Η Ελλάδα χρειάζεται έναν κεντρικό σύμμαχο στα δυτικά της. Επί ευρωπαϊκού εδάφους δηλαδή. Αυτή η δύναμη δεν μπορεί να είναι άλλη από τη Γαλλία. Όλη μας η ευρωπαϊκή πορεία άλλωστε τα τελευταία 60 με 70 χρόνια είναι μια γαλλική υπόθεση. Στην παρούσα φάση της ιστορίας και της διεθνούς συγκυρίας που η Ευρωπαϊκή Ένωση αναζητά επόμενη ημέρα, το ΝΑΤΟ απορρυθμίζεται, η σχέση με τις ΗΠΑ αποκτά διμερή χαρακτηριστικά και όλο το ανατολικό μέτωπο -από τη Μεσόγειο μέχρι την Ινδία- βρίσκεται εν μέσω πολέμων σε πλήρη αναδιάταξη, η Ελλάδα χρειάζεται δυτικά τη Γαλλία. Αλλά και το Παρίσι που έχει πλέον αναγκασθεί εκ των συνθηκών να αφήσει το Σαχέλ στην Αφρική και αναπτύσσει φιλοδοξίες, ενισχύοντας την παρουσία του στο τρίγωνο Ανατολική Μεσόγειος-Μέση Ανατολή-Βόρειος Αφρική, χρειάζεται την Ελλάδα και την Κύπρο ως κύριους Ευρωπαίους συμμάχους στη γεωπολιτική περιοχή.
Ο πρόεδρος Μακρόν, θεσμικός ηγέτης της «φίλης» Γαλλίας, έχει κάθε λόγο να νιώθει άνετα και να κινεί τη διπλωματία και τη συνεργασία τόσο με την Κύπρο όσο και με την Ελλάδα διμερώς. Η Κύπρος αποτελεί «άνοιγμα» για τη Γαλλία, όχι τόσο στην ευρωπαϊκή ταυτότητα όσο στη συμμαχική συνοχή. Όμως το Παρίσι κινείται γρήγορα και στο πεδίο με πρακτικό τρόπο αποδεικνύοντας ότι η παράδοση της σύμπνοιας των Γάλλων με τους Έλληνες είναι δοκιμασμένη και αξιόπιστη. Το Ελιζέ γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει το μήνυμα που έστειλε από το Προεδρικό Μέγαρο της Λευκωσίας, σύμφωνα με το οποίο «όταν η Κύπρος δέχεται επίθεση, τότε δέχεται επίθεση η Ευρωπαϊκή Ένωση». Πολύ περισσότερο επειδή το μήνυμα ακολουθούσε τις πράξεις και τη συνδρομή στο πεδίο. Όταν η Κύπρος απειλήθηκε στην αρχή του πολέμου στο Ιράν από τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου ως προς την ασφάλειά της η Γαλλία ήταν εκείνη που έσπευσε σε βοήθεια (αμέσως μετά την Ελλάδα η οποία έστειλε στο νησί πολεμικά πλοία και αεροπλάνα) μετακινώντας μία πολύ σημαντική πολεμική αρμάδα της υπό το εμβληματικό αεροπλανοφόρο της «Σαρλ ντε Γκολ» από τη Βόρειο Θάλασσα στην Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο.
Η Ελλάδα στα χρόνια της χρεοκοπίας της μόνον τη φιλική στάση των Γάλλων αξιωματούχων έχει να θυμάται ως συμπαράσταση από τις κεντρικές ευρωπαϊκές δυνάμεις. Ταυτόχρονα, πέραν της Γαλλίας η Αθήνα σε προηγούμενα χρόνια, στο πλαίσιο απόπειρας συγκλίσεων του ευρωπαϊκού νότου ως ισορρόπηση συμφερόντων στον ευρωπαϊκό βορρά, δοκίμασε τη σύγκλιση με την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία και τη Μάλτα. Τα περιθώρια όμως ενός τέτοιου άξονα έδειξαν πολύ σύντομα τα όριά τους. Και αυτά ήταν απολύτως περιορισμένα και χωρίς δυναμική. Οι κύριες δυνάμεις του ευρωπαϊκού νότου, ακόμη και η Ιταλία που θα μπορούσε να έχει ρόλο πιο στενού συμμάχου, δεν έχουν ούτε τέτοια στρατηγική ούτε επάρκεια και σταθερότητα ρόλου. Άλλωστε η Ιταλία, ακόμη και στην εποχή Μελόνι, δείχνει σε απόλυτη επιρροή της Γερμανίας σύγκλιση με την Ισπανία και συναλλακτικού δεσμού με την Τουρκία. Η Ισπανία, επίσης πλήρως ευθυγραμμισμένη με το ισλαμικό μέτωπο στην Εγγύς Ανατολή, είναι παραδοσιακά σε συμμαχική σχέση με την Τουρκία και πλέον σε ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Άρα μια απόμακρη δύναμη για την Ελλάδα και την Κύπρο.
Από τις σημαντικές δυνάμεις της Ευρώπης υπάρχει πάντα ο σύνδεσμος με τη Γερμανία και η παράδοση με την αποδυναμωμένη και εκτός ΕΕ, Βρετανίας. Και οι δύο αυτές δυνάμεις είναι ευθυγραμμισμένες με την Τουρκία και σε διαφορετική διάταξη στη διαμόρφωση νέας αρχιτεκτονικής στην Ανατολή. Δεν μπορούν λοιπόν σε καμία περίπτωση να λογίζονται «στενοί σύμμαχοι» της Ελλάδας και της Κύπρου στο δυτικό, ευρωπαϊκό μέτωπο.
Από χθες ο πρόεδρος Μακρόν και μια ευρεία γαλλική αποστολή αξιωματούχων και CEO κεντρικών επιχειρηματικών ομίλων βρίσκονται στην Αθήνα. Η διακυβέρνηση Μητσοτάκη είναι στην ευχάριστη θέση να τους υποδεχθεί. Η νέα εποχή στην παγκόσμια ισορροπία και γεωπολιτική, αλλά και η κατάσταση στην Ευρώπη προαπαιτούν σταθερές και δοκιμασμένες συμμαχίες σε διμερές επίπεδο. Και η σχέση με τη Γαλλία έχει το άρωμα και την αξία του παλιού καλού κρασιού…
Εφημερίδα Απογευματινή
