαν τα αρνητικά σχόλια;
Στο παρελθόν, ναι. Μάλιστα, τα αρνητικά σχόλια ήταν από τους λόγους που με οδήγησαν να ζητήσω τη βοήθεια ψυχολόγου. Επειτα από δέκα χρόνια ψυχοθεραπείας, έχω μάθει ότι σημασία δεν έχει τι λέγεται αλλά ποιος το λέει. Πλέον, δίνω αξία μόνο στους ανθρώπους που με γνωρίζουν πραγματικά και με αγαπούν.
Κυριακάτικη Απογευματινή
