Όποτε και αν είχαμε εκλογές στην Ελλάδα θα αποτελούσε πρόβλημα. Επειδή θα δημιουργείτο αναγκαστικά μια συστημική ασάφεια ως προς τη συνέχεια της διακυβέρνησης και τελικά κάποιες ασυνέχειες στη διεθνή πολιτική της χώρας. Όσο και αν ο πρωθυπουργός προσπαθεί να μην επηρεασθούν η λειτουργία και οι ρυθμοί της κυβέρνησης από το προεκλογικό κλίμα, οι κοινοβουλευτικοί έχουν να φροντίσουν την επανεκλογή τους και το κόμμα αναλαμβάνει υπό την ηγεσία Κυρανάκη πλέον τον πρώτο ρόλο έναντι της κυβέρνησης ως κύριος εκλογικός μηχανισμός. Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης από την άλλη, κεντρικές και περιφερειακές, δεν δείχνουν ότι ασχολούνται με ζητήματα εθνικής προτεραιότητας.
Αλλά αποκλειστικά με τους συσχετισμούς, τις διακηρύξεις και τη βροχή καταγγελιών προς την κυβέρνηση, σε κλίμα διευρυμένης τοξικότητας, προκειμένου να πετύχουν όσο το δυνατόν προσέλκυση ψηφοφόρων στις κάλπες. Με την έννοια αυτή οι εκλογές στην Ελλάδα κείνται μακράν, ενώ διεθνείς εξελίξεις δημιουργούν συνέχεια προκλήσεις και ανάγκη τακτικών και στρατηγικών επιλογών.
Για παράδειγμα, η Τουρκία εξυπηρετεί τα συμφέροντά της επιτελώντας ταυτόχρονα θετικό έργο υπέρ των προτεραιοτήτων των ΗΠΑ όπως αυτές προσδιορίζονται από τις προτεραιότητες του Ντόναλντ Τραμπ και του κύκλου του Λευκού Οίκου, με ορίζοντα τις δικές τους «ενδιάμεσες» εκλογές στο Κογκρέσο. Ο πρόεδρος Τραμπ επιθυμεί διακαώς να παρουσιάσει μια εικόνα «ειρηνοποιού» στον μέσο Αμερικανό ψηφοφόρο. Τα κύρια θερμά μέτωπα που θα επιθυμούσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ και η «παρέα των εργολάβων» της Νέας Υόρκης γύρω του να κλείσουν όπως αυτό της Ουκρανίας και τα άλλα του Ιράν, της Γάζας και του Λιβάνου στη Μέση Ανατολή δεν δείχνουν σημάδια οριστικής ύφεσης και μετεξέλιξης μέσα τουλάχιστον στο περιορισμένο χρονικό διάστημα που διαθέτει ο Λευκός Οίκος για να αποκτήσει πλεονεκτήματα στο εσωτερικό εκλογικό μέτωπο των ΗΠΑ. Η Τουρκία με «μεσολαβητή» τον Αμερικανό πρέσβη Τομ Μπάρακ, αλλά και άλλα πρόσωπα του κύκλου Τραμπ όπως ο συμπέθερος Μπούλος στα θέματα Ανατολικής Μεσογείου, έχει επιδείξει διάθεση να βοηθήσει την εικόνα του Τραμπ. Προφανώς με το γεωπολιτικό αζημίωτο, πέραν των επιχειρηματικών (οικογενειακού τύπου σε κάποιες περιπτώσεις) deals που προκύπτουν.
Ο πρόεδρος Ερντογάν στις συνομιλίες του με τον πρόεδρο Τραμπ του έχει υποσχεθεί ότι οι παρεμβάσεις και η «μυστική διπλωματία» της Τουρκίας θα φέρουν ειρήνη και σταθερότητα, έστω προσωρινά στη Συρία, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Γάζα (η Τουρκία χειραγωγεί τη Χαμάς που φιλοξενεί), την Υεμένη ενδεχομένως ή και στον Λίβανο. Ο πρόεδρος Τραμπ μπορεί να επιδείξει προς τους ψηφοφόρους του ένα περιβάλλον ύφεσης στη δύσκολη αυτή περιοχή όπως και στην άλλη του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας, αρκεί να μην ενοχλείται η Ουάσινγκτον από τις δηλώσεις του καθεστώτος Ερντογάν περί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο πρόεδρος Τραμπ μάλιστα για να διευκολύνει ακόμη περισσότερο τον «συνεταίρο» του, έκανε και δηλώσεις περί της επανένταξης στο πρόγραμμα των F-35 και ούτω καθεξής.
Ακόμη και στην τριμερή με τη Σαουδική Αραβία ο κύκλος του Λευκού Οίκου νιώθει καλύτερα με τη συμμετοχή των «ελεγχόμενων» ηγεσιών του Πακιστάν και της Τουρκίας από το να επιχειρεί η αμερικανική προεδρία να βάλει σε τάξη το «κακομαθημένο πλουσιόπαιδο», πρίγκιπα-διάδοχο Μπιν Σαλμάν που δικαιολογημένα θέλει κάλυψη ασφαλείας για τη χώρα του και ανταποδοτικά οφέλη για τις συναλλαγές του πετροδολαρίου.
Από την άλλη πλευρά ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, Νετανιάχου, έχει πολεμικά σχέδια ακόμη και μετά την εμπλοκή και τον εγκλωβισμό στο Ιράν. Προωθεί «καθαρές λύσεις» στον Λίβανο, τη Μεσοποταμία, ενδεχομένως διχοτόμηση στη Λιβύη, εμπλοκή στην Υεμένη σε βάρος των Χούθι και ανοιχτή σύγκρουση με την Τουρκία για μια νέα αρχιτεκτονική στη γεωπολιτική. Αλλά ο πρόεδρος Τραμπ δεν έχει χρόνο για τέτοιες περιπέτειες. Έχει μπροστά του τις τελευταίες εκλογές του Νοεμβρίου και μετά μία διετία μέχρι το οριστικό τέλος της προεδρίας του. Λειτουργεί λοιπόν καιροσκοπικά και κερδοσκοπικά σε όλα τα επίπεδα. Ο πρόεδρος Τραμπ, ως γνωστόν, δεν δικαιούται συνταγματικά να συμμετάσχει στις επόμενες προεδρικές εκλογές…
Εφημερίδα Απογευματινή
