Μια φορά και έναν… όχι τόσο μακρινό καιρό, όταν ο Στέφανος Τσιτσιπάς κατακτούσε απάτητες -για οποιονδήποτε Έλληνα τενίστα- κορυφές, ο φθόνος για τα επιτεύγματά του από μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης κυριαρχούσε στα social media.
Βλέπετε, σε αντίθεση με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, που συμβόλιζε διαχρονικά τον μόχθο ενός φτωχόπαιδου από τα Σεπόλια που κατέκτησε τα πάντα, ο «Στεφ» χαρακτηριζόταν πάντα το… πλουσιόπαιδο που έφτασε στην κορυφή επειδή «οι γονείς του ήταν σε θέση να υποστηρίξουν οικονομικά την καριέρα του».
Λες και ένας τενίστας που φτάνει στο Top 3 της παγκόσμιας κατάταξης πρέπει να θυσιάσει λιγότερα χρόνια της ζωής του ή να δουλέψει λιγότερο από έναν μπασκετμπολίστα που αναδεικνύεται MVP στο NBA.
Είχαμε φτάσει σε τέτοιο σημείο μένους σε βάρος του, που για ό,τι συνέβαινε σ’ αυτήν τη χώρα έφταιγε… ο Τσιτσιπάς. Για την ακρίβεια, για τους πολιτικούς, για τον οχαδερφισμό του διπλανού μας, για όλα έφταιγε ο Στέφανος.
Ποτέ δεν αγαπήθηκε ο Τσιτσιπάς από τον μέσο Έλληνα, ουδέποτε απέκτησε δέσιμο με τις πλατιές μάζες σαν αυτό που συνδέει π.χ. Αντετοκούνμπο, Καραλή και Τεντόγλου με ανθρώπους κάθε ηλικίας και φύλου. Και, βέβαια, για τη δεδομένη πραγματικότητα φέρει σημαντικό μερίδιο ευθύνης και ο ίδιος. Άλλοτε με τις δημόσιες τοποθετήσεις του, με τις οποίες (είτε ορθές είτε λανθασμένες) έμοιαζε πολλές φορές να μην αντιλαμβάνεται τα προβλήματα μιας ολόκληρης κοινωνίας, και άλλοτε με την «εκρηκτική» συμπεριφορά του εντός κορτ που έμοιαζε να ισορροπεί ανάμεσα στην αδρεναλίνη και την… αλαζονεία.
Πόσες και πόσες φορές δεν έχει χαρακτηριστεί ο Στέφανος «κακομαθημένο παιδάκι» όχι μόνο από την κοινή γνώμη, αλλά ακόμη και από αντιπάλους με τους οποίους μοιράζεται ατελείωτες ώρες συμπόρευσης στα απαιτητικά και εξαντλητικά τουρνουά της ATP;
Είναι ακόμη 27
Όλα τα παραπάνω θα είχαν μικρή σημασία, αν ο Τσιτσιπάς κατάφερνε να σταθεροποιηθεί στο υψηλό επίπεδο που μας είχε συνηθίσει τα προηγούμενα χρόνια και εξακολουθούσε να διεκδικεί τρόπαια Grand Slam απέναντι σε αντιπάλους που κάποτε… έβλεπαν την πλάτη του.
Με την τριάδα Φέντερερ – Ναδάλ – Τζόκοβιτς να παραχωρεί σταδιακά τη σκυτάλη στην επόμενη γενιά, ο Έλληνας άσος είδε παιδιά όπως ο Οζέρ Αλιασίμ, o Ζβέρεφ, ο Φριτζ, ο Ντε Μινόρ, ο Μουσέτι, ο Χατσάνοφ, να εξελίσσονται, να βελτιώνονται, να κάνουν βήματα προς τα εμπρός και να διεκδικούν μια θέση στην κορυφή, την ώρα που ο ίδιος βίωνε μια πολυεπίπεδη κατάρρευση.
Οι καβγάδες με τους γονείς του σε δημόσια θέα, οι διαρκείς αλλαγές προπονητών και συνεργατών, ο χωρισμός με την Μπαντόσα, όλα κομμάτια ενός παζλ που έδειχναν έναν Τσιτσιπά να δυσκολεύεται να κρατήσει γύρω του ανθρώπους που δεδομένα ενδιαφέρονταν γι’ αυτόν.
Και επειδή αναφερόμαστε σε ένα παλικάρι 27 ετών και όχι σε κανέναν πολύπειρο σαραντάρη ή πενηντάρη, όσο κι αν στο διαδίκτυο υπάρχουν ουκ ολίγοι άνθρωποι που απολαμβάνουν την… κατρακύλα του στην 67η θέση του παγκόσμιου ranking, θα είναι πραγματικά κρίμα για ένα τόσο σπουδαίο ταλέντο να οδηγηθεί σε έναν πρόωρο και θλιβερό επίλογο στην καριέρα του.
Αυτήν τη στιγμή, περισσότερο από ποτέ, ο Στέφανος Τσιτσιπάς χρειάζεται γύρω του στηρίγματα. Ανθρώπους που θα εμπιστεύεται τυφλά και θα του επιτρέπουν να αντλεί δύναμη και αυτοπεποίθηση από την παρουσία τους.
Δεν θα είναι εύκολο να σταματήσει ο κατήφορος, όσο ο «Στεφ» τρέχει ολομόναχος με σπασμένα φρένα στον γκρεμό. Χρειάζονται όχι ένα, αλλά καμιά… δεκαριά χέρια για να σταματήσουν την πορεία του προς την καταστροφή. Αρκεί, βέβαια, και ο ίδιος να έχει ειλικρινή διάθεση να τα πιάσει και να τα εμπιστευτεί για να σωθεί.
Εφημερίδα Απογευματινή
