Κάθε φορά που ένας μεγάλος ηττάται από μία από τις αποκαλούμενες «μικρομεσαίες δυνάμεις» του ποδοσφαίρου μας, το πόρισμα παραμένει διαχρονικά το ίδιο: η ήττα οφείλεται στην κακή εμφάνιση του ηττημένου και ποτέ σε όσα έπραξε ο νικητής!
Συγχωρήστε μας, αλλά θα διαχωρίσουμε τη θέση μας από τα περισσότερα σχόλια που ακολούθησαν τον θρίαμβο του ΟΦΗ επί της ΑΕΚ στον φετινό τελικό του Super Cup. Δεν είδαμε μια τόσο κακή Ένωση, όπως παρουσιάζεται το τελευταίο εικοσιτετράωρο στον ελληνικό Τύπο. Αντίθετα είδαμε μια ομάδα με αρχές στο παιχνίδι της, με ωραίους αυτοματισμούς, με κάθετο ποδόσφαιρο. Οκέι, ενδεχομένως η πρωταθλήτρια να έβγαλε ένα επικίνδυνα… μπλαζέ πρόσωπο (κυρίως στο δεύτερο ημίχρονο), αλλά μέχρι εκεί.
Δεν έχασε όμως η ΑΕΚ το κύπελλο επειδή δεν ήταν καλή! Το κέρδισε με τη μαγκιά του και κυρίως με την ποιότητά του ο καταπληκτικός ΟΦΗ του Χρήστου Κόντη. Αν παρουσίαζαν στα μέσα Αυγούστου τέτοιο πρόσωπο ομάδες όπως ο Ολυμπιακός, ο ΠΑΟΚ ή ο Παναθηναϊκός, οι φίλοι τους θα έκαναν λόγο για… υπερδυνάμεις στα social media.
Υπέροχοι συνδυασμοί, μεθοδικότητα, αλληλοκαλύψεις, ταχύτητα με άμεσες μεταβιβάσεις στο επιθετικό τρανζίσιον και βέβαια ένα γκολ-αριστούργημα. Προσθέστε σαν γαρνιτούρα σε όλη αυτή την υπέροχη συνταγή την ψυχραιμία των παικτών στη διαδικασία των πέναλτι (παρά το γεγονός ότι υπήρξε στο τελευταίο δευτερόλεπτο της κανονικής διάρκειας η ψυχρολουσία της ισοφάρισης του Ζίνι) και αντιλαμβάνεστε ότι η… φλόγα που έχει ανάψει από τον Μιχάλη Μπούση και τους συνεργάτες του στο Ηράκλειο όχι μόνο μεγαλώνει, αλλά μετατρέπεται σταδιακά σε ένα άκρως ελκυστικό project που ενδεχομένως να αποτελέσει τα επόμενα χρόνια παράδειγμα προς μίμηση για πολλούς ακόμη «κοιμώμενους γίγαντες» της ελληνικής περιφέρειας.
Επιστροφή στα 90s
Υπάρχει βέβαια και άλλο ένα στοιχείο που χαρακτηρίζει τον ΟΦΗ, το οποίο μόνο απαρατήρητο δεν μπορεί να περάσει: είναι μια ομάδα… πλημμυρισμένη από Ελλάδα!
Σε μια εποχή όπου η ξενομανία κυριαρχεί στη ζωή μας συνολικά και όχι μόνο στο ποδόσφαιρο ή στον αθλητισμό, οι Κρητικοί χτίζουν κάτι υπέροχο βασιζόμενο κυρίως σε… ντόπια προϊόντα!
Εγχώρια διοικητικά στελέχη, Έλληνας προπονητής και μία ενδεκάδα στο πρώτο επίσημο παιχνίδι της σεζόν (μάλιστα κρινόταν ένας ιστορικός -για τα δεδομένα του ΟΦΗ- τίτλος) που αποτελείτο από εννέα ελληνόπουλα: Χριστογεώργος, Πούγγουρας, Σιέλης, Κωστούλας, Αθανασίου, Αποστολάκης, Καραχάλιος, Ανδρούτσος, Φούντας. Μόλις δύο ξένους επέλεξε στο αρχικό σχήμα του ο Κόντης (τον Αϊτόρ και τον Νους).
Προσθέστε και τους Μπουχαλάκη, Θεοδοσουλάκη, Κανελλόπουλο που χρησιμοποιήθηκαν ως αλλαγή και θα φτάσουμε στον απολογισμό 12 Ελλήνων σε σύνολο 16 παικτών που χρησιμοποιήθηκαν για να παραμείνει το τρόπαιο στο Ηράκλειο.
Αλήθεια, πότε θυμάστε να κατακτά οποιονδήποτε τίτλο ομάδα στο ελληνικό ποδόσφαιρο και ένας γηγενής προπονητής της να χρησιμοποιεί μόλις τέσσερις ξένους για να υλοποιήσει τον στόχο του; Ενδεχομένως να πρέπει να ανατρέξουμε στα κιτάπια μας στη δεκαετία του ’90 (όταν υπήρχε περιορισμός στον αριθμό των ξένων παικτών) για να βρούμε αντίστοιχο παράδειγμα.
Σε μια περίοδο λοιπόν όπου ο μέσος φίλαθλος αδυνατεί να συνειδητοποιήσει την εξέλιξη του Έλληνα ποδοσφαιριστή (παρά τις ηχηρές μεταγραφές διεθνών μας σε σπουδαία κλαμπ του εξωτερικού) και παρά το γεγονός ότι παιδιά όπως ο Αθανασίου… δεν γεμίζουν το μάτι στους οπαδούς των μεγάλων ομάδων, η συνταγή και οι επιτυχίες του ΟΦΗ μοιάζουν να στηρίζονται σε μια… μικρή επανάσταση!
Όσο μεγαλώνει, βέβαια, ένα project πολλαπλασιάζονται και οι προσδοκίες. Και ο Χρήστος Κόντης ξέρει καλύτερα από τον καθένα ότι με την κατάκτηση δεύτερου τροπαίου σε διάστημα τριών μηνών οι προσδοκίες για τον Ευρωπαίο ΟΦΗ είναι πλέον ιδιαίτερα αυξημένες.
Εφημερίδα Απογευματινή
