Το ΠΑΣΟΚ έχει εδώ και καιρό ως διακηρυγμένο στόχο την πρωτιά έστω και με μία ψήφο. Που σημαίνει ότι μέσα στους επόμενους μήνες θα υπερδιπλασιάσει τα ποσοστά του και αντίστοιχα η ΝΔ θα πέσει και άλλο. Ας σκεφτούμε ως φανατικοί ψηφοφόροι του κόμματος και ας λάβουμε αυτό το ενδεχόμενο ως δεδομένο. Θα μιλάμε δηλαδή για ένα ΠΑΣΟΚ που θα ξεπεράσει το 25% και η ΝΔ θα είναι κάτω από αυτό το όριο, λόγω ενδεχομένως και της δημιουργίας κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά.
Σε αυτό το σενάριο οι επιτελείς της Χαριλάου Τρικούπη θα πρέπει να σκεφτούν τους δυνητικούς εταίρους. Ξεκινώντας από τα πολύ δεξιά, είναι παραπάνω από προφανές ότι απορρίπτονται κόμματα όπως του κ. Βελόπουλου, του κ. Νατσιού, της κυρίας Καρυστιανού και του κ. Σαμαρά. Με τον τελευταίο, άλλωστε, υπάρχει η διδακτική εμπειρία του 2012-2015 και πού έφτασε το ΠΑΣΟΚ. Με τη ΝΔ πάνω στις πλάκες του συνεδρίου έχει γραφτεί και απορριφθεί οποιαδήποτε κυβερνητική προοπτική. Πάμε και στην άλλη, με την ευρεία έννοια, πλευρά. Το ΚΚΕ δογματικά δεν εντάσσεται σε καμία τέτοια κυβερνητική συζήτηση, άρα δεν μπαίνει στην εξίσωση. Με την Πλεύση Ελευθερίας και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου η λογική λέει πως δεν μπορεί να υπάρξει όχι προγραμματικός διάλογος αλλά ούτε και συμφωνία για την… ώρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ με τα σημερινά δεδομένα και πολύ περισσότερο η Νέα Αριστερά έχουν λίγες πιθανότητες εισόδου στη Βουλή. Ακόμα όμως και αν συνασπιστούν και το καταφέρουν, θα έχουν στην καλύτερη περίπτωση δέκα βουλευτές, που σημαίνει ότι θα απαιτείται η συμμετοχή και άλλου κόμματος για να συγκροτηθεί κυβέρνηση.
Τι μένει με βάση τη στρατηγική που έχει εκφωνήσει το ΠΑΣΟΚ αλλά και την τοποθέτηση που έχει στον πολιτικό χάρτη; Αποκλειστικά η ΕΛΑΣ. Το μοναδικό κόμμα που το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε ιδεολογικά να συγκυβερνήσει είναι αυτό του κ. Τσίπρα. Και είναι και η μόνη ρεαλιστική προοπτική, τόσο με βάση την αριθμητική όσο και με στοιχειώδεις προγραμματικούς όρους. Πάνω-κάτω είναι δυσδιάκριτες οι διαφορές των δύο κομμάτων, τα στελέχη της ΕΛΑΣ δεν έχουν την παραμικρή φόρτιση, όπως είχαν ουκ ολίγα του ΣΥΡΙΖΑ κατά το παρελθόν, άσε δε που το μισό στελεχικό δυναμικό του κόμματος (θα) προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ. Υπάρχει, βεβαίως, για πολλούς ακόμα η άπωση με το πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα, η οποία έχει εξήγηση και αιτιολογία. Στην πολιτική όμως με τέτοιου είδους συναισθήματα δεν πας μακριά, αντιθέτως μακριά πας με τις στρατηγικές και οραματικές κινήσεις.
Κατά συνέπεια, επειδή το μέλλον είναι ήδη παρόν και οι εξελίξεις μπορεί να είναι απρόβλεπτες, θα είναι πολιτικά σώφρον για τη Χαριλάου Τρικούπη να βάλει ένα φρένο στη σκιαμαχία που κάνει εδώ και 2,5 μήνες με την Αμαλίας και πολύ περισσότερο να σταματήσει τις επαναλαμβανόμενες επιθέσεις που κάνει στο πρόσωπο του κ. Τσίπρα. Θέλω να ελπίζω ότι υπάρχουν έμπειροι και νουνεχείς άνθρωποι που αντιλαμβάνονται πόσο βλάπτει το ΠΑΣΟΚ αυτή η ακατανόητη εμμονή με τον κ. Τσίπρα. Και στο τέλος της ημέρας, αρέσει ή δεν αρέσει, το επίσημο αφήγημα που έχει το ΠΑΣΟΚ περνάει αποκλειστικά μέσα από τη μελλοντική συνεννόηση με την ΕΛΑΣ. Και εξ όσων γνωρίζουμε δεν υπάρχει διάθεση για αλλαγή αφηγήματος!
Εφημερίδα Απογευματινή
