Η Ελλάδα έχει προβλήματα. Η Ευρώπη έχει προβλήματα. Η Δύση έχει δομικά ελλείμματα για να συνεχίσει να υπάρχει ως δεσπόζον πολιτισμός στην ιστορία. Τη λύση όμως δεν θα τη δώσουν οι «πλατείες των αγανακτισμένων». Το πλήθος που συγκεντρώθηκε την προηγούμενη δεκαετία όταν όλα κατέρρεαν, οι βεβαιότητες της καθημερινότητας των Ελλήνων ακυρώνονταν -με ένα νόμο σε μια ημέρα- υπήρχε λογική στη μαζική αντίδραση. Οι καιροσκόποι που εμπλέκονταν στη χρεοκοπία με τις αστοχίες, τις υπερβολές, τις σπατάλες και τις απάτες τους, επιχειρούσαν να αναλάβουν ρόλο τιμητή όταν επήλθε η χρεοκοπία. Αυτό δεν θα μπορούσε να μείνει αναπάντητο. Οι διαχειριστές της κρίσης σε μεγάλο βαθμό ήταν οι αρχιτέκτονες της κρίσης ή της «φούσκας» ευημερίας που είχε δημιουργηθεί. Δεν ήταν η παράδοση της αστικής τάξης που οδήγησε στη χρεοκοπία των πάντων στην Ελλάδα. Ήταν οι λαϊκιστές που κατήργησαν τη δομή ζωής της μέσης τάξης αλλά και των «μεροκαματιάρηδων» στην Ελλάδα για να υπηρετήσουν το «μεσσιανικό» όραμά τους των εκλεκτών του λαού, χειραγωγώντας τη βούληση του λαού μέσα από την κομματικοποίηση του κράτους
Αυτά συνέβησαν τότε. Ο αντισυστημισμός είχε μια αξία τού να μην νομιμοποιηθεί ένα επόμενο σύστημα που θα ακολουθούσε τις ίδιες διαδρομές με εκείνο που οδήγησε στη συνολική χρεοκοπία. Τα «νοικοκυριά», και όχι μόνον κάποιες ριζοσπαστικές ή περιθωριακές ομάδες ξεσηκώθηκαν και δημιούργησαν τον όγκο προβάλλοντας τη διαμαρτυρία. Τότε οι «πλατείες της οργής» λειτουργούσαν σε τακτικό επίπεδο σαν «φρένο» για τα χειρότερα που υπέγραφαν οι συστημικές δυνάμεις της διαχείρισης της χρεοκοπίας.
Οι Έλληνες βγήκαν στους δρόμους με τη δική τους φωνή επειδή οι αρμόδιοι εκπρόσωποί τους δεν είχαν φωνή. Οι Έλληνες σε μια δεσπόζουσα πλειοψηφία από την άκρα Δεξιά μέχρι την άκρα Αριστερά ένιωθαν πολλαπλά προδομένοι και εκφράσθηκαν μονοσήμαντα και άμεσα με τη συγκέντρωση στους δρόμους και τη συλλογική σχεδόν άρνηση να αποδεχθούν εθελούσια αυτά που τους επιβάλλονταν. Ακόμη και τότε, όμως, προέκυψε ευταξία. Προέκυψε κυβέρνηση με ανατροπή των συστημικών δεδομένων που μεταξύ 2015 και 2019 κατόρθωσε με τον πιο δύσκολο τρόπο, ενδεχομένως, να οδηγήσει τη χώρα στην έξοδο των μνημονίων.
Βρισκόμαστε, επτά χρόνια μετά, σε μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα. Δεν λύθηκαν όλα. Αλλά έχουμε ανακτήσει τη συλλογική μας αξιοπρέπεια ως Έλληνες. Έχουμε διασφαλίσει σε μεγάλο βαθμό το αυτοδιοίκητο. Έχουμε πολλές πιθανότητες οργανικής ανασυγκρότησης. Επενδύουμε σε ένα «αυτοματοποιημένο» κράτος που θα υπερβεί τις κομματικές σκοπιμότητες, το ρουσφέτι και τον διαχωρισμό στους δικούς μας και τους άλλους. Στόχος να προετοιμασθούμε για να υπάρξει η καλύτερη δυνατή διαχείριση των νέων καιρών. Τα «άγνωστα νερά» μέσα στα οποία θα πρέπει να ταξιδέψει το έθνος για να επιβιώσει και να ισχυροποιηθεί .
Η διαδρομή από την «κυβερνώσα Αριστερά», που άφησε την αντίδραση και τις εμμονές της και ανέλαβε ευθύνες ηγεσίας της χώρας σε συνεργασία με την αντισυμβατική Δεξιά, στη «συστημική» αλλά και νεοφανή διακυβέρνηση Μητσοτάκη, που διαθέτει επιμονή, μέθοδο και πείσμα στους στόχους που θέτει δεν είναι μια διαδρομή την οποία επέβαλαν άλλοι. Την επιλέξαμε πλειοψηφικά, άρα δημοκρατικά οι Έλληνες. Η επιτυχία τού να βρεθούμε σήμερα εδώ είναι συλλογική. Υπάρχουν προβλήματα και ανισότητες. Φιλοδοξίες και ανασφάλεια. Κάποιοι νιώθουν οργή και πιστεύουν στην επιστροφή στις «πλατείες των αγανακτισμένων» ως διέξοδο.
Είναι όμως φανερό και από το εγχείρημα Καρυστιανού ότι τη λύση δεν θα τη δώσει κάποιος που θα βγει μέσα από το πλήθος. Ανερμάτιστος και θολωμένος από τις ιαχές της οργής και τη δημοσιότητα. Χρειάζεται πειθαρχία, υπομονή και συγκρότηση για να προχωρήσουμε μπροστά και να μην χαθούμε στην μετάφραση ή γυρίσουμε πίσω σε μια νέα χρεοκοπία..
Eφημερίδα Απογευματινή
