Άργησε (ως συνήθως) η Κομισιόν αλλά εδέησε να παρουσιάσει πρόταση απλοποίησης των φορολογικών κανόνων, όπως εναρμόνιση των ευρωπαϊκών και διεθνών κανόνων φορολόγησης επιχειρήσεων, άμεση απόσβεση επενδύσεων σε εξοπλισμό, υποδομές έρευνας και ανάπτυξης. Κάλλιο αργά παρά ποτέ, όμως. Η κίνηση ήταν αναγκαία για δύο λόγους. Ο πρώτος εξωγενής. Ο ανταγωνισμός είναι σκληρός διεθνώς και η ΕΕ τρέχει πίσω από τις εξελίξεις στην τεχνολογία, την καινοτομία, την παραγωγικότητα. Αλλά υπάρχει και εσωτερική ανάγκη. Το ευρωπαϊκό φορολογικό πλαίσιο έχει γίνει υπερβολικά πολύπλοκο και κατακερματισμένο από τις άπειρες οδηγίες, αποφάσεις, ρυθμίσεις, υποχρεώσεις αναφοράς, που συμπληρώνονται από ένα σύμπλεγμα εθνικών εφαρμογών. Η συνέπεια μιας τέτοιας φορολογικής Βαβέλ είναι το δυσθεώρητο διοικητικό κόστος, η αβεβαιότητα για τις επιχειρήσεις και η απροθυμία για δυναμικές επενδύσεις.
Βέβαια το ερώτημα είναι πότε αυτά τα μέτρα θα υλοποιηθούν. Εδώ υπεισέρχεται μια άλλη δομική αδυναμία της ΕΕ, να εκτελεί αποφάσεις που παίρνει έγκαιρα και αποτελεσματικά. Η εφαρμογή του νέου φορολογικού πλαισίου απαιτεί ομοφωνία από το Συμβούλιο και στη συνέχεια ενσωμάτωση στα εθνικά δίκαια. Ζήσε Μάη μου, την ώρα που ο κόσμος τρέχει με χίλια…
Η Ελλάδα τι θα προσδοκούσε από μια τέτοια αλλαγή; Καλό ερώτημα, καθώς και στο πλαίσιο αυτό που περιγράφει η Κομισιόν υποτίθεται πως θα αντιμετωπιστούν αγκυλώσεις και αντικίνητρα, που «παντρεύονται» με το εξαιρετικά πολύπλοκο και άνισο «δικό μας» φορολογικό σύστημα. Περιμένοντας να… ξημερώσει για τα αυτονόητα στις Βρυξέλλες, υπάρχει χρόνος ενδοσκόπησης από το πολιτικό σύστημα για μια τομή στον εγχώριο φορολογικό λαβύρινθο που μας ταλαιπωρεί δεκαετίες: οι άπειροι νόμοι, οι αλλεπάλληλες αλλαγές, οι εξαιρέσεις και «διορθώσεις» αποτελούν τον κανόνα και όχι την εξαίρεση πάνω στον οποίο κινούμαστε. Παραμένει μεγάλο πρόβλημα η υπερφορολόγηση των μισθωτών αλλά και οι αδικίες σε βάρος της μεσαίας τάξης. Παραμένει όνειρο απατηλό η καθιέρωση ενός σταθερού και ενιαίου φορολογικού κώδικα, που δεν θα αλλάζει με τα φεγγάρια, αλλά θα δομείται σε σταθερούς κανόνες με πολυετή ορίζοντα ώστε να ξέρουμε όλοι -από τον μισθωτό, τον επαγγελματία μέχρι τον επίδοξο επενδυτή- τι μας περιμένει και πώς να το διαχειριστούμε.
Μία τέτοια αναγκαία αλλαγή βρίσκεται στο περιθώριο της ζωηρής, κατά τα άλλα, και ουσιαστικά προεκλογικής οξείας αντιπαράθεσης. Μέχρι να δεήσουμε για τα αυτονόητα, ας παρακολουθούμε την Κομισιόν να εκδίδει αποφάσεις που κανείς δεν γνωρίζει πότε και πώς θα γίνουν πράξη.
Εφημερίδα Απογευματινή
