Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένα πρόσωπο που πολλοί λατρεύουν να μισούν. Στις πολιτικές επιστήμες λένε ότι τα πρόσωπα που προκαλούν συναισθήματα, θετικά ή αρνητικά, είναι αυτά που στο τέλος της ημέρας κινητοποιούν δυνάμεις και μπορούν να εμπνεύσουν.
Το στοίχημα στην περίπτωση του πρώην πρωθυπουργού είναι αν θα καταφέρει να κριθεί με νέους όρους. Και όχι με όσα έκανε το πρώτο εξάμηνο του 2015, μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 ή ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης το διάστημα 2019-2023. Η παραδοξότητα με τον κ. Τσίπρα είναι πως είναι ταυτόχρονα παλιός και νέος. Ξεκίνησε κυριολεκτικά από το μηδέν και έφτασε στο ανώτατο πολιτικό αξίωμα. Και πάλι, όμως, από το μηδέν ξεκινάει με την ΕΛΑΣ και είναι άγνωστο έως πού μπορεί να φτάσει.
Δημιουργεί ένα καινούργιο κόμμα, το οποίο έχει αποκλειστική αναφορά σε αυτόν. Δεν υπάρχει η έννοια της ιστορικότητας ή της συνέχειας, έστω κι αν ο ίδιος το τοποθέτησε σε συγκεκριμένες ιδεολογικές ράγες. Μνημόνευσε τον Ρήγα Φεραίο, τον Μαρίνο Αντύπα, την Ηλέκτρα Αποστόλου, τον Γρηγόρη Λαμπράκη, τον Νικηφόρο Μανδηλαρά. Πρόσωπα σπουδαία αλλά όχι φορτισμένα ή και ταυτισμένα με χώρους, όπως θα ήταν ο Κύρκος, ο Ανδρέας, ο Φλωράκης. Έστω κι αν εμμέσως τους συμπεριέλαβε, με τις αναφορές που έκανε στην Εθνική Αντίσταση, στην ΕΔΑ και στους αγώνες για την ειρήνη, στα πρώτα χρόνια της Αλλαγής.
Λανθασμένα, ωστόσο, πιστεύουν κάποιοι πως η ΕΛΑΣ θα κριθεί από όσα θα διακηρύξει. Η ομιλία του κ. Τσίπρα στο Θησείο δεν ήταν ιδιαιτέρως εμπνευσμένη. Κάποια ωραία γενικόλογα πράγματα είπε ο πρώην πρωθυπουργός και ως εκεί. Μικρή σημασία, ωστόσο, έχουν αυτά. Η επιρροή του κόμματος θα κριθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό από το αν θα μπορέσει ο Αλέξης Τσίπρας να εμπνεύσει εκ νέου σημαντικά τμήματα της κοινωνίας που είτε δεν πάνε να ψηφίσουν, είτε πάνε και με κλειστή τη μύτη επιλέγουν κάποιο κόμμα. Κανείς δεν περιμένει να ακούσει από τον Τσίπρα κάποια πρωτοποριακή ιδέα, δεν γνωρίζω καν αν υπάρχουν πλέον τέτοιες στις μέρες μας. Περισσότερο ενδιαφέρον υπάρχει για τα πρόσωπα που θα τον πλαισιώσουν, καθώς υπάρχει αρνητικό παρελθόν με τις αστοχίες επιπέδου Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου κ.λπ.
Άρα η μάχη στο τέλος της ημέρας δεν θα κριθεί στο πεδίο των ιδεών. Δεν θα ψηφιστεί μαζικά ο κ. Τσίπρας ως αριστερός ή ως μετανοημένος του συστήματος. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κέρδισε το 2019 γιατί εξέφρασε με τον ιδανικό τρόπο το αντιΣΥΡΙΖΑ ή και αντιτσιπρικό ρεύμα που επικρατούσε στην κοινωνία. Τώρα υπάρχει το αντίστροφο ρεύμα σε σημαντικά τμήματα της κοινωνίας. Κατά της ΝΔ και προσωπικά του κ. Μητσοτάκη. Στην πορεία προς τις εκλογές θα διαπιστώσουμε αν μπορεί ο Αλέξης να γίνει ο Κυριάκος του 2019.
