Το ενδιαφέρον πλέον στις δημοσκοπήσεις βρίσκεται στο γεγονός ότι ο διασκορπισμός του αριστερού και κεντροαριστερού χώρου σε συνδυασμό με τη φθορά της κυβέρνησης έχουν προκαλέσει μία σύγχυση στην κοινή γνώμη -που αποτελεί και το εκλεκτορικό σώμα- για τις τελικές επιλογές της. Και αυτό διότι οι καταγραφόμενες προθέσεις της δεν ταυτίζονται με τις δυνατότητες που υπάρχουν στο σημερινό πολιτικό σύστημα.
Πώς λ.χ. μπορεί να εκλεγεί μία άλλη κυβέρνηση που θέλει –σύμφωνα με την τελευταία έρευνα της GPO- το 68,8% των ερωτηθέντων και συγχρόνως να υπάρξει μία αυτοδύναμη κυβέρνηση όταν αυτή την αυτοδυναμία, μετά κόπων και βασάνων έστω και ύστερα από πολλαπλές ίσως αναμετρήσεις, μπορεί να την επιτύχει μόνο το κόμμα που κυβερνάει σήμερα και που οι ερωτηθέντες θέλουν στη θέση του ένα άλλο;
Ας πάρουμε για παράδειγμα τον χώρο της Αριστεράς, εξαιρουμένου του ΚΚΕ που είναι μία κατηγορία από μόνο του και με μουσειακή πλέον χρησιμότητα. Από τον διαλυμένο ΣΥΡΙΖΑ προέκυψαν άλλα τρία κόμματα καθώς και ό,τι απέμεινε από τον Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Και τα τέσσερα κόμματα μαζί και το καθένα χωριστά τα έχει σε τόσο μεγάλη πολιτική υπόληψη η κοινή γνώμη ώστε και τα τέσσερα μαζί σε εκτίμηση ψήφου αθροίζουν ένα… 18%. Δεν το λες και αισιόδοξη πολιτική προοπτική. Η οποία δεν γίνεται ευνοϊκότερη από την είσοδο και πάλι στον πολιτικό στίβο του Αλέξη Τσίπρα όταν στην ίδια δημοσκόπηση ένα 81,9% (!) απαντά ότι είναι λίγο ή καθόλου πιθανό να τον ψηφίσει.
Αν -λέμε αν- αποφασιζόταν να συνεργαστεί με όλα αυτά τα κόμματα, εκλογικά, και το ΠΑΣΟΚ τότε η εκτίμηση ψήφου θα έφτανε στο 33,9%, και των πέντε δηλαδή κομμάτων, που δεν το λες και σπουδαίο επίτευγμα. Τώρα, το πώς το συγκεκριμένο πολιτικό σκορποχώρι μπορεί να ικανοποιήσει τη λαϊκή απαίτηση για αυτοδύναμη κυβέρνηση (δεδομένου ότι είναι δύσκολο έως ανέφικτο να αποφασίσει το ΠΑΣΟΚ μία πολιτική αυτοχειρία με μία τέτοια συνεργασία) είναι προς μελέτη από τους αναλυτές των πολιτικών μας πραγμάτων.
Επιπλέον από τον συνδυασμό των απαντήσεων στις ερωτήσεις α) ποιο είναι το κυριότερο κίνητρο με το οποίο ο κόσμος θα ψηφίσει και β) ποιοι παράγοντες θα επηρεάσουν την ψήφο του, βλέπουμε ότι το βασικό κριτήριο είναι η ελπίδα για το μέλλον καθώς και η οικονομία (με την ακρίβεια). Και στις δύο περιπτώσεις, προκειμένου αυτές να ικανοποιηθούν, απαιτούνται σταθερότητα πολιτική και κανονικότητα (όχι βεβαίως σαν αυτή που υπαινίχθηκε ο κ. Τσίπρας και που ο ίδιος κάθε άλλο παρά εξασφάλισε όταν ήταν στα πράγματα). Όταν η πλειοψηφία προκρίνει για την προϋπόθεση αυτή την αυτοδυναμία, πώς μπορούν να επιτευχθούν ελπίδα για το μέλλον και οικονομική ανάπτυξη από κόμματα ή την κυβερνητική συνεργασία κομμάτων, όταν η πολιτική που διατύπωναν τα αντιπολιτευόμενα για τα προβλήματα του τόπου ήταν… ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή!
Εφημερίδα Απογευματινή
