Δυστυχώς, το ΠΑΣΟΚ δείχνει να χάνει άλλη μία ιστορική ευκαιρία στη μεταμνημονιακή εποχή. Ίσως μάλιστα τη σημαντικότερη απ’ αυτές που του παρουσιάστηκαν μετά το Καστελόριζο του Γιώργου Παπανδρέου και το συνεπακόλουθο πολιτικό κόστος, το οποίο μοιραία εν πολλοίς βύθισε τη Χαριλάου Τρικούπη σε απελπιστικά μονοψήφια ποσοστά.
Η επιστροφή στην κανονικότητα και κυρίως η… αυτοδιάλυση του ΣΥΡΙΖΑ μετά τις διαδοχικές ήττες του Αλέξη Τσίπρα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, εξαιτίας της οποίας το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε αναπάντεχα σε ρόλο αξιωματικής αντιπολίτευσης, αποτελούσε δίχως αμφιβολία μια… χρυσή συγκυρία για τον Νίκο Ανδρουλάκη, που θα μπορούσε να επαναφέρει το άλλοτε κραταιό Κίνημα σε κομβικό θεσμικό ρόλο και στη συνέχεια να «χτίσει» την εικόνα ενός αντίπαλου δέους έναντι του σημερινού πρωθυπουργού. Μάταια όμως.
Αντί ξεκάθαρου στίγματος και ενός κεντρώου προσανατολισμού που δυνητικά θα έφερνε το ΠΑΣΟΚ και πάλι σε θέση διεκδίκησης του ακροατηρίου που αποτελούσε τη ραχοκοκαλιά του στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, η «πράσινη» ηγεσία επιχείρησε -υπό την πίεση της αμφισβήτησης κορυφαίων στελεχών, όπως ο Χάρης Δούκας και ενίοτε ο Παύλος Γερουλάνος– να ισορροπήσει μεταξύ της θεσμικής παρακαταθήκης της Χαριλάου Τρικούπη και της μόδας του λαϊκισμού που κέρδιζε μεν έδαφος στις δημοσκοπήσεις, αλλά όχι σε κοινά που μπορούν να κάνουν ώσμωση με το ΠΑΣΟΚ. Βλέπετε, είναι κανόνας στην πολιτική πως σε αυτές τις περιπτώσεις κερδίζει πάντα η… ορίτζιναλ επιλογή. Αυτό έγινε όταν αποφασίστηκε η κοινοβουλευτική συμπόρευση με την Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου, όταν το ΠΑΣΟΚ υπέπεσε σε διαδοχικά ήξεις αφήξεις σχετικά με σημαντικά μέτωπα που θα υπενθύμιζαν τον κεντρώο χαρακτήρα του, όπως η συνταγματική αναθεώρηση και τα μη κρατικά πανεπιστήμια, ή όταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν άντεξε και μπήκε στον πειρασμό να μιλήσει κάποιες φορές με ορολογία και συνθηματολογία… Τσίπρα.
Η σκανδαλολογία, όσο δικαιολογημένη κι αν ήταν, πολλώ δε μάλλον για τον ίδιο τον Νίκο Ανδρουλάκη, ο οποίος υπήρξε το πρώτο γνωστό και θεσμικά πιο τρανταχτό «θύμα» της υπόθεσης των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων, όχι μόνο επελέγη να τοποθετηθεί πιο μπροστά από τις όποιες προγραμματικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ, αλλά ουσιαστικά κυριάρχησε απόλυτα στη δημόσια ρητορική του επικεφαλής του Κινήματος. Αυτή ακριβώς ήταν η παράμετρος στην οποία παγιδεύτηκε και ο ίδιος και η παράταξή του. Βλέπετε, παραδοσιακά ο κόσμος στον οποίο απευθύνεται το ΠΑΣΟΚ, είτε αυτή η δεξαμενή είναι μεγαλύτερη, είτε μικρότερη, ουσιαστικά αναμένει πέραν της κριτικής κι ένα θετικό αφήγημα, μια προοπτική για το μέλλον εν είδει αντίβαρου στην κυβερνητική πολιτική. Αντ’ αυτού, δεν άκουσε ή δεν πείστηκε από την επιχειρηματολογία Ανδρουλάκη, ενώ την ίδια ώρα δικαιώθηκαν πανηγυρικά όσοι έλεγαν ότι τα «πράσινα» δίχτυα θα επέστρεφαν άδεια στο λιμάνι, από την ώρα που έγινε προσπάθεια προσέγγισης με ένα ακροατήριο το οποίο ήταν εκ προοιμίου αδύνατο να βρει οτιδήποτε… γοητευτικό στην παρουσία και τα λεγόμενα Ανδρουλάκη.
Κάπως έτσι και παρά τη δυνατότητα που είχε ο Νίκος Ανδρουλάκης να επιβάλει τη δική του λογική (ιδιαιτέρως μετά την εμφατική του νίκη στις τελευταίες εσωκομματικές κάλπες) τόσο στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ όσο και σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής αντιπαράθεσης, κατέστη τελικώς ένας πρόεδρος των… ισορροπιών, που στο φινάλε ήταν αδύνατο να βρεθούν. Εδώ, εξαιτίας των φωνών του Χάρη Δούκα, έφτασε ολόκληρο ΠΑΣΟΚ, που κυβέρνησε τη χώρα για τη μισή Μεταπολίτευση και βάλε, να σημειώνει γραπτώς στο πλαίσιο του συνεδρίου του πως επ’ ουδενί δεν θα συνεργαζόταν με τη ΝΔ, ακόμη κι αν η λαϊκή ετυμηγορία έδειχνε προς αυτή την κατεύθυνση.
Ως εκ τούτου, ήταν λογικό στελέχη που βρίσκονται στην αντίπερα όχθη της επιθυμίας Δούκα περί σύγκλισης με την πλευρά Τσίπρα να λένε ότι το κυβερνών κόμμα είναι αντίπαλος μέχρι τις εθνικές εκλογές κι από κει και πέρα όλα θα τα κρίνουν τα αποτελέσματα. Παρεμπιπτόντως, αυτό ήταν σκεπτικό της Άννας Διαμαντοπούλου και όχι μόνο… Μέσα σ’ όλα αυτά, ήταν ηλίου φαεινότερο πως η ολική επαναφορά του Αλέξη Τσίπρα θα οδηγούσε στη σημερινή εικόνα των μετρήσεων, όπου όπως προέβλεπαν οι ειδικοί, ο πρώην πρωθυπουργός με το μπετοναρισμένο ακροατήριο θα ξεπερνούσε με συνοπτικές διαδικασίες το ταλαιπωρημένο ΠΑΣΟΚ.
Μόνο που το ίδιο συνέβη και με τη Μαρία Καρυστιανού, η οποία απευθύνεται σ’ ένα κομμάτι του κοινού που σας περιγράψαμε προηγουμένως και που επί ματαίω προσπάθησε να πλησιάσει ο Νίκος Ανδρουλάκης. Σήμερα το ΠΑΣΟΚ φιγουράρει στην τέταρτη θέση και ο νέος… μπαμπούλας είναι οι εταιρείες δημοσκοπήσεων. Και πάλι… αντιθεσμική ρητορική δηλαδή, που ταυτόχρονα παραπέμπει στον ΣΥΡΙΖΑ του 2019 και του 2023. Δεν ξέρω αν εκείνοι που πρέπει αντιλήφθηκαν τις αστοχίες και τις παραλείψεις. Το μόνο σίγουρο είναι πως πια φαίνεται σαν να μην υπάρχει επιστροφή.
Εφημερίδα Απογευματινή
