Μιας και οι συζητήσεις περί GOAT είναι διαχρονικά… ιντριγκαδόρικες, αν επιχειρούσαμε να ανοίξουμε την κουβέντα για την ανάδειξη του κορυφαίου Έλληνα προπονητή σε όλα τα ομαδικά σπορ, εσείς τι λέτε; Θα έμπαινε με αξιώσεις στην εξίσωση ο Θοδωρής Βλάχος; Μήπως θα έπρεπε να λογίζεται και ως φαβορί, με το απίθανο παλμαρέ επιτυχιών που συνοδεύει την καριέρα του τόσο σε συλλογικό όσο και σε εθνικό επίπεδο;
Όποια και αν είναι η απάντηση, ο ομοσπονδιακός τεχνικός της παγκόσμιας Κυπελλούχου εθνικής ομάδας στο πόλο έχει κερδίσει εδώ και χρόνια μια θέση στο πάνθεον των πλέον θρυλικών «στρατηγών» που έχει αναδείξει η χώρα μας. Να αφιερώσουμε και σήμερα… τόνους μελάνι (όπως λέγαμε πριν από χρόνια) για να εξυμνήσουμε τον ομοσπονδιακό τεχνικό μας ή τις τεράστιες επιτυχίες της ελληνικής υδατοσφαίρισης, φαντάζει πλέον με διαδικασία ρουτίνας. Είναι τόσες πολλές οι φορές που οι Έλληνες έχουμε αισθανθεί την ανάγκη να βουτήξουμε νοερά στα νερά μιας πισίνας και να σφίξουμε το χέρι των παικτών και των προπονητών που δοξάζουν επί σειρά ετών τη γαλανόλευκη στα πέρατα της Γης, που ειλικρινά η δεξαμενή των κομπλιμέντων μοιάζει να έχει στερέψει προ πολλού.
Ωστόσο, η όλη διαδρομή του Θοδωρή Βλάχου αλλά και άλλων σπουδαίων Ελλήνων προπονητών στο πόλο ή το μπάσκετ γεννά έναν προβληματισμό σε ό,τι αφορά την εδώ και δεκαετίες αδυναμία του ελληνικού ποδοσφαίρου να παράξει έναν δικό του Βλάχο, έναν δικό του Μπαρτζώκα, έναν Ιτούδη, έναν Σφαιρόπουλο, έναν Χάρη Παυλίδη, για να μην ξεχνάμε και τον έτερο «επαναστάτη» της πισίνας. Για ποιο λόγο δεν έχει βρεθεί ούτε ένας Έλληνας προπονητής ποδοσφαίρου να ηγηθεί της προσπάθειας της Εθνικής Ελλάδας και να την οδηγήσει σε ιστορικές επιτυχίες; Γιατί δεν έχει καταφέρει ποτέ εδώ και 40 χρόνια να μακροημερεύσει ένα δικό μας παιδί σε πάγκο μεγάλου ελληνικού συλλόγου;
Το χαμένο στοίχημα
Τι είναι αυτό που στερούνται οι Έλληνες προπονητές στο ποδόσφαιρο και μοιάζουν με φτωχούς συγγενείς στον χορό των μεγάλων διακρίσεων που γεύονται οι συνάδελφοί τους σε αρκετά ακόμη αθλήματα; Ας δεχθούμε ότι η τοξικότητα στο εγχώριο ποδόσφαιρο αγγίζει επίπεδα… overdose και δεν επιτρέπει σε οποιονδήποτε Έλληνα τεχνικό να αναπνεύσει. Να δεχθούμε επίσης ότι οι δείκτες ξενομανίας που καταβάλλουν τη μεγάλη πλειονότητα της κοινής γνώμης (όταν ασχολείται με τον «βασιλιά των σπορ») απαγορεύουν στους ιδιοκτήτες των ΠΑΕ να δώσουν… αναίμακτα τα ηνία σε δικούς μας ανθρώπους.
Να τα δεχθούμε όλα τα παραπάνω! Γιατί όμως δεν έχουμε δει ούτε έναν Έλληνα προπονητή να διαπρέπει σε κάποιο άλλο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα; Δεν συζητάμε για Αγγλία, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία ή Γερμανία. Να πάει κάποια στιγμή ένα ελληνόπουλο και να γράψει ιστορία στην Πορτογαλία, στο Βέλγιο, στην Ολλανδία, στην Ελβετία, στη Δανία, στην Πολωνία. Ο Έλληνας προπονητής είναι έξυπνος, δουλευταράς, πολλές φορές ακόμη και μπροστά από την εποχή του. Το έχουν αποδείξει ο Βλάχος, ο Παυλίδης, ο Μπαρτζώκας, ο Ιτούδης.
Γιατί όχι και στο ποδόσφαιρο; Γιατί να θεωρούνται απαγορευτικοί οι πάγκοι της ΑΕΚ, του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού ή του ΠΑΟΚ για οποιοδήποτε… παπούτσι από τον τόπο μας; Το ερώτημα είναι απλό: για ποιο λόγο δεν μπορεί να υπάρξει ένας Θοδωρής Βλάχος και στο ελληνικό ποδόσφαιρο; Υπάρχει κάποιος να απαντήσει με επιχειρήματα; Και το κυριότερο, απασχολεί καθόλου τους καθ’ ύλην ενδιαφερόμενους (τους Έλληνες προπονητές) ο συγκεκριμένος προβληματισμός; Μπορούν οι ίδιοι να παραθέσουν επιχειρήματα στο τραπέζι της συζήτησης; Και αν ναι, έχουν καθίσει οργανωμένα να χαράξουν μια στρατηγική που θα τους βγάλει από την αφάνεια στην επιφάνεια;
