Πρώτη κατάκτηση τίτλου έπειτα από τέσσερις δεκαετίες, δύο διαδοχικές συμμετοχές σε τελικό Κυπέλλου Ελλάδας, δεύτερη back to back παρουσία σε τελικό Super Cup και μάλιστα στο «σπίτι» του. Η αναγέννηση που βιώνει ένας τεράστιος σύλλογος όπως ο ΟΦΗ αποτελεί αναμφισβήτητα τα τελευταία χρόνια μία από τις πιο όμορφες νότες στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε μια ομάδα της ελληνικής περιφέρειας να… μπαίνει στο μάτι των παραδοσιακών μεγάλων δυνάμεων της χώρας και να μετατρέπεται σε ένα… κακό σπυρί στα οπίσθιά τους. Το είχαμε δει στο παρελθόν να το πράττουν με μεγάλη επιτυχία ομάδες όπως η Λάρισα, η Ξάνθη, ο Αστέρας Τρίπολης και φυσικά ο ίδιος ο ΟΦΗ στα χρόνια του θρυλικού Ευγένιου Γκέραρντ.
Ποιο ήταν το στοιχείο που ξεχώριζε διαχρονικά τους ισχυρούς πόλους τής πάλαι ποτέ επαρχίας από ομάδες όπως η Καστοριά, ο ΠΑΣ Γιάννινα, η Παναχαϊκή, ο Πανσερραϊκός, που πετύχαιναν μεμονωμένες διακρίσεις; Η διάρκεια!
Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα που καλούνται να κερδίσουν στο Ηράκλειο όλα τα μέλη της «μαυρόασπρης» οικογένειας. Ο Μιχάλης Μπούσης, ο Ηλίας Πουρσανίδης, ο Χρήστος Κόντης, όλοι οι άνθρωποι που εργάζονται εδώ και χρόνια σκληρά για να ανακτήσει ο Όμιλος την αίγλη του παρελθόντος.
Η αποστολή διατήρησης των κεκτημένων των δύο τελευταίων σεζόν δεν είναι καθόλου, μα καθόλου εύκολη υπόθεση. Ας ξεκινήσουμε από τα προφανή…
Πόσες φορές έχει καταφέρει να αγωνιστεί ομάδα της περιφέρειας σε τρεις διαδοχικούς τελικούς Κυπέλλου Ελλάδας; Η απάντηση είναι σχετικά εύκολη: ποτέ!
Η μόνη επαρχιώτισσα που άγγιξε το συγκεκριμένο αδιανόητο (για τα δεδομένα του ελληνικού ποδοσφαίρου) επίτευγμα ήταν η Λάρισα στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν έδωσε το «παρών» σε τρεις τελικούς μέσα σε τέσσερις σεζόν (1981-82, 1983-84, 1984-85).
Εφημερίδα Απογευματινή
