Και σε αυτές τις εκλογές η επίκληση στον πατριωτισμό θα περισσέψει από κόμματα και υποψήφιους. Αν θελήσουμε όμως να μιλήσουμε σοβαρά για το πώς η πατρίδα, το εθνικό κράτος δηλαδή ως μητέρα-πατρίδα του πανταχού Ελληνισμού, θα γίνει πιο ισχυρή και ασφαλής θα αφήσουμε τα πληκτρολόγια των social media και θα συζητήσουμε σοβαρά για στρατηγική, μεθοδικότητα και ψυχραιμία. Η οχλαγωγία δεν βοηθά τα έθνη αλλά καταστρέφει τα κράτη τους.
Το 2019-2020 η Ελλάδα δέχθηκε την υβριδική επίθεση της Τουρκίας με τους παράτυπους μετανάστες.Την αντιμετώπισε με επάρκεια και έχτισε άμυνες και «φράχτες» στα σύνορά της στη βάση της συγκεκριμένης εμπειρίας. Δέχθηκε όμως και προκλήσεις στο πεδίο. Τη θάλασσα και τον αέρα. Με τα μέσα που είχαν τότε οι, σε δυσχερή θέση απορρύθμισης, Ένοπλες Δυνάμεις της ύστερα από μία δεκαετία δημοσιονομικής χρεοκοπίας, αλλά και τα περιθώρια κινήσεων που είχε η πολιτική ηγεσία, διαχειρίστηκαν την πίεση και αντεπεξήλθαν.
Από εκεί και πέρα αρχίζει, με ευθύνη και επιλογές του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη, η προσπάθεια στρατιωτικού επανεξοπλισμού της. Ένα εθνικό κράτος για να γίνεται σεβαστό θα πρέπει να έχει διπλωματική και στρατιωτική ισχύ. Σε κάθε περίπτωση γεωπολιτικό ενδιαφέρον. Η διακυβέρνηση Μητσοτάκη προχώρησε σε διακρατικές συμφωνίες παρακάμπτοντας τους γνωστούς μεσάζοντες όπλων και συμφωνήσαμε για μαχητικά τελευταίας γενιάς με τους Γάλλους και τους Αμερικανούς. Πολεμικά πλοία ακριβά και εξοπλισμένα. Όλα αυτά χρειάζονται χρήμα και δημοσιονομική σταθερότητα, διότι διαφορετικά θα συμβεί αυτό που υποστήκαμε προηγούμενες δεκαετίες όπου από τα πολλά δάνεια και τις χωρίς όρια προμήθειες των μεσαζόντων χάσαμε κάθε έννοια σοβαρότητας στα δημόσια οικονομικά. Ακόμη και τα στρατηγικά λάθη της δεκαετίας του 2000 διορθώθηκαν, όπως η περιφρόνηση για τα αμερικανικά F-35 και ο εγκλωβισμός στα ευρωπαϊκά Eurofighter. Το «κλείσιμο» των ναυπηγείων.
Η ισχύς δεν αποκτιέται με συνθήματα, αλλά με στρατηγική, ψυχραιμία, μεθοδικότητα και υπολογισμούς. Χρειάζονται χρόνος, δυνατότητα και αξιοπιστία. Η επιλογή της διολίσθησης στα «ήρεμα νερά» με την Τουρκία και ο απευθείας διάλογος σε επίπεδο κορυφής δεν ήταν τόσο καταστροφικός όσο παρουσιάζεται. Μπορεί η Διακήρυξη των Αθηνών να είχε στοιχεία ενθουσιασμού και αυταπάτης, αλλά από την άνοιξη του 2023 μέχρι την άνοιξη του 2025 χρειαζόμασταν την ανάπαυλα στον Ψυχρό Πόλεμο με την Τουρκία για να κινηθούμε ως Ελλάδα προς τα εμπρός.
Οι συμμαχίες που δομήσαμε ή εκτείναμε με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, αραβικά κράτη, την Ινδία σε διμερές επίπεδο και οι δύσκολες επιλογές που επιδείξαμε και επιδεικνύουμε ως εθνικό και ευρωπαϊκό κράτος εν μέσω πολέμων και αλλαγής δόγματος στον παγκόσμιο συσχετισμό και το power game, δεν είναι κάτι αυτονόητο.
Ας αφήσουν κάποιοι τα συνθήματα περί πατριωτισμού και τις «πετριές» προς το Μέγαρο Μαξίμου γιατί πήγαμε πολύ πιο μακριά από τα χρόνια τα δικά τους.
Αποκτήσαμε μεγαλύτερη επικράτεια στη θάλασσα και τα κυριαρχικά δικαιώματα, περισσότερα όπλα, πολύ πιο σημαντική γεωπολιτική αξία, κρίσιμες συμμαχίες όχι μόνον στο στρατιωτικό επίπεδο, αλλά και στο οικονομικό, το ενεργειακό, το πολιτικό. Αυτά είναι τα «όπλα» μας μέχρι τα αεροπλάνα, τα πολεμικά πλοία ή τα drones φθάσουν στη βάση ενός χρονοδιαγράμματος μέχρι το 2030 και όχι σήμερα ή αύριο το πρωί. Και πάλι ο πόλεμος είναι μια στρατηγική και όχι μια έκρηξη γιατί η Τουρκία για παράδειγμα, ένας παραδοσιακός εχθρός, εντός μάλιστα της δυτικής συγκρότησης, δεν αντιμετωπίζεται με «κροτίδες» ούτε θα κριθεί στα πεδίο των αναμνήσεων ηρωικών στιγμών της εθνικής ιστορίας. Ας θυμηθούν κάποιοι επώνυμοι «πατριώτες» με βούλα και τις ιστορικές ήττες που έχουμε ως έθνος στο συγκεκριμένο μέτωπο και ας αναλάβουν τις ευθύνες τους.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται ούτε τις παλαιοδεξιές πομφόλυγες ούτε φυσικά την αριστερή ηττοπάθεια στην παρούσα συγκυρία. Αλλά την πατριωτική συμμετοχή και την εθνική ενότητα. Φυσικά υπάρχουν ενστάσεις στα όσα γίνονται, αλλά όλοι υπηρετούμε την ίδια πατρίδα! Ας μην αγνοείται αυτή η παράμετρος…
Εφημερίδα Απογευματινή
