Η έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που στηρίχθηκε μάλιστα από υψηλή και άνετη πλειοψηφία, βάζει τα πράγματα στη θέση τους ως προς τις δυνατότητες που υφίστανται από τις πραγματικές συνθήκες στην οργανική σχέση μεταξύ Τουρκίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Τουρκία δεν μπορεί να έχει μια περαιτέρω πορεία ή και αξιοσημείωτη πρόοδο ως προς την ένταξή της στην Ευρώπη. Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα μιας ερμηνείας ή μιας οπτικής απέναντι σε μια άλλη. Είναι ότι η Τουρκία αποτελεί ένα κράτος της Ασίας, με όλα τα χαρακτηριστικά που πολλές χώρες της Ασίας έχουν. Είναι πολιτειακά μόνο κατ’ όνομα δημοκρατία, με ορατό, κυρίαρχο και εκθετικό τον αυταρχισμό στο πολιτικό επίπεδο, όπου οι ηγεσίες της αντιπολίτευσης είναι στη φυλακή -η περίπτωση Ιμάμογλου χαρακτηριστική-, αλλά και σε περιφερειακό επίπεδο οι δήμαρχοι ή περιφερειάρχες που επικράτησαν στις τελευταίες περιφερειακές εκλογές και δεν συνάδουν με τον κύκλο του ισλαμικού κόμματος του Ερντογάν, του AKP, επίσης υπό διωγμό ή έκπτωση του αξιώματός τους.
Από το 2016 και μετά επίσης, στον διακηρυγμένο πόλεμο του καθεστώτος εναντίον των οπαδών του ρεύματος Γκιουλέν, για λόγους εθνικής ασφαλείας, όπως υποστηρίχθηκε, σωρεύονται στις φυλακές με πολύ βαριές ποινές στρατιωτικοί, δικαστικοί, καθηγητές πανεπιστημίου, ανώτεροι κρατικοί υπάλληλοι.
Πέραν του επιπέδου αναφοράς αυτού, η Τουρκία συνεχίζει να έχει υπό κατοχή εδάφη στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, με παρουσία στο πεδίο σημαντικών στρατιωτικών δυνάμεων, ενώ διατηρεί από το 1995 με απόφαση της Εθνοσυνέλευσης casus belli σε βάρος της Ελλάδας στην περίπτωση που αυτή ασκήσει τα νόμιμα από πλευράς Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας δικαιώματά της. Εμφανής είναι και η αναθεωρητική και επεκτατική διάθεσή της με τις αναφορές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και την πίεση της «Γαλάζιας Πατρίδας» απέναντι σε όλα τα κράτη και τις δυνάμεις της Ανατολικής Μεσόγειου αλλά και την Ευρώπη. Το κράτος των Τούρκων, με έτος ίδρυσης το 1923, είναι στηριγμένο σε μια σειρά εθνοκαθάρσεων και θρησκευτικών διωγμών των μη μουσουλμάνων. Δεν είναι ένα εθνικό κράτος με πληθυσμό που συναντήθηκε και απέκτησε πατρίδα. Είναι οι οπισθοφυλακές του Τζένγκις Χαν που ήρθαν στη Δυτική Ασία από τις στέπες του Καυκάσου. Η ιστορία της Τουρκίας δεν συμπίπτει ακριβώς με αυτό που ονομάζεται ιστορικά Οθωμανική Αυτοκρατορία, ούτε πολύ περισσότερο έχει κάποια σχέση με την Ιωνία, την Τροία ή την πορεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Απλώς κατέλαβε όχι μόνον εδάφη αλλά και ιστορίες άλλων λαών της περιοχής και πολύ περισσότερο την οντότητα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, του Βυζαντίου των 1.000 χρόνων πριν από τους Τούρκους στην περιοχή. Και επιχειρεί με «γέφυρα» κάτι που δεν σχετίζεται με τις συγκεκριμένες φυλές του «πυρήνα» της να έρθει σε λειτουργική αλληλεξάρτηση και οργανική σύνδεση με την Ευρώπη.
Το Ευρωκοινοβούλιο έθεσε με τρόπο αντικειμενικό, χωρίς ισχυρισμούς εθνικού χαρακτήρα και περιττές παραπομπές, παρά μόνο με κανονιστικές και νομικές διατυπώσεις, το όριο του συνδέσμου μεταξύ Ευρώπης και Τουρκίας. Η μυθολογία περί πορείας ένταξης κάπου εδώ βρίσκει τα όριά της στην πραγματικότητα και όχι σε φαντασιώσεις.
Μπορεί η Τουρκία να είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Η μόνη ασιατική χώρα. Αλλά αυτή η ένταξη μετά το τέλος του Β΄ ΠΠ δεν της δίνει διαβατήριο για συμμετοχή της στη «λέσχη» των χριστιανικών κρατών της Ευρώπης. Αν η Τουρκία για λόγους στρατηγικούς ή και καιροσκοπικούς επιχειρηματικούς από κάποιες ευρωπαϊκές δυνάμεις βρισκόταν σε προχωρημένες συνομιλίες ένταξης, τότε θα έπρεπε να ξεκινήσουν συζητήσεις και με δυνάμεις των Αράβων, την Αίγυπτο, το Ισραήλ. Η έννοια και η έκταση της δυνατής διεύρυνσης της επονομαζόμενης Ευρώπης θα πρέπει να τεθεί στο τραπέζι. Άλλο συμφωνίες οικονομικές, ενεργειακές, εμπορικές, τεχνολογικές, επενδυτικές με τρίτες χώρες και άλλο ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη, ακόμη και σε σχέση με τις χρηματοδοτήσεις τύπου SAFE. Γιατί η Τουρκία είναι μια ασιατική δύναμη που ακουμπά στη Μεσόγειο ή διατηρεί τον έλεγχο σε εδάφη που ακουμπούν την ευρωπαϊκή επικράτεια, όπως η Ανατολική Θράκη, αλλά από καμία όψη δεν είναι Ευρώπη.
Εφημερίδα Απογευματινή
