Τα τελευταία χρόνια είναι ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα (ανεξαρτήτως των εντός συνόρων μετώπων) έξω τα πήγε καλά, κατά το κοινώς λεγόμενον. Σε διπλωματικό επίπεδο κατέστη -και δικαίως- ο πλέον αξιόπιστος εταίρος της Δύσης σε μια ευρύτερη περιοχή που φλέγεται, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις πολύ μεγάλες συνεργασίες που αναπτύσσονται, τόσο στο ενεργειακό κομμάτι όσο και στο γεωστρατηγικό, και οι οποίες de facto προασπίζουν τα συμφέροντα της χώρας και στρώνουν χαλί για περαιτέρω ενίσχυσή της, όχι μόνο στους παραπάνω τομείς, αλλά κατ’ επέκταση και στην οικονομία.
Η παράμετρος αυτή μοιραία αναδιαμορφώνει τα δεδομένα για το μέλλον της ίδιας της κοινωνίας, με φόντο τις ευκαιρίες που ανοίγονται σε όλα τα πεδία και την επιρροή των εν λόγω κατακτήσεων τα επόμενα χρόνια. Βλέπετε, η ασφάλεια είναι «το Α και το Ω» για τη δημιουργία αναπτυξιακής προοπτικής, πολλώ δε μάλλον για μια Ελλάδα που ακόμα έχει νωπές τις μνήμες από τη μεγάλη περιπέτεια της προηγούμενης 15ετίας.
Παράλληλα με τον διπλωματικό παράγοντα, προς την κατεύθυνση αυτή λειτουργεί και η υλοποίηση του μεγαλύτερου εξοπλιστικού προγράμματος εδώ και δεκαετίες, που αφενός φέρνει τις Ένοπλες Δυνάμεις σε θέση ισχύος και αφετέρου συνιστούσε τον καταλυτικό παράγοντα για την ισχυροποίηση των αμυντικών δεσμών της χώρας με παραδοσιακούς συμμάχους της, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες (με τις οποίες υπάρχει και το στοίχημα της καθιέρωσης της Ελλάδας ως πύλης εισόδου για το υγροποιημένο φυσικό αέριο σε πανευρωπαϊκή κλίμακα με ό,τι αυτό σημαίνει για τον ρόλο που θα της αποδίδεται τα επόμενα πολλά χρόνια) και η Γαλλία.
Η συνθήκη που έχει προκύψει και η οποία αποτελούσε ζητούμενο δεκαετιών για τη χώρα σε ό,τι αφορά τα ζητήματα αυτά, δημιουργεί ευθύνες και ευκαιρίες στο σύνολο των υγιών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων. Παρά τις όποιες διαφορές σε κρίσιμα (έστω) ζητήματα της καθημερινότητας, άπαντες οφείλουν να συμφωνήσουν ότι η ολική επαναφορά μας σε τροχιά ανάπτυξης και η δυναμική, η οποία υφίσταται τη δεδομένη χρονική περίοδο, θα πρέπει να συνιστά την απόλυτη πυξίδα για τον καθορισμό των προτεραιοτήτων του μέλλοντος και της αξιοποίησης των δυνατοτήτων που -κατά κοινή ομολογία- υφίσταται τη δεδομένη χρονική συγκυρία.
Αφού, ναι, μπορεί η συζήτηση αυτή να μην επιλύει άμεσα προβλήματα, όπως η συνεχιζόμενη ακρίβεια ή οι οικονομικές ανισότητες, φέρνει όμως στο προσκήνιο την ελπίδα να… αλλάξουμε πίστα -και μάλιστα πολύ πιο σύντομα απ’ ό,τι θα ανέμενε κανείς- που (παρά τις οπισθοδρομικές απόψεις που ακούγονται δεξιά και αριστερά) μοιραία θα συμβάλλει στη βελτίωση της καθημερινότητας και του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων.
Άλλωστε, οι μεγάλες ιδέες και οι μεγάλες στοχεύσεις οδηγούσαν πάντα στη δημιουργία ευκαιριών για όλους και για τον καθένα ξεχωριστά. Κάποτε ήταν η μεταπολεμική εκβιομηχάνιση που (με τα σωστά και με τα λάθη που τη χαρακτήριζαν) τράβηξε μαζί της ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού. Ακολούθησαν η είσοδος στην ευρωπαϊκή οικογένεια, με την εισροή στα κρατικά ταμεία χρημάτων που η Ελλάδα δεν έχει δει ποτέ ιστορικά, και η συνεπακόλουθη μετεξέλιξη της ζωής των πολιτών, παρά τις δικαιολογημένες σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό ενστάσεις για τον τρόπο διαχείρισης των αποθεματικών αυτών και τις συνέπειές τους στις επόμενες γενιές.
Τώρα λοιπόν η Ελλάδα βρίσκεται προ των πυλών μίας ακόμη τέτοιου είδους ιστορικής στιγμής. Οι σοβαρές πολιτικές δυνάμεις οφείλουν να συμφωνήσουν στα βασικά της διαδικασίας της συνταγματικής αναθεώρησης που αποτελεί μία ακόμη πρόκληση να δείξουμε ότι μπορούμε πια να συμβαδίσουμε στα αυτονόητα, χωρίς ιδεοληψίες και μικροκομματικές σκοπιμότητες. Να αναγνωρίσουν ότι οι πολιτικές του λαϊκισμού είναι παγίδα για όλους, παρά τα πρόσκαιρα οφέλη, και πως τα θετικά πεπραγμένα της εκάστοτε διακυβέρνησης θα πρέπει να σημειώνονται και να αποτελούν βάση συγκλίσεων.
Αυτά αφορούν κατά βάση την αντιπολίτευση. Σε ό,τι αφορά την κυβέρνηση, θα πρέπει να πείσει πως τα επιτεύγματα των προηγούμενων χρόνων εξακολουθούν να εμπνέουν τους πρωταγωνιστές της και πως δεν θα πνιγούν στη λίμνη της σκανδαλολογίας, της αλαζονείας, της ραθυμίας και της αποτυχίας εκμετάλλευσης των ευνοϊκών δεδομένων της τελευταίας τριετίας. Από κει και πέρα, δυστυχώς ή ευτυχώς, όλοι θα κριθούν σύντομα από τον λαό και αργότερα από την ιστορία…
Εφημερίδα Απογευματινή
