Η ακρίβεια δεν είναι πλέον ένας οικονομικός δείκτης. Είναι η καθημερινή δοκιμασία εκατομμυρίων πολιτών. Και όσο η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τους ρυθμούς ανάπτυξης, τις επενδύσεις και τις διεθνείς εξελίξεις, η πραγματικότητα για μεγάλο μέρος της κοινωνίας κρίνεται αλλού: στα ταμεία των σουπερμάρκετ, στα ενοίκια που συνεχίζουν να καλπάζουν και στους λογαριασμούς της ενέργειας που παραμένουν δυσβάσταχτοι.
Τα τελευταία στοιχεία για τον πληθωρισμό απλώς επιβεβαιώνουν όσα βιώνουν καθημερινά τα νοικοκυριά. Η στέγη παραμένει η μεγαλύτερη πληγή της οικονομίας, η ενέργεια εξακολουθεί να επηρεάζεται από διεθνείς αναταράξεις και οι τιμές βασικών αγαθών κινούνται σε επίπεδα που δεν επιτρέπουν καμία αίσθηση επιστροφής στην κανονικότητα. Μπορεί ο ρυθμός αύξησης ορισμένων προϊόντων να επιβραδύνεται, όμως για τον πολίτη που γεμίζει το ίδιο καλάθι κάθε εβδομάδα η ανακούφιση παραμένει σχεδόν αόρατη. Οι τιμές ανέβηκαν γρήγορα. Οι μισθοί ακολουθούν πολύ πιο αργά.
Θα ήταν άδικο να ισχυριστεί κανείς ότι δεν έγιναν παρεμβάσεις. Η κυβέρνηση έλαβε μέτρα στήριξης, αύξησε μισθούς και συντάξεις και επιχείρησε να περιορίσει τις συνέπειες μιας κρίσης που δεν γεννήθηκε εντός συνόρων. Όμως η κοινωνία δεν αξιολογεί τις προθέσεις αλλά το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα παραμένει ανεπαρκές σε δύο κρίσιμα μέτωπα: τη στέγαση και το κόστος των βασικών αγαθών. Εκεί εξακολουθεί να χάνει έδαφος το διαθέσιμο εισόδημα και εκεί απαιτούνται πιο τολμηρές αποφάσεις.
Ο κόσμος δεν στενάζει επειδή καταναλώνει λιγότερο. Στενάζει επειδή δυσκολεύεται να καλύψει τα αυτονόητα. Νέοι άνθρωποι αδυνατούν να αποκτήσουν κατοικία ή να ανεξαρτητοποιηθούν. Ζευγάρια μεταθέτουν κρίσιμες αποφάσεις ζωής. Χιλιάδες νοικοκυριά εξαντλούν το εισόδημά τους πολύ πριν τελειώσει ο μήνας. Αυτή η πραγματικότητα δεν διορθώνεται με διαπιστώσεις ούτε με τη διαχείριση των εντυπώσεων.
Την ίδια στιγμή, η αντιπολίτευση δείχνει να αντιμετωπίζει το πρόβλημα με όρους επικοινωνίας. Οι δωρεάν μετακινήσεις για νέους έως 24 ετών, η κατάργηση των Πανελλαδικών Εξετάσεων και μια σειρά αποσπασματικών εξαγγελιών δημιουργούν περισσότερο την εικόνα αναζήτησης ψήφων παρά ενός αξιόπιστου σχεδίου απέναντι στην ακρίβεια. Με εξαίρεση ορισμένες πιο επεξεργασμένες προτάσεις, όπως εκείνες που έχουν παρουσιαστεί για το Στεγαστικό, η εναλλακτική πρόταση εξουσίας παραμένει θολή στο σημαντικότερο ζήτημα που απασχολεί σήμερα τους πολίτες.
Αυτό που απαιτείται είναι μια νέα δέσμη μέτρων με σαφή στόχευση στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα. Ισχυρότερα κίνητρα για μακροχρόνιες μισθώσεις, αξιοποίηση δημόσιων ακινήτων για προσιτή κατοικία, προσωρινές παρεμβάσεις στη φορολογία βασικών αγαθών, αυστηρότεροι έλεγχοι απέναντι στην αισχροκέρδεια, ενίσχυση των συλλογικών συμβάσεων και πολιτικές που θα επιτρέψουν στους μισθούς να ακολουθήσουν ουσιαστικότερα το κόστος ζωής.
Καθώς η χώρα πλησιάζει προς τις επόμενες εκλογές, το ερώτημα δεν θα είναι ποιος διαθέτει τα πιο ελκυστικά συνθήματα. Θα είναι ποιος μπορεί να αποδείξει ότι κατανοεί το βάθος της πίεσης που βιώνουν οι πολίτες και διαθέτει σχέδιο με μετρήσιμα αποτελέσματα. Για την κυβέρνηση το διακύβευμα είναι ακόμη μεγαλύτερο. Ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας αναγνωρίζει όσα έγιναν τα προηγούμενα χρόνια, αλλά αμφιβάλλει αν αρκούν για όσα έρχονται. Και καμία προοπτική αυτοδυναμίας δεν μπορεί να θεωρείται ασφαλής όσο η καθημερινότητα παραμένει τόσο ασφυκτική. Η μάχη κατά της ακρίβειας δεν είναι απλώς μία ακόμη κυβερνητική προτεραιότητα. Είναι το πολιτικό τεστ που θα κρίνει την αξιοπιστία όλων.
Εφημερίδα Απογευματινή
