Μας επιτρέπετε να αρχίσουμε κάπως διαφορετικά το σημερινό μας κείμενο; Πόσο όμορφο θα ήταν το ελληνικό ποδόσφαιρο αν οι ηττημένοι είχαν το σθένος να αντιμετωπίζουν τους νικητές με τον μοναδικό τρόπο που το έπραξαν οι παίκτες και τα μέλη του προπονητικού επιτελείου της Ράγιο Βαγιεκάνο μετά το τέλος της αναμέτρησης με την ΑΕΚ;
Αν έβρισκαν τη δύναμη να πάνε κόντρα στο ρεύμα της τοξικότητας και του οπαδικού μίσους και να αφιερώσουν το πιο ειλικρινές και ζεστό τους χειροκρότημα στους συναδέλφους τους που μια ποτισμένη στο δηλητήριο κοινωνία τους πιέζει να αντιμετωπίζουν ως… εχθρούς;
Κλείνουμε την παρένθεση του προλόγου και περνάμε στο κυρίως θέμα μιας βραδιάς που (απόλυτα φυσιολογικά) έμοιαζε με μαχαιριά στην καρδιά κάθε φίλου της Ένωσης.
Μόνο ο αποκλεισμός του Ολυμπιακού το 1999 στα προημιτελικά του Champions League από τη Γιουβέντους (με το περίφημο γκολ του Κόντε) μπορεί ενδεχομένως να συγκριθεί σε… σκληρότητα συναισθημάτων.
Είχαμε επισημάνει τις τελευταίες μέρες ότι για να ανατρέψεις ένα εις βάρος σου 3-0 σε τόσο υψηλό επίπεδο, δεν αρκεί ούτε να πετύχεις κάποιο γρήγορο γκολ ούτε καν (όπως αποδείχτηκε) να ισοφαρίσεις προσωρινά το σκορ του πρώτου αγώνα. Χρειάζεται όλα να σου πάνε δεξιά για 90 και πλέον λεπτά! Η ΑΕΚ τα έκανε όλα περίφημα για μία ώρα. Δεν ήταν αρκετή!
Λογικό και άκρως… ποδοσφαιρικό! Ακόμη και η διαχείριση του ενθουσιασμού μιας ομάδας, ακόμη και η ορθή κατανομή των δυνάμεων σε βάθος ενενηντάλεπτου, αποτελούν στοιχεία που αποκτούνται μόνο με την εμπειρία και πάνω απ’ όλα τη συνέπεια στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Συνέπεια: Να μια λέξη που υποτιμάται πολύ σε μια αθλητική κοινωνία η οποία αρέσκεται να αναζητεί αποτυχίες, ακόμη και σε χρονιές που οι ομάδες τοποθετούν θεμέλιους λίθους για τις επιτυχίες του μέλλοντός τους.
Το παράδειγμα του Ολυμπιακού
Πάρτε παράδειγμα το ευρωπαϊκό τρόπαιο που κατέκτησε ο Ολυμπιακός το 2024 και το οποίο, χρόνο με τον χρόνο, αποκτά ολοένα και πιο επικές διαστάσεις, καθώς άπαντες αντιλαμβάνονται πόσο δύσκολο είναι να σκαρφαλώσει οποιαδήποτε ελληνική ομάδα σε μια ευρωπαϊκή κορυφή, όταν έχει να αντιμετωπίσει εκπροσώπους της ελίτ των πρωταθλημάτων της Γηραιάς Ηπείρου, ακόμη κι αν αυτές χαροπαλεύουν να αποφύγουν τον υποβιβασμό, όπως συμβαίνει φέτος στη La Liga με τη Ράγιο.
Για να ζήσουν οι «ερυθρόλευκοι» το έπος της Νέας Φιλαδέλφειας χρειάστηκε για μία ολόκληρη 15ετία να πιούν το… δηλητήριο που συνοδεύει σκληρούς και άδικους αποκλεισμούς σαν αυτόν που βίωσε το βράδυ της Πέμπτης η ΑΕΚ.
Οι Πειραιώτες κλήθηκαν να διαχειριστούν πολύ δύσκολες βραδιές, σαν εκείνες με τη Μέταλιστ το 2012, με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 2014, με τη Γουλβς το 2020. Ήταν, όμως, κάθε χρόνο εκεί! Στη φάση των νοκ άουτ, να παλεύουν για… ένα όνειρο τρελό, που τραγουδούν οι φίλοι τους!
Αυτή η πρωτόγνωρη συνέπεια ήταν που άλλαξε τη μοίρα του Ολυμπιακού στις διοργανώσεις της UEFA και πάνω σ’ αυτή γαλουχήθηκαν η ανθεκτικότητα και η εμπειρία της ομαδάρας που κατέκτησε το Conference League πριν από δύο χρόνια.
Σε αυτό το μονοπάτι της συνέπειας καλείται πλέον να βαδίσει και η ΑΕΚ. Ολόκληρος ο «κιτρινόμαυρος» οργανισμός επιβάλλεται να χτίσει σε μια ευρωπαϊκή σεζόν που είχε να ζήσει… εδώ και μισό αιώνα. Αν τα καταφέρει είναι μαθηματικά βέβαιο ότι κάποια στιγμή στο μέλλον το ποδόσφαιρο θα την επιβραβεύσει. Ενδεχομένως να της προσφέρει και όσα της στέρησε απέναντι στη Ράγιο και στα δύο παιχνίδια των φετινών προημιτελικών. Το παν είναι να βρίσκεται κάθε Μάρτιο και κάθε Απρίλιο στις… παρυφές μιας ευρωπαϊκής υπέρβασης!
Εφημερίδα Απογευματινή
